सुग्रीव आणि विरूपाक्ष यांचा प्रचंड युद्ध रंगला होता. विरूपाक्षाने सुग्रीवाची कवच खाली पाडली आणि आपल्या पायाने जोरदार आघात केला, त्यामुळे सुग्रीव खाली पडला. पण लगेचच उठून, सुग्रीवाने ती कवच विरूपाक्षावर फेकली. सुग्रीवाच्या ताडाच्या प्रहाराचा आवाज वज्राच्या गर्जनेसारखा भीषण होता, आणि तो राक्षसावर उगारला गेला. विरूपाक्षाने कुशलतेने त्या प्रहारापासून बचाव केला, पण सुग्रीवाने त्याच्या छातीवर मुष्टीने जोरदार घाव घातला. या घटनेमुळे वानरांचा राजा सुग्रीव आणखी संतप्त झाला. त्याचा प्रहार विरूपाक्षाने चुकवला हे पाहून, सुग्रीवाने विरूपाक्षाच्या संरक्षणात एक फटका शोधला. मग, रागाच्या भरात, सुग्रीवाने विरूपाक्षाच्या जबड्यावर वज्रासारखा ताडाचा प्रहार केला, आणि विरूपाक्ष जमिनीवर कोसळला. विरूपाक्ष रक्ताने माखून, पर्वताच्या झऱ्यासारखी लाल धार वाहत होती. त्याच्या डोळ्यात रागाने भीती दाटली होती, तोंडातून फेस आणि रक्त वाहत होते, त्यामुळे तो अधिकच विकराळ दिसत होता. शत्रू विरूपाक्षाचा देह थरथरत होता, तो बाजूवर लोटत, रक्ताने माखून, दुःखी आवाजात ओरडत होता. या दोन शक्तिशाली योद्ध्यांनी—वानर आणि राक्षसांचे नेते—भीषण गर्जना करत, तुटलेल्या समुद्रासारखे युद्ध केले. सुग्रीवाच्या हातून विरूपाक्षाचा नाश झाल्यावर, वानर आणि राक्षसांची सेना गंगेच्या पुरासारखी वाढली. आता, युध्दकांडातील सत्त्याण्णवावा सर्ग ऐका. मोठ्या युद्धात दोन्ही सैन्ये एकमेकांना नष्ट करत होती, जणू उन्हाळ्यातील तळ्यातील पाणी सुकून गेले आहे, तशी सैन्ये कमी होत होती. विरूपाक्षाचा मृत्यू आणि आपल्या सैन्याचा संहार पाहून, रावण—राक्षसांचा राजा—दुप्पट संतप्त झाला. आपल्या सैन्याचा नाश होत असल्याचे आणि श्रेष्ठ योद्ध्यांनी शत्रूला मारताना पाहून, युद्धात रावणाला दुःख वाटले; त्याला आपल्या भाग्याचा उलटफेर दिसला. तो आपल्या जवळ उभ्या असलेल्या महोदरा याला म्हणाला, "हे बलवान योद्धा, या क्षणी माझ्या विजयाची आशा तुझ्यावर आहे. शत्रूच्या सैन्याचा नाश कर, शूरवीरा, आणि आज आपली शौर्य दाखव. आता तुझ्या स्वामीसाठी कर्तव्य बजावण्याची वेळ आली आहे; उत्तम युद्ध कर!" महोदरा म्हणाला, "जसे सांगितले तसे," आणि शत्रूच्या सैन्यात जणू पतंग ज्वाळेत जातो तसा शिरला. स्वामीच्या आज्ञेने आणि स्वतःच्या शौर्याने प्रेरित होऊन, महोदरा वानरांमध्ये मोठा संहार करू लागला. महान आत्म्याचे वानर मोठे दगड उचलून, भयंकर शत्रूच्या सैन्यात शिरले आणि सर्व राक्षसांना ठार केले. महोदरा, संतप्त होऊन, सुवर्णाने सजवलेल्या बाणांनी वानरांचे हात, पाय, आणि मांड्या युद्धात छाटून टाकू लागला. राक्षसांच्या या आक्रमणामुळे सर्व वानर अत्यंत पीडित झाले आणि वेगाने सर्व दिशांना पळाले; काही सुग्रीवाच्या आश्रयाला गेले. युद्धात वानरांची सेना तुटली हे पाहून, सुग्रीवाने त्वरित महोदरा याच्यावर झडप घातली. सुग्रीवाने पर्वतासारखा भयानक दगड उचलून, महोदरा याचा वध करण्यासाठी फेकला. तो दगड वेगाने येताना पाहून, महोदरा थोडाही न डगमगता, आपल्या बाणांनी तो दगड फोडून टाकला. राक्षसाच्या बाणांनी तो दगड हजार तुकड्यांत विखुरला, जणू गिधाडांचा थवा जमिनीवर विखुरला. दगडाचे तुकडे पाहून, सुग्रीव संतापाने भरून, एक साल वृक्ष उपटला आणि फेकला; पण महोदरा त्याला देखील तुकडे-तुकडे करून टाकला. शत्रूंचा नाश करणारा महोदरा, बाणांनी सुग्रीवाला भेदू लागला; सुग्रीवाने जमिनीवर एक गदा पडलेली पाहिली. सुग्रीवाने ती तेजस्वी गदा उचलली, आणि तिच्या भयंकर शक्तीने महोदरा याच्या उत्कृष्ट घोड्यांना ठार केले. घोडे ठार झाल्यावर, महोदरा—शूर आणि संतप्त—आपल्या मोठ्या रथावरून उडी मारून, गदा उचलली. दोन्ही शूरवीर—गदा आणि मुष्टी घेऊन—युद्धात एकमेकांवर झडप घालू लागले, जणू दोन वृषभ गर्जना करत, विजेसह मेघासारखे भासले. मग, रात्री भटकणारा संतप्त महोदरा, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी गदा सुग्रीवावर फेकली. सुग्रीव, रागाने डोळे लाल करून, युद्धात आपली मुष्टी उचलली आणि येणाऱ्या भयंकर गदेला ताडले. वानरांचा राजा सुग्रीवाने गदेला मुष्टीने प्रहार केला, आणि ती मुष्टीच्या जोराने तुटून जमिनीवर पडली. मग, तेजस्वी सुग्रीवाने जमिनीवरून सुवर्णाने सजवलेला भयंकर लोखंडी मुसळ उचलला. तो मुसळ उचलून फेकला, आणि महोदरा याने आपली गदा फेकली; दोन्ही शस्त्रे एकमेकांना भिडून जमिनीवर पडली. शस्त्रे तुटल्यावर, दोन्ही योद्धे—समान शक्ती आणि ऊर्जा असलेले—मुष्टीने एकमेकांवर झडप घालू लागले, जणू यज्ञातील ज्वालासारखे तेजस्वी. त्यांनी एकमेकांना वारंवार प्रहार केले, गर्जना करत, आणि ताड ताड भिडले; दोघेही जमिनीवर पडले. मग, दोघेही त्वरित उठून, एकमेकांना हातांनी झडप घालून, एकमेकांना फेकू लागले. हाताच्या युद्धाने थकलेले हे दोन्ही शूरवीर, जवळच पडलेल्या तलवारी उचलल्या. राक्षस महोदरा, वाऱ्यासारखा वेगवान, आपली ढाल आणि तलवार उचलली; तसेच वानरांचा श्रेष्ठ, सुग्रीव—त्याहून अधिक वेगाने—तलवार आणि ढाल घेऊन युद्धासाठी सज्ज झाला.