रणभूमीवर मोठा आणि तेजस्वी अंगद, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, एका बलाढ्य योद्ध्याच्या प्रहाराने कपाळावर घाव बसल्यामुळे क्षणभर डगमगला. पण पुन्हा भानावर येताच, तो पराक्रमी आणि कीर्तीमान वालीपुत्र अंगदाने आपल्या मुष्ट्याने प्रजंघाचे मस्तक धडापासून वेगळे केले. आपल्या मामाचा युद्धात वध झालेला पाहून, युपक्षाच्या डोळ्यांत अश्रू आले; तो झपाट्याने रथातून खाली उतरला आणि थकलेला असूनही तलवार उचलली. युपक्षा पुढे धावत येताना पाहून, वेगवान आणि क्रुद्ध द्विविदाने त्याला छातीवर जबरदस्त मार दिला आणि त्याला पकडून आवळले. आपला भाऊ पकडला गेल्याचे पाहून, बलशाली शोनिताक्षाने तेजस्वी द्विविदाला छातीवर घाव घातला. त्याने दिलेल्या या प्रहाराने द्विविद पुन्हा डगमगला, पण त्याने पुन्हा प्रतिद्वंद्वीच्या हातातील गदा हिसकावून घेतली. इतक्यात, पराक्रमी मैनदा द्विविदाजवळ आला आणि त्याने युपक्षाला आपल्या हाताच्या पंजाने छातीवर जबरदस्त फटका दिला. मग शोनिताक्ष आणि युपक्षा, दोघेही वानरांमध्ये वेगवान, युद्धात एकमेकांना वेड्यागत ओढू लागले आणि फाडू लागले. द्विविदाने आपल्या नखांनी शोनिताक्षाचे तोंड फाडले, त्याला शक्तीने चिरडून जमिनीवर फेकून दिले. मैनदा, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, युपक्षावर अत्यंत क्रुद्ध झाला आणि त्याला आपल्या बाहूंनी आवळून ठार केले; युपक्षा मृत्यूमुखी पडला. त्यांचे वीर मारले गेले म्हणून राक्षसाधिपतीची सेना व्याकुळ झाली आणि कुम्भकर्णपुत्राकडे वळली. कुम्भाने सैन्य झपाट्याने येताना पाहिले आणि त्यांना धीर दिला; मग, निशाण साधणाऱ्या पराक्रमी वानरांसह, तो पुढे गेला. राक्षसांची सेना आणि त्यांच्या महान योद्ध्यांचे पतन पाहून, तेजस्वी कुम्भाने रणभूमीवर अतिशय कठीण असा पराक्रम केला. तो धनुर्विद्येचा आचार्य, एकाग्रतेने धनुष्य उचलून, सर्पासारखी विषारी आणि शरीर विदीर्ण करणारी बाण सोडू लागला. त्याचे सुंदर धनुष्य, बाणांनी सजलेले, इंद्राच्या वज्रासारखे, विजेने आणि ऐरावताच्या तेजाने झळकत होते. त्याने सोन्याच्या पिसाऱ्यांचा, पंख असलेल्या एका बाणाने द्विविदाला त्या क्षणी घाव घातला. अचानक त्या बाणाने घायाळ झालेला द्विविद, डगमगत, पर्वतशिखरासारखा खाली कोसळला. आपल्या भावाचा पराभव पाहून, मैनदा वेगाने मोठा दगड उचलून कुम्भावर चाल करून गेला. त्या बलाढ्याने तो दगड राक्षसावर फेकला, पण कुम्भाने पाच अचूक बाणांनी तो दगड चक्काचूर केला. मग, दुसरा एक धारदार, सर्पासारखा बाण लावून, तेजस्वी कुम्भाने द्विविदाच्या मोठ्या भावाला, मैनदाला छातीवर घाव घातला. त्या प्रहाराने मैनदा मूर्छित होऊन जमिनीवर पडला. आपले दोन्ही मामा रणात पडलेले पाहून, अंगद वेगाने कुम्भाकडे झेपावला, जो धनुष्य उचलून सज्ज होता. कुम्भाने अंगदावर पाच लोखंडी बाण सोडले आणि तीन धारदार बाणांनी, जणू हत्तीला अंकुश लावावा तसे, त्याला घायाळ केले; पराक्रमी कुम्भाने अंगदावर अनेक बाणांचा वर्षाव केला. धारदार, सोन्याने मढवलेले बाण अंगदाच्या अंगात शिरले, तरीही वालीपुत्र अंगद डगमगला नाही. त्याने कुम्भाच्या डोक्यावर दगड आणि झाडांचा वर्षाव केला, पण कुम्भाने ते सर्व बाणांनी तोडून टाकले आणि दगड चुरडून टाकले. कुम्भकर्णपुत्र कुम्भाने अंगदाला समोरून धावत येताना पाहिले आणि त्याच्याकडे एकटक पाहिले. दोन जळत्या उल्कांसारख्या बाणांनी कुम्भाने अंगदाच्या भुवयांवर प्रहार केला; रक्त वाहू लागले आणि त्याचे डोळे झाकले गेले. रक्त भरलेल्या डोळ्यांना हाताने झाकत, अंगदाने दुसऱ्या हाताने जवळचे सालवृक्ष उचलले. ते वृक्ष छातीला आणि खांद्याला टेकवत, अंगदाने थोडे वाकून ते उपटून घेतले. इंद्राच्या पताकेसारखे आणि मंदार पर्वतासारखे दिसणारे ते झाड त्याने सर्व राक्षसांच्या डोळ्यांसमोर फेकले. कुम्भाने सात धारदार, शरीर विदीर्ण करणाऱ्या बाणांनी ते झाड छाटून टाकले; अंगद पुन्हा पुन्हा जखमी होऊन, अखेर शुद्ध हरपून खाली पडला. अंगद समुद्रात बुडणाऱ्या प्रमाणे पडलेला पाहून, जिंकता न येणारे श्रेष्ठ वानर राघवाकडे जाऊन ही वार्ता सांगू लागले. रामाने रणभूमीत वालीपुत्र अंगद जखमी झाल्याचे ऐकताच, त्याने जांबवंतांच्या नेतृत्वाखालील प्रमुख वानरांना आदेश दिला. रामाचा आदेश ऐकताच, वाघासारखे ते वानर अत्यंत क्रोधाने, धनुष्य उचललेल्या कुम्भावर तुटून पडले. मग, झाडे आणि दगड हातात घेऊन, डोळ्यांत क्रोधाचा लाल रंग भरून, ते प्रमुख वानर अंगदाचे रक्षण करण्यासाठी धावले. जांबवंत, सुषेण आणि वेगदर्शी हे चपळ वानर, सर्व क्रोधाने, कुम्भकर्णपुत्र कुम्भावर चालून गेले. त्या बलाढ्य वानरप्रमुखांना येताना पाहून, कुम्भाने बाणांचा वर्षाव करून त्यांना थोपवले, जसे पर्वत तळ्याला अडवतो. त्याच्या बाणांच्या मार्गात गेलेल्या त्या महात्मा वानरप्रमुखांना, समुद्र कधीही आपली मर्यादा ओलांडू शकत नाही तसे, समोरही पाहता आले नाही. त्या वानर सैन्यांवर बाणांचा वर्षाव होताना पाहून, वानराधिपतीने अंगद, आपल्या भावाच्या मुलाला, मागे ठेवले. सुग्रीव मग कुम्भकर्णपुत्र कुम्भावर तुटून पडला, जणू पर्वताच्या उतारावर फिरणाऱ्या हत्तीवर वाघ वेगाने झडप घालतो तसा.