राक्षसांचा श्रेष्ठ राजा रावण, शुभ मंत्रांनी सन्मानित होत आणि शंख, नगाडे, पनवाचे आवाज, गर्जना, टाळ्या, शिटी आणि सिंहाच्या गर्जनांनी भरलेल्या वातावरणात, युद्धासाठी निघाला. त्याच्या आजूबाजूला पर्वत आणि मेघासारख्या आकाराचे, मांसभक्षक, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी डोळ्यांचे राक्षस होते; रुद्रासारखा, अमरांमध्ये वर्चस्व असणारा, आत्म्यांनी वेढलेला रावण चमकत होता. शक्तिशाली रावण अचानक नगरातून बाहेर आला आणि त्याने समोर प्रचंड, भीषण वानरांची सेना पाहिली, जी महासागराच्या मेघाप्रमाणे गर्जना करत होती, हातात झाडे आणि पर्वतशिखरे घेऊन उभी होती. त्या अत्यंत भयानक राक्षस सैन्याला पाहून, राजा राम, ज्यांचे हात नागराजासारखे होते, त्यांनी आपल्या सैन्यासह आणि तेजाने उजळलेल्या, शस्त्रधारी श्रेष्ठ विभीषणाला विचारले, "ही सेना, विविध ध्वज, पताका आणि छत्रांनी सजलेली, भाले, तलवारी, सुळ्या आणि अन्य शस्त्रांनी सुसज्ज, अढळ आणि निडर, महेंद्राच्या सैन्यासारखी—ही कुणाची आहे?" रामाच्या प्रश्नावर, इंद्राच्या सामर्थ्याशी तुल्य विभीषणाने रामाला राक्षस सैन्यातील श्रेष्ठ योद्ध्यांची आणि त्यांच्या सेनापतींची माहिती दिली. "राजा, जो महाकाय राक्षस हत्तीच्या पाठीवर बसला आहे, चेहरा नव्याने उगवलेल्या सूर्याप्रमाणे तांबडा, आणि हत्तीच्या डोक्याला थरथर कापवतो—तो अकंपन आहे. जो रथावर सिंहध्वज घेऊन उभा आहे, धनुष्य इंद्राच्या इंद्रधनुष्याप्रमाणे चमकत आहे, आणि रथावर उभा असताना उग्र, वाकड्या दातांचा हत्ती दिसतो—तो इंद्रजित आहे. जो विंध्य किंवा महेंद्र पर्वतासारखा आहे, धनुर्धारी, रथावर उभा, महान योद्धा, अतुलनीय सामर्थ्याचे धनुष्य ओढतो—तो अतिकाय आहे, त्याचे शरीर अत्यंत विशाल आहे. नव्याने उगवलेल्या सूर्याप्रमाणे तांबडे डोळे असलेला, हत्ती खरावर बसलेला, घंटांचा आवाज करत गर्जना करणारा—तो महोदरा आहे. जो सोन्याने सजवलेल्या घोड्यावर बसला आहे, संध्याकाळच्या पर्वतमेघासारखा चमकत आहे, हातात सोन्याने बांधलेला भाला घेऊन उभा आहे—तो पिशाच आहे, विद्युतप्रमाणे वेगवान. जो तेजस्वी, धारदार भाला घेऊन, किंकराच्या वज्रासारखा वेगाने, वृषभराजावर बसून, चंद्रासारखा चमकत आहे—तो प्रसिद्ध त्रिशिरा आहे. ज्याचा आकार पावसाच्या मेघासारखा आहे, रुंद छातीचा, उत्तम शरीराचा, सर्पराजाचा ध्वज घेऊन धनुष्य ओढतो—तो कुम्भ आहे. जो सोन्याने आणि हिर्याने सजवलेली, धगधगती, धूर निघणारी गदा घेऊन, राक्षस सैन्याचा ध्वजवाहक आहे—तो निकुंभ आहे, अद्भुत आणि भयानक कृत्यांचा. जो धनुष्य, तलवार, आणि बाणांचा समूह घेऊन, ध्वजांनी सजवलेल्या रथावर बसला आहे, अग्नीप्रमाणे चमकत आहे, उग्र दिसतो—तो नरांतक आहे, पर्वतशिखरांनी युद्ध करणारा. जो विविध भयानक रूपांच्या प्राण्यांनी वेढलेला आहे—वाघ, उंट, हत्ती, हरिण, घोड्याच्या चेहऱ्याचे—ज्याचे डोळे मोठे आहेत, आणि देवांचाही गर्व नष्ट करणारा आहे. जिथे हे शुभ्र, नाजूक आणि श्रेष्ठ छत्र चंद्रासारखे चमकत आहे, तिथे महानात्मा राक्षसांचा राजा, आत्म्यांनी वेढलेला, रुद्रासारखा तेजस्वी उभा आहे. तो, मुकुटधारी, हालचाल करणाऱ्या कानातल्या दागिन्यांसह, हिमालय आणि विंध्य पर्वतासारखा भयानक शरीराचा, इंद्र आणि यमाचा गर्व नष्ट करणारा, राक्षसांचा राजा सूर्याप्रमाणे चमकत आहे." हे ऐकून, राम म्हणाले, "रावण, राक्षसांचा राजा, प्रचंड आणि धगधगते तेजाने संपन्न आहे." राम म्हणाले, "रावण सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आहे, त्याचे रूप स्पष्टपणे दिसत नाही, कारण ते तेजात लपलेले आहे. येथे चमकणारे राक्षस राजाचे रूप देव किंवा राक्षस योद्ध्यांमध्ये कुठेही सापडत नाही. त्याचे सर्व योद्धे पर्वतासारखे आहेत, पर्वतावर युद्ध करणारे आहेत, सर्वजण धगधगते शस्त्र घेऊन उभे आहेत, त्या महानात्म्याचे योद्धे. तो राक्षसांचा राजा उग्र आणि भयानक प्राण्यांनी वेढलेला, मृत्यूच्या मूर्तीसारखा चमकत आहे." राम म्हणाले, "सुदैवाने, हा दुष्ट आज माझ्या नजरेत आला आहे; आज मी सीतेच्या अपहरणातून जन्मलेला राग मुक्त करीन." असे बोलून, राम, पराक्रमी, धनुष्य घेतले आणि लक्ष्मणासह तयार उभा राहिला, उत्तम बाण हातात घेत. राक्षसांचा महानात्मा राजा आपल्या शक्तिशाली राक्षसांना सांगू लागला, "दरवाजे, पहारे आणि बुरुजांवर सुरक्षित आणि निश्चिंत राहा." "मी तुम्हा वनवासीयांसह येथे आलो आहे हे जाणून, ते या रिकाम्या आणि जिंकणे कठीण अशा नगरावर अचानक हल्ला करू शकतात, त्याची कमजोरी ओळखून." मंत्रीांना निरोप दिल्यानंतर, आणि राक्षस आपापल्या जागी गेले, रावण वानरांच्या महासागरासारख्या सैन्यातून मोठ्या मासळीसारखा समुद्र फाडून पुढे गेला. रावण युद्धात वेगाने, धगधगते बाण आणि धनुष्य घेऊन धावत असल्याचे पाहून, वानरांचा राजा एक मोठे पर्वतशिखर उपटून, राक्षसांच्या राजावर झेप घेतली. त्या पर्वतशिखराला अनेक झाडे होती, आणि वानरराजाने ते रात्रविहार करणाऱ्या रावणावर फेकले; ते वेगाने येताना पाहून, रावणाने सुवर्णबाणांनी ते पर्वतशिखर तुकडे तुकडे केले. जेव्हा ते पर्वतशिखर, त्याच्या उतारांसह आणि झाडांसह, तुटून जमिनीवर पडले, राक्षसांचा राजा एक मृत्यूसारखा, मोठ्या सर्पासारखा बाण उचलला. तो बाण, वाऱ्यासारखा वेगवान, अग्नीप्रमाणे धगधगता, इंद्राच्या वज्रासारखा, रावणाने रागाने सुग्रीवाला मारण्यासाठी सोडला. रावणाच्या हातातून सुटलेला तो बाण इंद्राच्या वज्रासारखा तेजस्वी दिसत होता; त्याने सुग्रीवाला जोरात घाव घातला, आणि क्रूर सुळ्याने बगळ्याला जसा जखमी करतो, तसा भेदला. बाणाने घायाळ झालेला सुग्रीव, मन उलटून, ओरडत जमिनीवर पडला; त्याला पडलेला आणि बेशुद्ध पाहून, राक्षस आनंदाने युद्धात गर्जना करू लागले. मग गवाक्ष, गवय, सुसेन, ऋषभ, ज्योतिमुख आणि नला—हे शक्तिशाली वानर पर्वत उपटून राक्षसांच्या राजावर झेप घेतले. रावणाने त्यांच्या हल्ल्यांना शेकडो धारदार बाणांनी निष्फळ केले; त्याने सुवर्णाने सजवलेल्या बाणांच्या वर्षावाने त्या वानर नेत्यांना भेदले. वानरांच्या सैन्याचे हे महान शरीराचे नेते, अमरांच्या राजाच्या बाणांनी घायाळ होऊन जमिनीवर पडले; मग ती उग्र वानर सेना बाणांच्या पावसाने झाकली गेली. हे वीर, रावणाच्या बाणांनी मारलेले आणि पडलेले, जखमी, भीतीच्या वेदनेने भरलेले, वानर योद्धे ओरडत राम, रक्षक, याच्या आश्रयाला गेले. मग महानात्मा राम, धनुष्य घेऊन, वेगाने पुढे आला; लक्ष्मण हात जोडून रामाजवळ गेला आणि गहन अर्थाचे शब्द बोलला, "आर्य, मी या दुष्टाचा वध करण्यास पूर्णपणे सक्षम आहे; कृपया मला परवानगी द्या, प्रभू, मी त्याचा वध करीन.