हनुमानाने सीतेला सांत्वन देत म्हणाला, “हे देवी, आता पुरे तुमचं दुःख. तुमचा शोक दूर होईल. वानरांच्या प्रमुखांनी एका उडीमध्ये लंका गाठली आहे. माझ्या मागे, चंद्र-सूर्याप्रमाणे तेजस्वी असणारे राम आणि लक्ष्मण मोठ्या सैन्यासह तुमच्याकडे येतील. हे दोघे पराक्रमी वीर लंका गाठतील आणि शत्रूंना त्यांच्या बाणांनी पराजित करतील. रावण आणि त्याच्या सैन्याचा वध करून, रघुकुलाचा आनंद राम तुम्हाला घेऊन आपल्या नगरात परत जाईल. म्हणून धीर धरा, शुभ घडो, थोडा वेळ संयम ठेवा. लवकरच तुम्ही अग्नीप्रमाणे तेजस्वी रामाला पाहाल. जेव्हा राक्षसांचा राजा, त्याचे पुत्र, मंत्री आणि कुटुंबीय मारले जातील, तेव्हा तुम्ही रामाशी पुन्हा एकत्र याल, जसे रोहिणी चंद्रासोबत असते. लवकरच, हे मैथिली, तुमच्या दुःखाचा अंत होईल; आणि तुम्ही रामाच्या सामर्थ्याने रावणाचा वध होताना पाहाल. अशा प्रकारे वैदेहीला सांत्वन देऊन, वायुपुत्र हनुमान निघण्याचा निर्धार करतो आणि पुन्हा वैदेहीला म्हणतो, “लवकरच तुम्ही शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, ध्येयासमोर ठाम असणाऱ्या रामाला आणि धनुष्यधारी लक्ष्मणाला लंकेच्या दरवाजाजवळ पाहाल. लवकरच तुम्ही वानरांच्या वीर सैन्याला एकत्रित पाहाल, जे सिंह आणि वाघांसारखे ताकदवान, हत्तींसारखे देखणे, नख आणि दातांनी सज्ज आहेत. लंका आणि मलय पर्वतावर, तुम्ही अनेक वानरांच्या सैन्यांना पाहाल, जे पर्वत आणि मेघासारखे गर्जना करतील, हे सती. राम, प्रेमाच्या तीव्र बाणाने हृदयात घायाळ झालेला, सिंहाने त्रस्त हत्तीप्रमाणे शांती शोधू शकत नाही. म्हणून, हे देवी, दुःखाने रडू नका, भय मनात ठेवू नका. जसे शची आपल्या पती इंद्रासोबत एकत्र असते, तसेच तुम्ही तुमच्या प्रिय रामाशी एकत्र याल, हे सुंदर स्त्री. रामपेक्षा श्रेष्ठ किंवा सौमित्रासम तुल्य कोण आहे? हे दोघे भाऊ, अग्नी आणि वायूप्रमाणे, तुमचे आश्रय आहेत. हे देवी, तुम्ही या राक्षसांच्या वस्तीमध्ये जास्त काळ राहणार नाही; तुमच्या प्रिय रामाचा आगमन विलंबित होणार नाही—फक्त पुन्हा भेट होईपर्यंत धीर ठेवा. आता, हे सुंदरकांडातील वाल्मिकी रामायणाचा चाळीसावा अध्याय ऐका. वायुपुत्र हनुमानाच्या महान आत्म्याच्या शब्द ऐकून, देवकन्येसम तुल्य सीता हनुमानाच्या कल्याणासाठी बोलली. “हे वानर, तुझ्या सुखद शब्दांनी मी आनंदित झाले आहे, जसे अर्धवट पेरलेल्या भूमीला पाऊस मिळतो तेव्हा ती आनंदित होते. जसे मी दुःखाने कृश झालेल्या अंगांनी त्या पुरुषसिंहाला स्पर्श करण्यासाठी उत्कंठित आहे, तसेच तू मला दया दाखव. हे वानरांच्या प्रमुख, रामाला ओळख देण्यासाठी काही चिन्ह दे—मी क्रोधाने कावळ्यावर फेकलेली एकडोळी काठी. माझ्या गालावरची लाल रंगाची रेषा, जी तू ठेवली होतीस, जेव्हा ती ओळख हरवली होती—तुला ते आठवत असेल. महेंद्र आणि वरुणासारखा सामर्थ्यवान राम, हे सहन कसा करेल की सीता राक्षसांमध्ये अडकली आहे? हा दिव्य मुकुटमणी, मी जपून ठेवलेला, आता तुझ्याकडे दाखवते; तो पाहून मी दुःखातही आनंदित होते, जणू मी तुलाच पाहत आहे, हे निष्पाप. हा शुभ मणी, जलातून उत्पन्न, मी रामाला पाठवत आहे; यापलीकडे, दुःखात मी फार काळ जगू शकणार नाही. मी असह्य वेदना आणि हृदयाला बोचणारे शब्द सहन करते, आणि तुझ्यासाठी राक्षसांमध्ये राहते. हे शत्रूंचा संहार करणाऱ्या, मी एक महिना जीव धरणार आहे; त्यानंतर, तुझ्याशिवाय, हे राजकुमार, मी जगणार नाही. हा भयंकर राक्षसांचा राजा येथे आहे, आणि त्याची नजर मला सुखद नाही; आणि जर मला कळले की तू निराश झाला आहेस, तर मी एक क्षणही जगू शकणार नाही. वैदेहीच्या अश्रूभरे, दुःखाने भरलेल्या शब्द ऐकून, सामर्थ्यवान हनुमान, वायुपुत्र, म्हणाला, “हे देवी, सत्य सांगतो—तुमच्या दुःखामुळे रामाने सर्व आनंद त्यागला आहे; आणि जेव्हा राम शोकाने ग्रस्त होतो, तेव्हा लक्ष्मणही त्रस्त होतो. काही भाग्याने तुम्ही सापडली आहात; आता शोक करण्याची वेळ नाही. हे सती, याच क्षणी तुमचे दुःख संपेल. ते दोघे पुरुषसिंह, निष्कलंक राजकुमार, तुमच्या भेटीसाठी उत्कंठित, लंकाला राख करून टाकतील. रावण आणि त्याच्या कुटुंबाचा युद्धात वध करून, हे दोघे राघव तुम्हाला, विशाल डोळ्यांची, आपल्या नगरात घेऊन जातील. हे निष्कलंक, रामाला ओळख देण्यासाठी काही चिन्ह द्या, जेणेकरून तो अधिक आनंदित होईल. सीता म्हणाली, “मी आधीच उत्कृष्ट ओळख दिली आहे; हा अलंकार मी जपून ठेवला आहे, तोच राम पाहील.” हनुमानाच्या शब्दांवर विश्वास ठेवून, सीतेने तो दिव्य मणी त्याला दिला. हनुमानाने देवीला नमस्कार केला आणि निघण्याची तयारी केली; वानर प्रमुख उडी मारण्यास उत्सुक असताना, जनककन्या, अश्रूंनी भरलेला चेहरा, दुःखी, रडत्या आवाजात म्हणाली, “हनुमान, माझी कुशलता सिंहासारख्या भाऊ राम आणि लक्ष्मणाला, सुग्रीव आणि त्याच्या मंत्र्यांना सांग. आणि राघव, बलवान, मला या दुःखाच्या समुद्रातून वाचवेल, हे तू निश्चित कर. रामाकडे पोहोचल्यावर, माझ्या दुःखाची तीव्रता आणि या राक्षसांनी केलेल्या अपमानाची माहिती त्याला सांग; आणि तुझा प्रवास शुभ होवो, हे वानरश्रेष्ठ.