सीतेचे दुःख पाहून आणि रामाच्या विरहाने व्याकुळ झालेली सीता म्हणाली, “तो पुरुषश्रेष्ठ राम संकटाशी सम तुलनाच होऊ शकत नाही; त्याची महती मला माहीत आहे, जशी पुलोमजा इंद्राची ओळखते.” मग ती पुढे म्हणाली, “हे वानर, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आणि पराक्रमी राम आपल्या बाणांनी राक्षसांच्या शत्रूंच्या समुद्रालाही कोरडा पाडेल.” सीता अशा प्रकारे रामासाठी दुःखित होऊन, अश्रूंनी भरलेल्या डोळ्यांनी बोलत असताना, हनुमान तिला म्हणाला, “माझ्या शब्दांचा रामाला पत्ता लागताच, तो मोठ्या वानर-भालूंच्या सैन्यासह वेगाने येथे येईल. किंवा, मी आजच तुझी या राक्षसांपासून मुक्तता करतो; हे निष्पापे, माझ्या पाठीवर बस आणि या दुःखातून सुट. मी तुला पाठीवर घेऊन समुद्र ओलांडीन; माझ्यात इतकी शक्ती आहे की, लंकेसकट रावणालाही वाहून नेऊ शकतो. आजच, हे मैथिली, मी तुला प्रस्रवण पर्वतावर उभ्या असलेल्या रामाकडे पोहोचवीन, जसे अग्नी यज्ञातील हवि इंद्राकडे पोहोचवतो. आजच, हे वैदेही, तू राम आणि लक्ष्मणाला पाहशील, जे निर्धाराने उद्दिष्ट साध्य करण्यासाठी सज्ज आहेत, जसे विष्णू दैत्यांचा वध करण्यासाठी सज्ज असतो. तू त्या पराक्रमी रामाला पाहशील, जो तुझ्या दर्शनाने उत्साही होईल आणि आश्रमात, पर्वतराजाच्या शिखरावर इंद्रासारखा बसलेला असेल. माझ्या पाठीवर ये, हे सुंदर स्त्री, संकोच करू नकोस; रोहिणी जशी चंद्राशी एकरूप होते, तशी तू रामाशी एकरूप हो.” “रोहिणी जशी चंद्राशी संवाद साधते आणि एकत्र येते, तशी तू माझ्या पाठीवर बस आणि या ताऱ्यांच्या महासागराला ओलांड. लंकेतील कुणीही, हे देवी, मला तुझ्यासह जाताना मागे लागू शकणार नाही. जसा मी येथे आलो, तसाच मी निःसंशय परत जाईन; पाहा, हे वैदेही, मी तुला आकाशातून घेऊन जातो.” हनुमानाची ही अद्भुत वचने ऐकून, सीता संपूर्ण देहाने आश्चर्यचकित व आनंदित झाली आणि त्याला म्हणाली, “हनुमान, इतक्या लांबचा प्रवास मला कसा नेणार आहेस? ही तुमची वानर-प्रकृतीच आहे, हे वानरश्रेष्ठ! इतक्या लहान शरीराने तू मला राजा रामाकडे कसा नेणार, हे वानरश्रेष्ठ?” सीतेचे हे शब्द ऐकून, पवनपुत्र हनुमान मनात विचार करू लागला की, तिने आपली खरी शक्ती ओळखलेली नाही. म्हणून, “वैदेहीला मी ज्या रूपात इच्छितो ते दाखवावे,” असे ठरवून, हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ आणि शत्रूंचा संहार करणारा, आपले खरे रूप दाखवू लागला. त्या झाडावरून उडी मारून, त्या बुद्धिमान वानराने आपले शरीर वाढवू लागले, जेणेकरून सीतेला विश्वास वाटावा. तो वानर पर्वतासारखा विशाल, तांबूस मुखाचा, प्रचंड शक्तीचा, वज्रासारख्या दात-नखांनी भयंकर दिसणारा झाला आणि वैदेहीला म्हणाला, “माझ्यात इतकी ताकद आहे की, ही लंका पर्वत, वन, दुर्ग आणि रक्षकांसह जिथे हवे तिथे घेऊन जाऊ शकतो. म्हणून, तुझे मन स्थिर ठेव, हे देवी, आणि चिंता करू नकोस; राम आणि लक्ष्मणाला दुःखमुक्त कर, हे वैदेही.” हनुमानाचे हे पर्वतासारखे रूप पाहून, कमलदलासारखी डोळ्यांची जानकी, पवनपुत्राला म्हणाली, “हे महावानरा, तुझे शौर्य आणि सामर्थ्य मला माहीत आहे; तुझी गती वाऱ्यासारखी, आणि तेज अग्नीसारखे आहे. कोणताही सामान्य जीव या लंकेत पोहोचू शकत नाही, किंवा हा अथांग समुद्र ओलांडू शकत नाही. तुझी प्रवासक्षमता आणि मार्गदर्शन मला ठाऊक आहे; तू कार्य लवकरच पूर्ण करशील, हे नक्की. पण, हे वानरश्रेष्ठ, माझे तुझ्यासोबत जाणे योग्य नाही; तुझी वाऱ्यासारखी गती मला गोंधळून टाकेल. आकाशात, समुद्रावरून जाताना, मी नक्कीच तुझ्या पाठीवरून खाली पडेन. त्या महासागरात, जेथे शार्क आणि मगर आहेत, मी लगेचच असहाय्य होईन आणि त्या जलचर प्राण्यांसाठी उत्तम भक्ष्य बनेन. शिवाय, मी तुझ्यासोबत जाऊ शकत नाही, हे शत्रूनाशक; तुझ्याबद्दल शंका निर्माण होईल, कारण तुझी पत्नी आहे. माझे असे वाहून नेणे पाहून, रावणाच्या आज्ञेने क्रूर आणि बलवान राक्षस आपल्यावर तुटून पडतील. त्या शस्त्रधारी योद्ध्यांनी वेढल्यावर, तुझ्या पत्नीमुळे तू संकटात सापडशील, हे वीर. अनेक राक्षस आकाशात शस्त्र घेऊन असतील, आणि तू निःशस्त्र; मग तू कसा लढशील आणि मला कसा वाचवशील? तू त्या क्रूर राक्षसांशी लढत असताना, मी तुझ्या पाठीवरून घाबरून खाली पडेन, हे वानरश्रेष्ठ. किंवा, हे वानरश्रेष्ठ, ते भयंकर राक्षस तुला युद्धात हरवू शकतात. किंवा, तू लढण्यात व्यस्त असताना, मी खाली पडेन; मग ते दुष्ट राक्षस मला पुन्हा पकडून नेतील. ते मला तुझ्या हातून हिसकावून घेतील किंवा मारतील; कारण युद्धात विजय किंवा पराभव निश्चित नसतो. किंवा, मीच राक्षसांच्या भयाने नष्ट होईन; मग तुझा सगळा प्रयत्न व्यर्थ ठरेल. खरं तर, तू सर्व राक्षसांचा संहार करण्यास समर्थ आहेस; पण राक्षसांचा वध तुझ्या हातून झाला, तर रामाची किर्ती कमी होईल.