सीतेच्या मनात चिंता आणि दुःख भरले होते. हनुमानाने तिला सांत्वन दिलं, "हे वैदेही, तुझे मन स्थिर ठेव. तू व्याकुळ होऊ नकोस. राघव आणि लक्ष्मण यांना दुःखमुक्त कर." जनकनंदिनी, ज्यांचे नेत्र कमळाच्या पाकळ्यांसारखे विशाल होते, पर्वतासारख्या हनुमानाला पाहून बोलली, "हे वायुपुत्र, मला तुझी धैर्य आणि शक्ती माहित आहे. तुझा वेग वाऱ्यासारखा आहे, आणि तुझी प्रभा अग्नीसारखी अद्भुत आहे. सामान्य जीवाला या भूमीपर्यंत पोहोचणे शक्य नाही, अथवा अथांग समुद्र ओलांडणे शक्य नाही. तू माझ्या मार्गदर्शन आणि प्रवासाच्या क्षमतेची मला पूर्ण खात्री आहे; तुझ्या हातून हे कार्य निश्चितपणे पूर्ण होईल." पण सीता पुढे म्हणाली, "हे श्रेष्ठ वानर, तुझ्यासोबत जाणे मला योग्य वाटत नाही. तुझा वेग वाऱ्यासारखा आहे, त्यामुळे मी गोंधळून जाईन. समुद्रावर आकाशात तुझ्या पाठीवर लटकताना, तुझ्या वेगाने मी खाली पडेन. त्या समुद्रात, जिथे शार्क आणि मगर आहेत, मी असहाय्य होईन आणि पाण्यातील प्राण्यांसाठी अन्न बनेन. आणि, हे शत्रूंचा नाश करणाऱ्या वानरा, तुझ्या पत्नी असल्याने माझ्यावर संशय निर्माण होईल. जर मला तुझ्या पाठीवर नेताना रावणाच्या आज्ञेनुसार राक्षसांनी पाठलाग केला, तर त्यांच्या शस्त्रांनी आणि गदांनी वेढलेल्या राक्षसांमध्ये तू संकटात पडशील, कारण तुझ्यासोबत पत्नी आहे." सीता म्हणाली, "राक्षस आकाशात शस्त्र घेऊन असतील, आणि तू निःशस्त्र असशील; अशा वेळी तू माझे रक्षण कसे करशील? त्या राक्षसांशी लढताना मी तुझ्या पाठीवरून घाबरून पडेन. किंवा, हे श्रेष्ठ वानर, ते क्रूर आणि बलवान राक्षस युद्धात तुला पराभूत करू शकतात. किंवा, तू लढताना वळून पाहिलास, तर मी पडेन, आणि दुष्ट राक्षस मला पकडून नेतिल. ते मला तुझ्या हातातून हिसकावून घेतील किंवा मारतील; कारण युद्धात विजय आणि पराजय अनिश्चित असतात. किंवा मी राक्षसांच्या धमकीने नष्ट होईन; तुझा प्रयत्न व्यर्थ ठरेल. तू सर्व राक्षसांचा नाश करण्यास पूर्ण सक्षम आहेस; पण राघवाची कीर्ती कमी होईल, जर राक्षसांना तूच ठार केलेस." सीता पुढे म्हणाली, "किंवा, ते राक्षस मला कुठेतरी लपवतील, जिथे वानर किंवा राघवाला काहीच माहिती मिळणार नाही. तुझा माझ्यासाठी केलेला प्रयत्न व्यर्थ ठरेल; कारण मोठं पुण्य हे रामा तुझ्यासोबत येथे आल्यावरच आहे. माझं जीवन हे राघवाच्या, त्याच्या बंधूच्या आणि तुझ्या राजवंशावर अवलंबून आहे. त्या दोन, माझ्यासाठी दुःखी आणि शोकात बुडालेले, सर्व वानर आणि भालूंसह, आपले जीवन सुरक्षित ठेवणं सोडून देतील. मी माझ्या पतीच्या भक्तीला सर्वोच्च स्थान दिलं आहे; मी रामाव्यतिरिक्त दुसऱ्या कोणाच्या शरीराला स्पर्श करायला इच्छित नाही, हे श्रेष्ठ वानरा." सीता म्हणाली, "रावणाने मला जबरदस्तीने स्पर्श केला, पण मी असहाय्य होते, माझ्याकडे संरक्षण नव्हते, त्यामुळे मी काय करू शकले असते? जर राम, दहा शिरांचा रावण आणि सर्व राक्षसांचा नाश करून, मला इथून घेऊन गेला, तर तेच त्याला योग्य आहे. मी त्या महान आत्म्याचा, शत्रूंचा नाश करणाऱ्या रामाचा पराक्रम ऐकला आणि पाहिला आहे; देव, गंधर्व, नाग किंवा राक्षस युद्धात रामाशी समतुल्य नाहीत. युद्धात, त्याच्या तेजस्वी धनुष्याने, प्रचंड शक्तीने आणि इंद्रासारख्या पराक्रमाने, लक्ष्मणासह राघवाला कोण थांबवू शकेल? लक्ष्मणासह राघव, दिशांचा मदाने भरलेला हत्ती, त्याचे बाण कालाच्या सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आहेत—युद्धात त्यांना कोण थांबवू शकेल, हे श्रेष्ठ वानरा?" सीता म्हणाली, "म्हणून, हे श्रेष्ठ वानर, तू राघव आणि लक्ष्मण, माझे प्रिय, वानरांच्या प्रमुखांसह लवकर इथे घेऊन ये. मी रामासाठी खूप काळ दुःख सहन केले आहे—हे वीर वानरा, तू मला आनंदी कर." तेव्हा, वानरांचा व्याघ्र, हनुमान, सीतेच्या या शब्दांनी प्रसन्न झाला आणि तिला संबोधित करत म्हणाला, "हे शुभ रूप असलेल्या देवी, तू जे बोललीस, ते योग्य आहे; हे स्त्रियांना, पतिव्रता आणि लज्जाशील स्त्रियांना शोभणारे आहे. तू स्त्री असल्याने, माझ्यावर विसंबून, शंभर योजनांचा विशाल समुद्र ओलांडणे शक्य नाही. दुसरा कारण, हे जनकी, तू नम्रतेने सांगितलेस—रामाव्यतिरिक्त दुसऱ्या कोणाशी स्पर्श करणे तुला योग्य नाही—हे देवी, ते तुला शोभते; त्या महान आत्म्याच्या पत्नीला हे योग्य आहे. तुझ्यासारखी देवीच असे बोलू शकते." हनुमान म्हणाला, "काकुत्स्थ म्हणजे राम, तुझे सर्व कृती आणि तुझे माझ्यासमोर बोललेले शब्द पूर्णपणे ऐकेल. मी हे अनेक कारणांनी, रामाला प्रसन्न करण्यासाठी, प्रेमाने आणि आपुलकीने बोललो. लंका मध्ये प्रवेश कठीण आहे, समुद्र ओलांडणे कठीण आहे, आणि माझ्या क्षमतेमुळे मी हे बोललो. मी तुझ्या आणि रघुवंशज रामाच्या भेटीची इच्छा करतो, प्रेम आणि भक्तीमुळे; अन्यथा, मी हे सांगितले नाही. जर तू माझ्यासोबत जाऊ शकत नाहीस, हे निष्कलंक देवी, तर ओळख देणारा चिन्ह दे, जेणेकरून राघवाला तुझी खात्री होईल." ही कथा वाचून, वाळ्मिकीच्या रामायणातील सुंदरकांडातील अठ्ठेतीसवा सर्ग ऐकावा.