त्या भीषण युद्धाच्या रणांगणात, नीलाने त्रिशिरावर एक मोठे पर्वतशिखर फेकले. पण रावणाचा बुद्धिमान पुत्र त्रिशिराने ती शिखर धारदार बाणांनी चुरडून टाकली. शंभर बाणांनी फाडलेले, खडकांचे तुकडे झालेले ते पर्वतशिखर, ठिणग्या आणि ज्वाळा उडवत, पर्वतावरून खाली कोसळले. हे दृश्य पाहून बलाढ्य देवांतक अत्यंत आनंदित झाला. त्याने लोखंडी गदा हातात घेतली आणि रणभूमीत हनुमानावर तुटून पडला. त्या क्षणी वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने उडी मारली आणि वज्रासारख्या मुठीने त्याच्या डोक्यावर प्रहार केला. वायुपुत्र हनुमानाने मोठ्या ताकदीने देवांतकाच्या डोक्यावर घाव घातला आणि आपल्या प्रचंड गर्जनेने राक्षसांना हादरवून सोडले. हनुमानाच्या मुठीच्या घावाने देवांतकाचे डोके फाटले, दात आणि डोळे बाहेर पडले, जीभ लोंबकळू लागली आणि तो राक्षसराजाचा पुत्र त्वरित मृत्यूमुखी पडला. देवांतकासारखा बलाढ्य, देवांचा शत्रू रणांगणात पडल्यावर, त्रिशिरा संतापून नीलाच्या छातीवर धारदार बाणांचा भयंकर वर्षाव करू लागला. तेव्हा महोदरा प्रचंड संतापून पुन्हा पर्वताएवढ्या मोठ्या हत्तीवर चढला, जणू सूर्य मंदार पर्वतावर वेगाने चढतो तसा. मग त्याने नीलावर बाणांचा वर्षाव केला, जणू वीज आणि इंद्रधनुष्याने सजलेले मेघ पर्वतावर पाऊस पाडतात तसा. सतत बाणांच्या माऱ्याने छिन्नभिन्न झालेल्या आणि जखमी झालेल्या नीलाचा देह थकला आणि तो महाबलवान महोदऱ्याने निष्प्रभ करून टाकला. पण नीलाने पुन्हा भानावर येताच, त्याने झाडांसकट एक पर्वत उपटला, वेगाने उडी मारून तो महोदऱ्याच्या डोक्यावर आपटला. त्या महान वानराच्या पर्वतघाताने महोदरा पूर्णपणे उद्ध्वस्त झाला, भान हरपून, प्राणहीन होऊन, वज्राघाताने पडलेल्या पर्वतासारखा जमिनीवर कोसळला. आपला काका मृत झाल्याचे पाहून त्रिशिराने धनुष्य उचलले आणि संतापून धारदार बाणांनी हनुमानाला भोसकले. वायुपुत्र हनुमान संतापून पर्वतशिखर फेकले, पण सामर्थ्यवान त्रिशिराने तेही धारदार बाणांनी तुकडे तुकडे केले. पर्वतशिखर निष्प्रभ झालेले पाहून, वानराने मग झाडांचा वर्षाव त्रिशिरावर केला. आकाशातून झाडांचा वर्षाव येताना त्रिशिराने ते धारदार बाणांनी छाटून टाकले आणि गर्जना केली. मग हनुमान उडी मारून, संतप्त होऊन, सिंह जसा महाभयानक नाग फाडतो तसा, त्रिशिराच्या घोड्याला आपल्या नखांनी फाडून टाकले. तेव्हा रावणपुत्र त्रिशिराने भाला उचलला आणि तो वायुपुत्रावर भिरकावला, जणू मृत्यूच विनाशाची रात्र फेकतो तसा. आकाशातून उल्केसारखा झेपावलेला तो भाला, वानरांचा सिंह असलेल्या हनुमानाने पकडला, तो मोडून टाकला आणि जोरात गर्जना केली. हनुमानाने भाला मोडलेला पाहून वानरांचा आनंद गगनात मावेनासा झाला, त्यांनी मेघांसारखी गर्जना केली. मग त्रिशिरा, राक्षसांमध्ये श्रेष्ठ, तलवार उचलून वानराधिपतीच्या छातीत घुसवली. त्या तलवारीच्या घावाने हनुमान जखमी झाला, पण धैर्याने त्याने त्रिशिराच्या तीन डोक्यांना आपल्या तळहाताने छातीवर जबरदस्त प्रहार केला. त्या प्रहाराने त्रिशिराच्या हातातील शस्त्र गळून पडले, आणि तो बलाढ्य राक्षस भान हरपून जमिनीवर कोसळला. तो कोसळताना हनुमानाने त्याची तलवार कापली आणि पर्वतासारखी गर्जना केली, ज्यामुळे सर्व राक्षस भयभीत झाले. त्या गर्जना सहन न झाल्याने, त्रिशिरा पुन्हा उडी मारून हनुमानाला मुठीने प्रहार केला. त्या मुठीच्या घावाने हनुमान अत्यंत संतप्त झाला आणि क्रोधाने त्रिशिराच्या मुकुटधारी डोक्याला पकडले. मग वायुपुत्राने आपल्या धारदार तलवारीने, इंद्राने तवष्टृपुत्राची डोकी छाटली तशी, त्रिशिराच्या तीन मुकुटधारी, कुंडलांनी अलंकृत डोकी छाटली. ज्वाळायुक्त, अग्निसारख्या डोळ्यांनी तेजस्वी झालेली ती डोकी, इंद्रद्रोही त्रिशिराच्या शरीरातून, सूर्याच्या मार्गातून निघालेल्या ज्योतींप्रमाणे, पृथ्वीवर कोसळली. हनुमानाने त्रिशिरा, देवांचा शत्रू, याला इंद्राच्या पराक्रमाने मारल्यावर वानरांनी प्रचंड गर्जना केली, पृथ्वी थरथरली, आणि राक्षस सर्व दिशांना पळून गेले. त्रिशिरा, महोदरा, तसेच बलाढ्य देवांतक आणि नरांतक यांचा मृत्यू पाहून, एक राक्षसवीर अत्यंत रागाने पेटला. तो सहन न होऊन, आपल्या चमकणाऱ्या, पूर्ण लोखंडाच्या गदेला हातात घेतो. ती गदा सुवर्णपट्ट्यांनी सजलेली, मांस, रक्त आणि फेसाने माखलेली, शत्रूंच्या रक्ताने तृप्त झालेली आणि प्रचंड तेजाने झळाळणारी होती. तिचा टोक लाल पुष्पमाळांनी अलंकृत होता, आणि ती हत्तींच्या राजांना, कमळांच्या अधिपतींना आणि सर्व राजांना भयभीत करणारी होती. ती गदा हातात घेऊन, संतप्त आणि मदाने उन्मत्त झालेला तो राक्षसराज, जणू प्रलयकाळातील अग्निसारखा, वानरांवर तुटून पडला. तेव्हा वानरांमध्ये श्रेष्ठ, बलाढ्य वानर, रावणाच्या लहान भावाच्या समोर उभा ठाकला. पर्वतासारखा तो वानरवीर समोर उभा असल्याचे पाहून, संतप्त राक्षसाने वज्रासारख्या गदेला त्याच्या छातीवर प्रहार केला. त्या गदाघाताने वानरश्रेष्ठाची छाती फाटली, तो हलला आणि त्याच्या शरीरातून रक्ताचा प्रवाह वाहू लागला. बराच वेळाने शुद्धीवर येऊन, वानरांचा अधिपती, क्रोधाने ओठ थरथरत, महापार्श्वाकडे पाहू लागला. मग वाऱ्यासारखा वेगाने, वानरवीरांचा सेनापती, त्या राक्षसाच्या जवळ गेला आणि पर्वतशिखरासारख्या शरीरावर दोन्ही हातांच्या मध्ये जोरात मुठीने प्रहार केला. मुळापासून छाटलेल्या झाडासारखा तो राक्षस रक्ताने माखलेला जमिनीवर पडला. नंतर त्याने भीषण गदा, मृत्युदंडासारखी, उचलली आणि प्रचंड गर्जना केली.