सर्वश्रेष्ठ ऋषींच्या सभेत, विश्वामित्रांनी गंभीर स्वरात सांगितले, "हे श्रेष्ठ ऋषींनो, मी असे विचारले होते—'विशेषतः एक क्षत्रिय चांडाळासाठी कसा यजमान पुरोहित होऊ शकतो?' आणि जर चांडाळाच्या हातून अर्पण केलेल्या हविष्याचा देवर्षी किंवा महान ब्राह्मणांनी स्वीकार केला, तर त्यांना स्वर्गप्राप्ती कशी होईल?" या कठोर शब्दांनी सर्व वसिष्ठ आणि महोदयांचे ऋषी संतप्त झाले. त्यांच्या डोळ्यांत रागाने रक्त उतरले होते. हे ऐकून, विश्वामित्र ऋषींच्या डोळ्यांतही संतापाची ज्वाळा पेटली. त्यांनी क्रोधाने उच्चारले, "मी निरपराध असूनही, कठोर तपश्चर्येत स्थिर असूनही, हे दुर्जन मला निंदित आहेत. हे पापी लोक आजच काळाच्या फासात अडकून यमलोकास जातील, आणि निश्चितच भस्मसात होतील. सातशे जन्म त्यांनी मृतपाश म्हणून व्यतीत करावे, कुत्र्याचे मांस खाणारे, निर्दयी, आणि मुटिक नावाने ओळखले जाणारे. ते विकृत, कुरूप, जगात अपमानित भटकतील. महोदय, ज्याने मला निरपराध असूनही निंदिले, तो सर्व लोकांत बदनाम होईल, निषाद होईल, प्राण्यांचे वध करेल, आणि त्याच्या मनात दया नसेल. माझ्या क्रोधामुळे तो दीर्घकाळ दुःखात राहील." असे म्हणून, तेजस्वी विश्वामित्र ऋषी शांत झाले. कथा पुढे चालू राहते—विश्वामित्राच्या तपस्येच्या सामर्थ्याने वसिष्ठ आणि महोदयांचे सर्व ऋषी पराभूत झाले होते, हे जाणून विश्वामित्रांनी उपस्थित ऋषींना म्हटले, "हा त्रिशंकू, इक्ष्वाकू वंशाचा, धर्मात्मा, दानशूर राजा माझ्याकडे शरण आला आहे. तो या देहानेच स्वर्ग जिंकण्याची इच्छा बाळगतो." विश्वामित्रांनी सर्वांना यज्ञारंभ करण्याचे सांगितले. सर्व ऋषी, धर्माची जाण असलेले, एकत्र आले आणि म्हणाले, "कुशिककुमार विश्वामित्र हे प्रचंड क्रोधी आहेत. त्यांनी जे काही सांगितले आहे, ते नक्कीच पूर्ण केले पाहिजे. अन्यथा, ते रुष्ट होऊन शाप देतील." म्हणून सर्वांनी एकमताने यज्ञ सुरू केला, जेणेकरून त्रिशंकू या देहाने स्वर्गास जाऊ शकेल. विश्वामित्र स्वतः यज्ञाचे मुख्य ऋत्विक झाले, इतर पुरोहितांनी मंत्रोच्चार आणि विधी पूर्ण केले. सर्व कर्मकांड शास्त्रानुसार पार पडले. दीर्घ काळानंतर, विश्वामित्रांनी देवतांच्या हविष्याची आहुती दिली; पण कोणतीही देवता हविष्य स्वीकारायला आली नाही. हे पाहून विश्वामित्र संतप्त झाले. त्यांनी यज्ञाची समिध हातात घेतली आणि त्रिशंकूला उद्देशून म्हणाले, "राजन्, माझ्या तपश्चर्येचे सामर्थ्य पाहा. मी स्वतःच्या शक्तीने तुला या देहाने स्वर्गात पोहचवीन." त्यांनी त्रिशंकूला सांगितले, "या देहानेच स्वर्गात जा, हे फार कठीण आहे, पण मी मिळवलेल्या तपशक्तीचे हे फळ आहे." विश्वामित्रांच्या शब्दानंतर, त्रिशंकू प्रत्यक्ष देहाने स्वर्गाकडे जाऊ लागला. हे पाहून इंद्र आणि इतर देवता म्हणाले, "त्रिशंकू, परत जा; तुला स्वर्गात स्थान मिळालेले नाही." महेंद्राने त्याला उद्देशून सांगितले, "गुरूच्या शापाने, मूर्खा, तू डोक्याने खाली पृथ्वीवर पड." हे ऐकून त्रिशंकू खाली पडू लागला आणि "मला वाचवा!" असे ओरडू लागला. त्याचा आर्त आवाज ऐकून विश्वामित्र अत्यंत संतापले. त्यांनी "थांब! थांब!" असे उच्चारले आणि प्रजापतीसारखे तेजस्वी भासले. त्यांनी दक्षिण दिशेला सप्तर्षींची नवीन रचना केली आणि नवीन तारकांचा समूह निर्माण केला. आपल्या संतापात, "मी दुसरा इंद्र निर्माण करेन, किंवा जग इंद्राशिवाय राहू द्या," असे म्हणत नवीन देवताही निर्माण करू लागले. विश्वामित्रांच्या या अद्भुत शक्तीने सगळे ऋषी, देव, आणि असुर घाबरले. त्यांनी आदराने विश्वामित्रांना विनंती केली, "हे महातपस्वी, हा राजा गुरूच्या शापाने ग्रस्त आहे; त्याने या देहाने स्वर्गात जाण्याचे फळ मिळवावे असे योग्य नाही." देवतांचे हे शब्द ऐकून विश्वामित्र म्हणाले, "त्रिशंकूच्या देहाने स्वर्गारोहणाचे वचन मी दिले आहे; मी कधीही खोटे बोलू शकत नाही. त्रिशंकूला या देहानेच स्वर्गात चिरंतन स्थान मिळू दे, आणि मी निर्माण केलेल्या या सर्व तारका स्थिर राहू देत. जोपर्यंत ही सृष्टी टिकेल, तोपर्यंत हे सर्व तसेच राहू दे, आणि देवांनी केलेल्या कृतीला तुम्ही मान्यता द्या." अशा प्रकारे, विश्वामित्रांच्या तपशक्तीने आणि दृढनिश्चयाने त्रिशंकूला स्वर्गात स्थान मिळाले, आणि विश्वामित्रांनी निर्माण केलेले तारकासमूहही आकाशात स्थिर झाले.