सीतेच्या मनात दुःखाची छाया दाटलेली होती. तिला वाटले, फार लवकरच या लंकेतल्या प्रत्येक घरात राक्षस कन्यांचा विलाप ऐकू येईल, कारण त्यांना दुःखाने ग्रासले जाईल. लंका, जी पूर्वी तेजस्वी होती, ती आता अंधाराने झाकली जाईल; तिचा तेज नष्ट होईल, आणि तिच्या श्रेष्ठ राक्षसांचा संहार होईल—हे सर्व रामाच्या बाणांनी होईल. सीता विचार करत होती, "जर तो वीर राम, रक्तासारख्या लाल डोळ्यांचा, जाणला असता की मी येथे राक्षसांच्या घरात आहे, तर..." पण ती जाणत होती की, क्रूर आणि नीच रावणाने ठरवलेला वेळ आता येऊन ठेपला आहे. त्या दुष्टाने ठरवलेला मृत्यू आता माझ्या जवळ आला आहे; हे रात्रभर हिंडणारे, अधर्म करणारे राक्षस योग्य-अयोग्य जाणत नाहीत. सीता म्हणते, "म्हणूनच आता अधर्मामुळे मोठी आपत्ती येईल; हे मांसभक्षक राक्षस धर्माची समज नाही. निश्चितच, रावण मला त्याच्या सकाळच्या भोजनासाठी ठेवेल; मी माझ्या प्रिय रामाचे दर्शन न मिळवता कसे सहन करू? दुःखाने त्रस्त, आणि रक्तासारख्या डोळ्यांचा राम दिसत नाही, मी लवकरच माझ्या पतीपासून विभक्त होऊन वैवस्वत देवाचे दर्शन घेईन. जर राम, भरताचा मोठा भाऊ, जाणला नाही की मी जिवंत आहे, तर लक्ष्मणासह त्यांनी पृथ्वीवर माझ्या शोधासाठी प्रयत्न केला नसता." सीता विचार करते, "माझ्या दुःखामुळे, तो वीर, लक्ष्मणाचा मोठा भाऊ, पृथ्वीवर आपला देह सोडून देवांच्या लोकात गेला असेल. धन्य आहेत देव, गंधर्व, सिद्ध, आणि महान ऋषी, जे माझ्या वीर रामाला—कमलासारख्या डोळ्यांचा—दिसतात. कदाचित, त्या ज्ञानी आणि धर्मात्मा रामासाठी, माझ्या पत्नीपदाचा काही अर्थच नाही. ज्या वेळी कोणी दिसतो, तेव्हा आनंद असतो; न दिसल्यावर मैत्री नाही. कृतघ्न नष्ट करतात, पण राम कधीच नष्ट करणार नाही." सीता विचार करते, "माझ्यात गुणांची कमी आहे का, की माझ्या भाग्याचा ऱ्हास झाला आहे, म्हणून मी—सर्वोत्कृष्टपदाची सीता—प्रसिद्ध रामापासून विभक्त झाले आहे? रामासारख्या महात्म्यापासून विभक्त होऊन जगण्यापेक्षा मृत्यूच मला बरा वाटतो. कदाचित, त्या दोन श्रेष्ठ भाऊ—राम आणि लक्ष्मण—आपली शस्त्रे खाली ठेवून, वनात राहत असतील, मूळ आणि फळ खाऊन, वनात भटकत असतील. किंवा, रावणासारख्या दुष्ट राक्षस राजाने कपटाने त्या दोघांना मारले असेल." सीता म्हणते, "अशा काळात, मी सर्व मार्गांनी मृत्यूची इच्छा करते; पण माझ्यासाठी ठरवलेला मृत्यूही या प्रचंड दुःखातून मला मुक्त करत नाही. धन्य आहेत महान आत्मे, सत्यासाठी आदरलेले ऋषी, ज्यांनी स्वतःवर विजय मिळवला आहे आणि अत्यंत भाग्यवान आहेत—ज्यांच्यासाठी ना प्रिय आहे, ना अप्रिय. प्रिय गोष्टींमुळे दुःख जन्माला येते, आणि अप्रिय गोष्टींमुळे अजून मोठे दुःख येते; पण त्या महान आत्म्यांना हे काहीच परिणाम करत नाही, आणि त्यांना मी नमस्कार करते." सीता विचार करते, "माझ्या प्रिय रामाने, जो स्वतःची ओळख जाणतो, मला सोडले आहे; आता मी पापी रावणाच्या अधीन राहून, आपला जीव सोडीन." आता, वाल्मिकी रामायणातील सुंदरकांडाच्या गौरवशाली सत्ताविसाव्या अध्यायातील कथा पुढे येते. सीतेचे हे शब्द ऐकून, त्या राक्षसी स्त्रिया, रागाने वेड झाल्या, काही जण त्वरित रावणाकडे धावून त्याला सांगायला गेल्या. मग, त्या भयावह रूपाच्या राक्षसी स्त्रिया पुन्हा सीताजवळ आल्या, आणि त्यांनी कठोर, दु:खद शब्द बोलले—सर्वजण एकच अर्थ असलेले, पण दुष्ट हेतूने. त्या म्हणाल्या, "आज, हे अयोग्य सीते, तू वाईट मार्ग स्वीकारला आहेस; राक्षसी तुझे मांस इच्छेप्रमाणे खातील." सीता अशा क्रूर स्त्रियांकडून धमकी मिळत असताना, वृद्ध राक्षसी त्रिजटा, जागृत मनाने, बोलली, "तुम्ही क्रूर स्त्रिया, स्वतःचेच मांस खा; तुम्ही सीता—जनकाची प्रिय कन्या आणि दशरथाची सून—खाऊ शकणार नाही." त्रिजटा म्हणाली, "आज मी एक भयंकर, अंगावर शहारे आणणारे स्वप्न पाहिले आहे, जे राक्षसांचा विनाश आणि तिच्या पतीचे कल्याण दर्शवते." त्रिजटा बोलल्यावर, राक्षसी स्त्रिया, रागाने वेड झाल्या, पण आता भयाने त्रिजटाला म्हणाल्या, "काय स्वप्न पाहिलेस, सांग आम्हाला." राक्षसी स्त्रियांच्या तोंडून हे ऐकून, त्रिजटा योग्य वेळी म्हणाली, "मी स्वप्नात एक दिव्य, हत्तीच्या दातांनी बनलेली पालखी आकाशात उडताना पाहिली." "राघव स्वतः, पांढऱ्या फुलांच्या आणि वस्त्रांच्या अलंकाराने सजलेला, लक्ष्मणासह त्या पालखीत बसला होता, ती हजार घोड्यांनी ओढली जात होती. आणि आजच्या स्वप्नात मी सीतालाही पांढऱ्या वस्त्रात, समुद्राने वेढलेल्या पांढऱ्या पर्वतावर उभ्या पाहिले. सीता रामासोबत एकरूप होती, जसे तेज सूर्याशी; आणि पुन्हा राघवाला मी चार दात असलेल्या महान हत्तीच्या रूपात पाहिले." "ते पर्वतासारखे तेजस्वी, लक्ष्मणासह दिसले; दोघेही स्वतःच्या तेजाने प्रकाशित होत होते, सूर्यासारखे चमकत होते. पांढऱ्या फुलांच्या आणि वस्त्रांच्या अलंकाराने सजलेले, ते जानकीकडे आले; मग, त्या पर्वताच्या शिखरावर, आकाशात उभ्या असलेल्या हत्तीसमोर—" "जानकी, आपल्या पतीच्या कुशीत, त्याच्या खांद्यावर विसावली; मग, आपल्या पतीच्या मांडीवरून उडी मारून, कमलासारख्या डोळ्यांची सीता—" "तिने आपल्या हातांनी चंद्र आणि सूर्याचे चेहरे पुसले; मग, त्या दोन राजकुमारांसह, तो उत्तम हत्ती आणि मोठ्या डोळ्यांची सीता लंकेच्या वर उभे होते." "काकुत्स्थ स्वतः, सीता पत्नीसमवेत, आठ फिकट बैलांनी ओढलेल्या रथात येथे आला. पांढऱ्या फुलांच्या आणि वस्त्रांच्या अलंकाराने सजलेला, तो लक्ष्मणासह आला; मग, मी दुसरीकडे सत्यवीर्य रामाला पाहिले." अशा प्रकारे, सीतेच्या दुःखात आणि त्रिजटाच्या स्वप्नात, लंकेतल्या राक्षसी स्त्रियांमध्ये भय आणि आश्चर्य दाटले. रामाच्या विजयाचा आणि सीतेच्या कल्याणाचा संकेत त्या स्वप्नात स्पष्ट दिसत होता.