लंकापतीवर मोठा अपराध केला, मनात महान आत्म्याविरुद्ध अपराध केला—असा हा तेजस्वी, शक्तिशाली वानर, अनेक बलवान योद्ध्यांशी एकटा लढण्याच्या उत्कट इच्छेने, प्रवेशद्वाराजवळ उभा राहिला. पक्ष्यांचे ओरडणे आणि झाडांच्या तुटण्याचा आवाज ऐकून संपूर्ण लंकेतील रहिवासी भयभीत आणि अस्वस्थ झाले. झोप उडून गेल्यावर विकृत चेहऱ्याच्या राक्षसींनी त्या वनाचा विध्वंस आणि तो महान वीर वानर पाहिला. त्या राक्षसींना पाहून, बलदंड, महान आत्मा आणि प्रचंड शक्तिशाली वानराने अत्यंत भयंकर रूप धारण केले, ज्यामुळे त्या राक्षसी भयभीत झाल्या. मग पर्वतासारखा विशाल आणि अपार शक्तिशाली वानर पाहून, त्या राक्षसींनी जनकनंदिनी सीतेला विचारले: "हा कोण आहे? कुणाचा आहे? कुठून आला? कोणत्या कारणासाठी येथे आला? आणि तू त्याच्याशी कसा संवाद साधला?" "आम्हाला सांग, विस्तृत नेत्रांची; घाबरू नकोस, भाग्यवान स्त्री. तू त्याच्याशी काय बोललीस, काळ्या नेत्रांची?" असे विचारले. त्यावर, त्या धर्मपरायण आणि तेजस्वी सीतेने उत्तर दिले: "या रूप बदलणाऱ्या राक्षसांची ओळख करण्यासाठी माझ्याकडे कोणतीही साधन नाही. तुम्हीच जाणता, तो कोण आहे आणि काय करणार; जसे साप दुसऱ्या सापाचे पाय ओळखतो, तसंच निःसंशयपणे. मीही अत्यंत भयभीत आहे; मला माहित नाही, तो कोण आहे. मला वाटते, तो राक्षस आहे, इच्छेनुसार कोणतेही रूप घेऊन आला आहे." वैदेहीचे हे शब्द ऐकून राक्षसींनी त्वरित पळ काढला; काही तिथेच राहिले, तर काही रावणाला माहिती देण्यासाठी गेल्या. रावणाच्या उपस्थितीत विकृत चेहऱ्याच्या राक्षसींनी त्या भयंकर, विक्राळ वानराची बातमी दिली: "राजा, अशोकवनात एक भयंकर रूपाचा वानर उभा आहे, ज्याने सीतेशी संवाद साधला आणि अपार शौर्य दाखवले." "जनकनंदिनी, हिरण्याच्या नेत्रांची सीता, आम्ही तिला अनेक प्रकारे विचारले तरी, तिने त्या वानराविषयी काहीही सांगण्यास नकार दिला." "तो इंद्राचा दूत असू शकतो, किंवा कुबेराचा दूत, किंवा रामानेच पाठवलेला, सीतेचा शोध घेण्यासाठी आलेला असू शकतो." "त्याच त्या अद्भुत रूपाने—मनाला मोहवणाऱ्या—त्याने आनंदवनाचा विध्वंस केला, जिथे अनेक प्रकारचे हरण होते." "वनात असा कोणताही भाग नाही, जो त्याने नष्ट केला नाही, फक्त जिथे जानकी आहे, तो भाग त्याने स्पर्श केला नाही." "जानकीचे रक्षण करण्यासाठी, किंवा थकवा म्हणून, हे स्पष्ट नाही; पण त्याला थकवा काय असू शकतो? जानकीच त्याने सुरक्षित ठेवली." "ती सुंदर पानांनी युक्त शिंशपाचा वृक्ष, ज्यावर सीता बसली होती, तोही त्याने रक्षित केला." "म्हणून, त्या भयंकर रूपाच्या वानराला, ज्याने सीतेशी संवाद साधला आणि बाग नष्ट केली, कठोर शिक्षा द्यावी." "राक्षसांचे अधिपती, तुमच्या मनाने जिचा स्वीकार केला, त्या सीतेशी संवाद साधण्याचे धाडस कोण करेल, जो आपले जीवनच त्यागलेला नाही?" राक्षसींच्या या शब्दांनी रावण, राक्षसांचा राजा, अंत्यसंस्काराच्या अग्नीप्रमाणे जळू लागला, त्याच्या डोळ्यांत क्रोधाने अश्रू आले, जणू जळत्या दिव्यांमधून तेलाचे थेंब पडतात. तो तेजस्वी, शक्तिशाली राजा, आपल्या सहाय्यकांना—किंकर नावाच्या राक्षसांना, जे स्वतःप्रमाणे वीर होते—हनुमानाला पकडण्यासाठी आज्ञा दिली. अशी ऐंशी हजार किंकर, गदा आणि मूसळांनी सज्ज, त्या महालातून बाहेर पडले. विशाल पोट, मोठ्या दातांनी, भयंकर रूप, अपार शक्ती, सर्वजण युद्धासाठी उत्सुक, हनुमानाला पकडण्यासाठी निघाले. ते प्रवेशद्वाराजवळ उभ्या असलेल्या वानराकडे धावले, जणू पतंग ज्वालाकडे धावतात. सुवर्णपट्ट्यांनी सज्ज अद्भुत गदा, लोखंडी सळ्या, सूर्याप्रमाणे चमकणारे बाण घेऊन, ते सर्व वानरश्रेष्ठाकडे आले. गदा, भाले, शूल, जॅव्हलिन, कुऱ्हाड घेऊन, त्यांनी हनुमानाला वेढले आणि अचानक त्याच्या समोर उभे राहिले. हनुमान, पर्वतासारखा तेजस्वी आणि गौरवशाली, आपल्या शेपटीने जमिनीवर जोरदार प्रहार केला आणि प्रचंड गर्जना केली. मग वायुपुत्र हनुमानाने प्रचंड रूप धारण केले, शेपटी थरथरवली, लंकेला त्या आवाजाने भरून टाकले. त्याच्या शेपटीच्या प्रचंड आवाजाने पक्षी आकाशातून खाली पडले, आणि पृथ्वी त्या गोंगाटाने दणाणून गेली. "महाबली राम विजयशाली आहे, लक्ष्मण महान शक्तिशाली आहे; राजा सुग्रीव, राघवाच्या संरक्षणाखाली, विजयशाली आहे." "मी कोसलराज रामाचा सेवक आहे, ज्याचे कर्म थकता नाही; मी वायुपुत्र हनुमान आहे, शत्रूंच्या सैन्याचा विध्वंस करणारा." "एक हजार रावणही मला युद्धात तग धरू शकत नाही, कारण मी हजारो दगड आणि झाडांनी प्रहार करतो." "लंकेला भयभीत करून, मैथिलीला प्रणाम करून, माझा हेतू पूर्ण करून, मी सर्व राक्षसांच्या नजरेसमोरून निघून जाईन." त्याच्या गर्जनेच्या आवाजाने सर्व राक्षस भयभीत आणि संशयित झाले; त्यांनी हनुमानाला संध्याकाळच्या मेघासारखा प्रचंड रूपात पाहिले. मग त्या राक्षसांनी, आपल्या स्वामीच्या आज्ञेवर विश्वास ठेवून, विचित्र आणि भयानक शस्त्रांनी सर्व बाजूंनी वानरावर हल्ला केला. त्या शूर योद्ध्यांनी सर्व बाजूंनी वेढले असताना, तो महाबली हनुमान प्रवेशद्वाराजवळ ठेवलेल्या प्रचंड लोखंडी गदेकडे गेला.