हनुमान अशोकवनात सीतेला पाहतो आणि तिच्या रूपावर मंत्रमुग्ध होतो. तो विचारतो, "तू रोहिणी आहेस का, देवांच्या लोकातून पडलेली, चंद्रापासून विभक्त झालेली, सर्व सद्गुणांनी युक्त?" पुढे तो म्हणतो, "किंवा, काळ्या डोळ्यांची तू अरुंधती आहेस का, जिचे व्रत आहे, आणि राग किंवा भ्रमामुळे तिने आपल्या पती वसिष्ठाला दुखावून त्याला सोडले आहे?" "अगदी सडपातळ कंबरेच्या तू, तुझा पुत्र, पिता, भाऊ किंवा पती कोण आहे, ज्यासाठी तू या जगातून त्या जगात गेल्यावर दु:ख करत आहेस?" हनुमान पुढे म्हणतो, "तुझ्या रडण्यावरून, खोल श्वास घेण्यावरून, आणि जमिनीला स्पर्श केल्यावरून, तू देवी नाहीस असे वाटते, तू राजघराण्याची पत्नी आहेस असे वाटते." "कारण तुझ्यात मला राजघराण्याचे चिन्ह दिसतात; तू एखाद्या राजाची राणी किंवा राजकन्या आहेस असे मला वाटते." हनुमान विचारतो, "जर तू सीता आहेस, जिचा रावणाने जनस्थानातून जबरदस्तीने अपहरण केले, तर तुझ्यावर सर्व काही चांगले होवो—माझ्या विचारण्यावर कृपया सांग." "तुझ्या नम्रतेवरून, विलक्षण रूपावरून आणि तपस्विनीचे वस्त्र घालून, तू नक्कीच रामाची राणी आहेस असे मला वाटते." हनुमानाचे हे शब्द ऐकून, रामाचे नाव ऐकून सीता आनंदित होते आणि झाडावर बसलेल्या हनुमानाशी बोलते. "मी दशरथाची सून आहे, शत्रूंच्या सैन्याचा संहार करणारा, पृथ्वीवर सिंहासारख्या राजांमध्ये श्रेष्ठ, आणि आत्मज्ञान असणारा." "मी जनक राजाची कन्या आहे, विदेह राजाचा महात्मा; माझे नाव सीता आहे, बुद्धिमान रामाची पत्नी." "बारा वर्षे मी रामाच्या घरात राहिले, मानवी सुखांचा अनुभव घेत, सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या." "तेराव्या वर्षी, राजा आणि त्याचे पुरोहित, इक्ष्वाकू वंशजाला राजा करण्याची तयारी करू लागले." "रामाच्या राज्याभिषेकाची तयारी होत असताना, कैकेयीने आपल्या पतीला सांगितले: 'मी रोज काहीही खाणार-पिणार नाही; रामाचा अभिषेक झाला तर माझा जीवनाचा अंत आहे.'" "'तू प्रेमाने मला दिलेले वचन, राजांमध्ये श्रेष्ठ—ते व्यर्थ होऊ नये, रामाने वनात जावे.'" "राजा, सत्यावर दृढ, राणीला दिलेल्या वराची आठवण करून, कैकेयीचे कठोर आणि निर्दय शब्द ऐकून दुःखी झाला." "मग वृद्ध राजा, सत्याच्या धर्मात स्थिर, रडत, आपल्या ज्येष्ठ सुपुत्राला राज्य सोडण्यास सांगतो." "राम, तेजस्वी, पित्याच्या आज्ञेला मनातच स्वीकारतो, जी राज्याभिषेकापेक्षा प्रिय आहे, आणि मग ती शब्दांनी स्वीकारतो." "राम, सत्यशील, देतो पण घेत नाही, सत्य बोलतो, कधीही असत्य नाही—even स्वत:च्या जीवासाठी." "तो, महान कीर्तीचा, महागडे वस्त्र बाजूला ठेवतो, राज्य मनातून सोडतो, आणि मला त्याच्या आईकडे सोपवतो." "मी पटकन त्याच्यापुढे वनवासासाठी निघाले, कारण त्याच्यापासून विभक्त होऊन स्वर्गात राहणेही मला प्रिय नाही." "त्यापूर्वीच, सौमित्र, मित्रांना आनंद देणारा, गवत आणि वाळक्या वस्त्रांनी सजलेला, मोठ्या भावासोबत निघून गेला." "आम्ही, पतीच्या आज्ञेचा मान राखून, व्रतात दृढ, गूढ आणि भयानक जंगलात प्रवेश केला, जे आम्ही पूर्वी कधीच पाहिले नव्हते." "दंडकारण्यात त्या पराक्रमी रामासोबत राहताना, मी, त्याची पत्नी, रावणाने, दुष्ट राक्षसाने, अपहरण केले." "रावणाने मला दोन महिन्यांचा कालावधी दिला आहे; त्या दोन महिन्यांनंतर मी आपला जीव सोडणार आहे." पुढे, वाल्मिकी रामायणातील सुंदरकांडाच्या चौतीसवा अध्यायाची कथा ऐका. सीतेचे हे शब्द ऐकून, हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, दु:खाने भरलेल्या सीतेला सांत्वनाचे शब्द सांगतो. "माते, मी रामाचा दूत म्हणून तुझ्याकडे आलो आहे; वैदेही, राम सुखरूप आहे, आणि त्याने तुझ्या कुशलतेची चौकशी केली आहे." "तो ब्रह्मास्त्र आणि वेद जाणणारा, वेदज्ञांमध्ये श्रेष्ठ, दशरथाचा पुत्र राम, माते, तुझ्या कुशलतेची विचारणा करतो." "लक्ष्मण, महान ऊर्जा असणारा, तुझा प्रिय सहकारी, तुझ्या दु:खाने व्यथित होऊन, तुझ्या चरणी शिर झुकवतो." "या दोन सिंहासारख्या पुरुषांची कुशलता ऐकून, सीता आनंदित होते आणि हनुमानाशी बोलते." "खरेच, जगातील म्हण मला शुभ वाटते: 'प्रेमाच्या व्यक्तीला जिवंत पाहण्याचा आनंद शंभर वर्षांपेक्षा अधिक आहे.'" "त्या भेटीत एक अद्भुत आनंद निर्माण झाला; आणि दोघे, एकमेकांवर विश्वास ठेवून, संवाद साधू लागले." सीतेचे शब्द ऐकून, वायुपुत्र हनुमान, दु:खाने भरलेल्या सीतेजवळ येतो. हनुमान जवळ-जवळ येत असताना, सीता त्याला रावणाने रूप बदलून आलेला असा संशय घेते. "अरे, मी असे बोलले याचा लाज वाटतो! कारण, दुसरे रूप घेतलेला, हा नक्कीच रावण असावा." अशोक वृक्षाच्या फांदीवरून, दुःखाने थकलेली, निर्दोष रूप असणारी सीता, तिथेच जमिनीवर बसते. मग, बलवान हनुमान जनककन्येला नमस्कार करतो; पण ती, भयाने घाबरलेली, त्याच्याकडे पुन्हा पाहत नाही. हनुमान नमस्कार करताना पाहून, चंद्रासारखा चेहरा असणारी सीता, खोल श्वास घेऊन, वानराशी मधुर आवाजात बोलते: "जर तू रावणच आहेस, मायावी रूपात आलेला, आणि मला अधिक दुःख देतोस, तर ते योग्य नाही.