महेंद्र पर्वताच्या शिखरावरून शिखरावर, उंचावरून उंचावर, ते आनंदी वानर हनुमानाला पाहण्यासाठी उत्सुकतेने धावत होते. त्या वानरांनी आनंदात झाडांच्या फांद्यांवर उभे राहून, फांद्या पकडल्या आणि त्यांच्या उजळ वस्त्रांनी हनुमानाला हात हलवत स्वागत केले. त्या वेळी, वाऱ्याच्या गुहेत गर्जना करणाऱ्या वाऱ्यासारखी, वायूचा पुत्र, बलवान हनुमान, मोठ्याने गर्जना केली. तो महान वानर, काळ्या मेघाच्या ढगासारखा दिसणारा, खाली उतरताना पाहून सर्व वानरांनी हात जोडून उभे राहिले. वेगवान आणि शूर हनुमान, पर्वतासारखा, झाडांच्या गर्दीत त्या पर्वताच्या शिखरावर उतरला. आनंदाने भरलेला हनुमान सुंदर पर्वताच्या प्रवाहात उतरला, जणू काही पंख कापलेल्या पर्वतासारखा आकाशातून खाली पडला. सर्व प्रमुख वानर, हृदयात आनंद घेऊन, महान आत्म्याच्या हनुमानाला वेढून, त्याच्याजवळ आले. त्याच्या सभोवती जमून, सर्व वानरांना अत्युच्च आनंद मिळाला; त्यांच्या चेहऱ्यावर तेज आणि उत्साह, त्यांनी हनुमानाच्या आगमनाचे स्वागत केले. वानरांनी मुळं आणि फळं अर्पण म्हणून आणली, आणि वायूचा पुत्र, वानरांमध्ये श्रेष्ठ हनुमानाचा सन्मान केला. काही वानरांनी आनंदाने गाणी गायली; काहींनी हर्षाने आवाज काढले; आणि उत्साही वानर प्रमुखांनी झाडांच्या फांद्या आणल्या. मग हनुमान, महान वानर, आपल्या वरिष्ठ आणि ज्येष्ठांना, जांबवंत यांच्या नेतृत्वात, आणि राजकुमार अंगदाला, नमस्कार केला. त्या दोन महान पुरुषांकडून सन्मानित आणि वानरांकडून आदर मिळून, शूर हनुमानाने संक्षिप्तपणे सांगितले, "सीता दिसली आहे." मग वालिचा पुत्र अंगदाचा हात धरून, हनुमान पर्वताच्या सुंदर उतारावर, वनातील सुखद जागेत बसला. वानरांनी विचारल्यावर, हनुमान म्हणाला, "अशोकवनात बसलेल्या जनकाच्या कन्येला मी पाहिले." ती सीता, भयंकर राक्षसी स्त्रियांच्या पहाऱ्यात, निर्दोष, एकच वेणी बांधलेली, तरुण, रामाला पाहण्याची उत्कट इच्छा असलेली होती. उपवासाने थकलेली, मलिन, जटा बांधलेली, कृश झालेली—मग मी 'मी तिला पाहिले' हे महत्त्वाचे, अमृतासारखे शब्द बोललो. हे ऐकून सर्व वानर आनंदित झाले; काहींनी शिट्ट्या मारल्या, काहींनी गर्जना केली, काहींनी जोरात आवाज काढला. काहींनी किलबिल आवाज केले, काहींनी प्रत्युत्तर गर्जना केली; आनंदित वानरांनी त्यांच्या लांब शेपटी उंचावल्या. त्यांनी त्यांच्या लांब, वाकलेल्या शेपटी पसरल्या; काहींनी आनंदाने हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, याला स्पर्श केला. पर्वताच्या शिखरावर उडी मारून, त्यांनी हनुमानाला आनंदाने मिठी मारली; मग अंगदाने हनुमानाला शब्द सांगितले. सर्व वानर वीरांच्या मध्ये, अंगद म्हणाला, "शौर्य आणि सामर्थ्यात, वानरांमध्ये तुझ्या तोडीचा कोणी नाही." "तू विशाल समुद्र पार करून परत आला—हे वानरांमध्ये श्रेष्ठ, तूच आम्हाला जीवदान दिलं आहेस." "तुझ्या कृपेने, आम्ही रामाला भेटू, आमचा उद्देश पूर्ण होईल. तुझी स्वामीभक्ती, तुझं सामर्थ्य, तुझा निर्धार, किती अद्भुत!" "सुदैवाने, तू रामाची पत्नी, तेजस्वी राणी, तिला पाहिलं आहेस. सुदैवाने, काकुत्स्थ राम सीतेच्या विरहातून निर्माण झालेलं दुःख सोडेल." मग वानरांनी आनंदाने अंगद, हनुमान आणि जांबवंत यांना वेढून, विस्तीर्ण शिलांवर जागा घेतली. त्या पर्वताच्या विस्तीर्ण शिलांवर बसून, प्रमुख वानर, उत्सुकतेने, समुद्र पार करण्याची कथा ऐकण्याची इच्छा व्यक्त केली. तसेच लंका, सीता आणि रावण यांचे दर्शन कसे झाले, हे जाणून घेण्याची इच्छा; सर्व वानर हात जोडून, हनुमानाकडे लक्ष देऊन उभे राहिले. तेथे तेजस्वी अंगद, अनेक वानरांनी वेढलेला, स्वर्गातील देवाधिपतीसारखा सन्मानित, अमरांच्या सेवेत उभा होता. त्या पर्वताचा शिखर, प्रसिद्ध हनुमान आणि बलवान अंगदाने आनंदाने व्यापलेले, तेजाने उजळून गेले. आता ऐका, पंचावन्नाव्या अध्यायानंतर आठव्या अध्यायातील कथा. मग, महेंद्र पर्वताच्या शिखरावर, हनुमानाच्या नेतृत्वाखाली बलवान वानरांना सर्वोच्च आनंद मिळाला. त्या श्रेष्ठ वानरांनी आनंदाने एकत्र बसताना, जांबवंत, प्रसन्न होऊन, हनुमानाला प्रेमाने विचारू लागला. जांबवंताने वायूच्या पुत्र हनुमानाला विचारले, "तू त्या देवीला कसा पाहिलं? आणि ती तिथे कशी आहे?" "रावणाने तिच्याशी कसा वागणूक दिली? हे सर्व सत्य सांग, हे महान वानरा." "देवीचा शोध कसा घेतला, आणि तिने उत्तरात काय सांगितलं? हे ऐकल्यावर पुढे काय करायचं, याचा विचार करू." "आम्ही परतल्यावर काय बोलावं किंवा करावं, आणि तिथे काय जपावं, तेही तू आम्हाला सांग." जांबवंताने असे विचारल्यावर, हनुमान, आनंदाने अंगावर रोमांच उठून, देवी सीतेला मनात नमस्कार करून सांगू लागला: "तुमच्या समोर, महेंद्र पर्वताच्या शिखरावरून उडी मारून, मी दक्षिण समुद्रकिनाऱ्यावर पोहोचण्याचा निर्धार केला." "जात असताना, एक भयंकर अडथळा माझ्या मार्गात आला, सोनेरी, अद्भुत आणि अत्यंत रम्य पर्वताच्या रूपात." "तो पर्वत माझ्या मार्गात अडथळा बनून उभा होता; मी त्याला अडथळा मानला. त्या दिव्य, सोनेरी आणि उत्तम पर्वताजवळ मी पोहोचलो...