जांबवान म्हणाले, “जर वायूसमान पराक्रमी आणि अग्नीप्रमाणे तेजस्वी हनुमान अजूनही जिवंत असेल, तर आपल्याला अजूनही आशा आहे.” इतक्यात, वायुपुत्र हनुमान अत्यंत नम्रतेने वृद्ध जांबवानांच्या जवळ गेला, त्यांना वंदन केले आणि त्यांच्या पायांना स्पर्श केला. हनुमानाचे शब्द ऐकून जांबवानांचे चित्त क्षणभर अस्वस्थ झाले, पण त्याच वेळी त्यांना जणू नव्याने जन्म मिळाल्यासारखे वाटले. मग तो तेजस्वी जांबवान हनुमानाला म्हणाला, “अरे वानरशार्दूल, आता तूच वानरांची रक्षा करू शकतोस. या संकटाच्या वेळी तुझ्या धैर्याची गरज आहे. या कार्यासाठी तुझ्याशिवाय दुसरा कोणी समर्थ नाही. सर्व वानर आणि भल्लू सैन्याचे मनोबल वाढव आणि राम-लक्ष्मण यांना, जे या क्षणी जखमी आहेत, त्यांना बरे कर.” जांबवान पुढे म्हणाले, “हनुमान, तुला या अथांग समुद्रावरून हिमालय पर्वताकडे जावे लागेल, पर्वतांचा राजा, जिथे कैलास शिखर उभे आहे. त्या दोन शिखरांच्या मध्ये, तिथे एक तेजस्वी औषधी पर्वत आहे, जो अद्वितीय तेजाने उजळतो आणि सर्व प्रकारच्या औषधी वनस्पतींनी परिपूर्ण आहे. त्या शिखरावर चार दिव्य औषधी आहेत—मृतसंजीवनी, विशल्यकरणी, सुवर्णकरणी आणि संधानिनी. या सर्व औषधी त्वरेने गोळा कर आणि सर्व वानरांना पुन्हा जीवंत कर.” हे ऐकताच हनुमानाच्या अंगात नवचैतन्य संचारले, जणू वायूने समुद्र फुगवावा तसे त्याचे सामर्थ्य दुणावले. मग तो पर्वतशिखरावर उभा राहिला, आणि त्याच्या पायांच्या दडपणाने तो पर्वत हालू लागला. झाडे खाली पडली, शिखरे तुटली, आणि वानरांना त्या डोलणाऱ्या पर्वतावर उभे राहता येईना. लंकेची द्वारे, घरे, मनोरे हादरली आणि ती भयभीत रात्रभर जणू नाचू लागली. हनुमान पर्वतावर उभा राहून, पृथ्वी आणि समुद्र हलवू लागला. मग तो मलय पर्वतावर चढला, जो मेरू आणि मंदारासारखा उंच, अनेक प्रवाहांनी भरलेला, विविध वृक्ष-लता, कमळ-शालू यांनी शोभलेला, देव-गंधर्वांची वर्दळ असलेला, आणि साठ योजन उंच असा होता. तिथे विद्या, ऋषी, अप्सरा, विविध प्राणी आणि गुहांनी सजलेला तो पर्वत होता. वायुपुत्र हनुमान तिथे मेघासारखा विशाल झाला, त्याच्या रूपाने यक्ष, गंधर्व, किन्नर सैरभैर झाले. त्याने पर्वत दाबला, तोंड मोठे उघडून प्रचंड गर्जना केली, ज्यामुळे निशाचर भयभीत झाले. लंकेतील राक्षसही त्याच्या गर्जनेने स्तब्ध झाले. मग समुद्राला वंदन करून, शत्रूंचा संहार करणारा हनुमान, राघवासाठी हे महान कार्य करण्यास सिद्ध झाला. त्याने आपली शेपटी सर्पासारखी उंचावली, पाठ वाकवली, कान मागे घेतले, आणि तोंड मोठे उघडून, प्रचंड वेगाने आकाशात झेप घेतली. झेप घेताना त्याने झाडे, पर्वत, खडक आणि काही वानरही उचलले, पण त्याच्या वेगाने ते सगळे पाण्यात पडले. त्याने आपले दोन्ही हात सर्पाच्या फेऱ्यांसारखे पसरवले, आणि दिशांना जणू ओढीत तो पर्वतांचा राजा, हिमालयाकडे झेपावला. त्याने लाटांनी अलंकृत समुद्र पाहिला, त्यातील सर्व प्राणी हलताना पाहिले, आणि तो विष्णूच्या चक्रासारखा वेगाने पुढे सरकला. त्याने पर्वत, पक्ष्यांचे थवे, सरोवरे, नद्या, सुंदर नगरे, आणि आपला जन्मस्थान अंजनापर्वतही पाहिला. वडिलांसारखा वेग घेऊन तो पुढे गेला. सूर्याच्या मार्गाने, थकवा न जाणणारा व वेगवान, आपल्या वडिलांसारखा पराक्रमी हनुमान पुढे धावू लागला. त्याच्या गर्जनेने सर्व दिशांना प्रतिध्वनी झाली. जांबवानांनी सांगितलेले स्मरून, प्रचंड पराक्रमी हनुमान अचानक हिमालय पर्वताच्या सान्निध्यात पोचला. त्या अत्युच्च पर्वतावर, असंख्य झरे, गुहा, धबधबे, शुभ्र ढगांसारखी शिखरे, विविध वृक्षांनी सुशोभित तो पर्वत त्याला दिसला. त्या सुवर्णशिखरांनी सजलेल्या पर्वताजवळ तो गेला, जिथे अनेक देव, ऋषी, आणि तपोवन होते. त्याने ब्रह्माचा निवास, चांदीचे महाल, इंद्राचे निवासस्थान, रुद्राचे बाण सुटलेले स्थान, अश्वमुख शिखर, तेजस्वी ब्रह्मशिर, वैवस्वताचे सेवक, अग्निचे निवासस्थान, कुबेराचा महाल, सूर्याचे तेज, सूर्याचे बंधन, ब्रह्माचे निवास, शंकराचा धनुष्य, पृथ्वीचा नाभी—हे सर्व त्याने पाहिले. नंतर त्याला कैलास शिखर, हिमालयातील बर्फाच्छादित शिला, सुवर्णमय आणि औषधींनी उजळलेला पर्वत, सर्व औषधी पर्वतांचा स्वामी, असे सर्व दिसले. तो पर्वत जणू अग्नीच्या ज्वाळांनी प्रज्वलित झाला होता. हे पाहून हनुमान चकित झाला. मग त्या औषधी पर्वतावर उडी मारून, हनुमानाने दिव्य औषधी शोधायला सुरुवात केली.