रावणाने दिलेल्या आज्ञेप्रमाणे, राक्षसराजाच्या त्या कठोर शब्दांनी व्याकुळ झालेले राक्षस मोठ्या घाईने कुम्भकर्णाच्या निवासाकडे निघाले. रावणाच्या आज्ञेने मांस आणि रक्तावर उपजीविका करणारे हे राक्षस सुगंधी हार आणि प्रचंड प्रमाणात अन्न घेऊन वेगाने पुढे गेले. त्यांनी कुम्भकर्णाच्या रम्य गुहेत प्रवेश केला; ती गुहा विशाल दरवाज्याची, चहूबाजूंनी एक योजन विस्तारलेली आणि फुलांच्या सुवासाने भरलेली होती. कुम्भकर्णाच्या प्रचंड श्वासाने हादरलेले हे बलवान राक्षस मोठ्या कष्टाने त्या गुहेत आत गेले. आत गेल्यावर त्यांनी त्या तेजस्वी गुहेत, रत्न आणि सोन्याच्या फरश्या असलेल्या जागी, भयकारी सामर्थ्याचा कुम्भकर्ण झोपलेला पाहिला. मग सर्व राक्षस एकत्र जमले आणि पर्वतासारखा, विकृत आणि झोपेत गुंतलेला कुम्भकर्णाला जागं करण्याचा प्रयत्न करू लागले. त्याचे शरीर रोमहर्षक, श्वास नागासारखा, त्याच्या श्वासाने परिसरात वाऱ्याचा गोंधळ निर्माण होत होता. तो झोपेतही अत्यंत भयानक आणि पराक्रमी भासत होता. त्याचा नाक भयंकर, तोंड पाताळासारखे विशाल, संपूर्ण शरीर शय्येवर पसरलेले, आणि त्यातून चरबी व रक्ताचा वास येत होता. त्याच्या हातात सुवर्ण कंकण, डोक्यावर तेजस्वी मुकुट, सूर्याप्रमाणे चमकत असलेला, शत्रूंचा संहार करणारा, राक्षसांमध्ये वाघासारखा कुम्भकर्ण त्यांनी पाहिला. मग त्या महात्म्यांनी कुम्भकर्णासमोर पर्वतासारखा नैवेद्याचा ढीग ठेवला, जो प्रेतात्म्यांनाही तृप्त करणारा होता. राक्षसांनी हरण, महिष आणि रानडुक्कर यांचे ढीग, तसेच अन्नाचा अद्भुत राशी तयार केला. देवद्रोही राक्षसांनी कुम्भकर्णासमोर रक्ताने भरलेली कलशी आणि विविध प्रकारचे मांस ठेवले. त्यांनी शत्रूंचा संहार करणाऱ्या कुम्भकर्णाला चंदनाने अभिषेक केला, दिव्य हार आणि सुगंधी द्रव्यांनी त्याला प्रफुल्लित केले. राक्षसांनी धूपाचा सुवास पसरवला आणि कुम्भकर्णाची स्तुती केली; यातुधानांनी ढगासारखी गर्जना केली. त्यांनी चंद्रासारख्या चमकणाऱ्या शंखांचे फुंकार दिले आणि एकाच वेळी प्रचंड आवाज करत कोलाहल निर्माण केला. त्यांनी गर्जना, टाळ्यांचा कडकडाट, आणि मोठ्याने ओरडून कुम्भकर्णाला जागं करण्याचा प्रयत्न केला. शंख, ढोल, नगारे, टाळ्यांचा गजर, शिंका, सिंहगर्जना यांच्या आवाजाने पक्षी घाबरून आकाशात पळाले आणि खाली कोसळले. इतक्या प्रचंड आवाजातही कुम्भकर्ण गाढ झोपेतून उठला नाही. तेव्हा सर्व राक्षसांनी गदा, मुसळ, मुठी आणि मोठे दांडके घेतली. मग त्या उग्र राक्षसांनी जमिनीवर आरामात झोपलेल्या कुम्भकर्णाच्या छातीवर पर्वतशिखरे, मुसळ, गदा, दांडके आणि मुठीने प्रहार केला. पण कुम्भकर्णाच्या प्रचंड श्वासामुळे राक्षस त्याच्या समोर उभे राहू शकले नाहीत. मग बलवान आणि भयंकर राक्षसांनी ढोल, नगारे, रणवाद्ये, शंख, जलपात्रांचे गट एकत्र आणले. एकाच वेळी दहा हजार राक्षसांनी काळ्या अंजनासारख्या रंगाच्या कुम्भकर्णाला वेढून जागं करण्याचा प्रयत्न केला. त्यांनी प्रहार केला, ओरडले, पण तरीही तो जागा झाला नाही. जागं होत नाही हे पाहून त्यांनी अजून कठोर प्रयत्न सुरू केले—घोडे, उंट, गाढवे, हत्ती यांना काठी आणि अंकुशाने मारले. सर्व शक्तीने रणवाद्ये, शंख, नगारे वाजवली, मोठ्या लाकडी दांडक्यांनी त्याच्या अंगावर प्रहार केला. मुसळ आणि गदांनी जोरात आवाज केला, इतका की लंकेचे पर्वत आणि वनही गजराने भरून गेले; तरीही तो जागा झाला नाही. मग एका वेळी हजार सुवर्णकिंचित रणवाद्यांचा प्रचंड गजर झाला. असे असूनही, अतिशय गाढ झोपेमुळे कुम्भकर्ण जागा झाला नाही; शापाच्या प्रभावाखाली असलेल्या राक्षसांनी अजूनही प्रयत्न चालू ठेवले. सर्व बलवान व उग्र राक्षसांनी रागाने त्याला जागं करण्यासाठी अधिक प्रयत्न केले. काहींनी रणवाद्ये वाजवली, काहींनी प्रचंड गोंधळ केला; काहींनी त्याचे केस ओढले, काहींनी त्याचे कान चावले. काहींनी शेकडो जलपात्रे त्याच्या कानात ओतली, तरी कुम्भकर्ण गाढ झोपेतून हलला नाही. इतर बलवान राक्षसांनी लोखंडी मुसळांनी त्याच्या डोक्यावर, छातीवर आणि अंगावर प्रहार केला. शंभर-शंभर वीरांनी दोऱ्यांनी बांधून त्याला सर्वत्र मारले, तरी तो जागा झाला नाही. मग हजार हत्ती त्याच्या शरीरावरून धावत गेले; त्याच्या स्पर्शाने कुम्भकर्ण थोडासा शुद्धीवर आला. पर्वतशिखरे आणि वृक्ष त्याच्यावर फेकले गेले तेव्हा, त्या जोरदार प्रहारांचा त्याने विचार केला; झोप ओसरू लागली, उपास आणि भयाने तो त्रस्त झाला, मोठ्या आळशीने तो तोंड उघडून अचानक उठून बसला. त्याचे भुजंगासारखे किंवा पर्वतशिखरासारखे भुज विशाल, वज्रासारखे कठोर, त्याने दोन्ही हात पसरले; घोड्याच्या तोंडासारखे तोंड उघडून, त्या रात्री हिंडणाऱ्या राक्षसाने भीषण आळस दिला. त्याच्या आळशीने तोंड पाताळासारखे खोल दिसू लागले, आणि तो मेरू पर्वताच्या शिखरावर उगवलेल्या सूर्यासारखा भासू लागला. प्रचंड शक्तिशाली, जागा झालेला तो राक्षस, आळशी देत, पर्वतावरून वाहणाऱ्या वाऱ्यासारखा श्वास सोडू लागला. त्याच्या दोन डोळ्यांत जणू ज्वलंत अग्नि आणि वीज चमकत होती, ते दोन तेजस्वी ग्रहांसारखे दिसत होते. मग त्याने समोर ठेवलेले सर्व प्रकारचे अन्न पाहून, तो बलवान कुम्भकर्ण अनेक रानडुक्कर आणि महिषांचा फडशा पाडू लागला.