वैदेही, दिव्य सुगंध आणि दिव्य अलंकारांनी सजलेली, आजपासून तू सर्व लोकांची राणी हो, असे राक्षसींनी सीतेला सांगितले. त्यांनी पुढे तिला असेही विचारले, "स्वाहा जशी अग्नीसाठी, आणि शची जशी इंद्रासाठी आहे, तशी तू सुंदर आहेस, मग तुझ्या रामा सारख्या दुःखी आणि मृत्युप्राय व्यक्तीचा काय उपयोग?" त्यांनी धमकी दिली, "जर तू आमचे सांगितलेले ऐकले नाहीस, तर याच क्षणी आम्ही तुला खाऊन टाकू." विकटा नावाची दुसरी राक्षसी, लटकत्या स्तनांसह, संतापाने सीतेला मुठ उगारून धमकी दिली. "मैथिली, तुझ्याकडून अनेक अपमानास्पद शब्द ऐकले आहेत, आमच्या करुणे आणि सौम्यतेमुळे, जरी तू वाईट मनाची आहेस." त्यांनी तिला सुनावले, "तू आमच्या हिताच्या आणि योग्य सल्ल्याची अजिबात दखल घेत नाहीस; तुला समुद्र पार करून आणले आहे, जो इतरांसाठी कठीण आहे." "तू रावणाच्या भीषण अंतःपुरात आली आहेस, आणि रावणाच्या घरात आम्ही तुला पहारा देत आहोत. अगदी पुरंदरही तुला वाचवू शकणार नाही; माझे ऐक, मैथिली, मी तुझ्या हितासाठी बोलत आहे." त्यांनी तिला सांगितले, "आता पुरे, अश्रू ढाळू नकोस; हे निरर्थक दुःख सोड आणि आनंद शोध." "सीते, राक्षसांच्या राजासोबत मनमुराद विहार कर; आम्हाला माहिती आहे, भयभीत असलेल्या स्त्रियांना तरुणपण क्षणभंगुर असते." त्यांनी तिला सुखाचा लाभ घेण्याचा सल्ला दिला, "तुझ्या काळात आनंद घे; रमणीय उद्याने आणि पर्वतीय वन तुझे आहेत." "राक्षसांच्या राजासोबत विहार कर, मदमस्त डोळ्यांची; हजारो स्त्रिया तुझ्या आज्ञेत असतील, सुंदर स्त्री." त्यांनी तिला आदेश दिला, "रावणाला पती म्हणून स्वीकार, सर्व राक्षसांचा स्वामी; नाहीतर, मैथिली, मी तुझे हृदय फाडून खाऊन टाकीन." "जर तू आमचे सांगितलेले तंतोतंत केले नाहीस, तर चंडोदरी नावाची राक्षसी, भयंकर स्वरूपाची, पुढे येईल." ती मोठा भाला घेऊन म्हणाली, "ही हरिणासारखी डोळ्यांची, भयाने थरथरत असलेली—" ती म्हणाली, "रावणाने सीतेला अपहरण केल्याचे पाहून माझ्यात प्रचंड राग निर्माण झाला आहे; मी तिचे यकृत, प्लीहा, मोठे हृदय आणि सर्व अंतःस्थ अंग खाऊ इच्छिते." "माझा मन आहे, तिचे अंग आणि डोकेही खावे," असे म्हणत प्रघासा नावाची राक्षसी पुढे आली. "या क्रूर स्त्रीचा गळा घोटूया—कशाची विलंब? मग राजाला सांगूया की ही मानव स्त्री आता मृत आहे." "यात शंका नाही; तो म्हणेल, 'तिला खा.'" अजामुखी नावाची राक्षसी म्हणाली, "तिला कापा, मग सर्वांसाठी समान भाग करा; तिला विभागा, मला वाद नको आहेत." "लवकरच पेय आणि विविध प्रकारच्या फुलांच्या माळा आणा," सुरुपणखा नावाची राक्षसी म्हणाली. "अजामुखीने जे सांगितले, तेच मला आवडते; लवकरच मद्य आणा, जे सर्व दुःख नष्ट करेल." "मानव मांस चाखल्यानंतर, निकुंभिलावर नृत्य करूया." अशा प्रकारे, देव कन्येसम सीतेला त्या भयंकर राक्षसींनी धमकावले, त्यामुळे तिने धैर्य सोडले आणि रडू लागली. पुढे, वाल्मीकींच्या रामायणातील सुंदरकांडातील पंचविसावा सर्ग ऐका. त्या क्रूर राक्षसींनी कठोर आणि अनेक शब्द बोलल्यानंतर, जनककन्या सीता रडू लागली. त्या राक्षसींनी असे म्हणताच, वैदेही, मनाने दृढ, अत्यंत भयभीत झाली आणि तिचा आवाज अश्रूंनी गहिवरला. ती म्हणाली, "मानव स्त्रीने राक्षसाशी विवाह करू नये; तुम्ही तुमचे मनाप्रमाणे करा आणि मला खा, पण मी तुमचे आदेश पाळणार नाही." राक्षसींनी वेढलेल्या, देव कन्येसम सीतेला रावणाने धमकावल्याने आणि दुःखाने त्रस्त झाल्याने तिला कुठेही शांती मिळाली नाही. सीता अत्यंत थरथरली, जणू तिचे शरीर तिला सोडून चालले होते; जंगली कावळ्यांनी त्रास दिलेल्या हरणाप्रमाणे ती वेगळी पडली होती. मग तिने अशोक वृक्षाच्या मोठ्या, फुललेल्या फांदीला धरले, आणि तिचे मन दुःखाने खचले, ती आपल्या पतीचा विचार करू लागली. तिने आपल्या मोठ्या वक्षस्थळावर डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा ओतल्या; विचार करूनही तिला दुःखाचा अंत सापडला नाही. ती थरथरत, वादळात उन्मळणाऱ्या केळीच्या झाडासारखी कोसळली; राक्षसींनी घाबरविल्याने तिच्या चेहऱ्यावर रंग उडाला. सीता थरथरत असताना, तिचे लांब, जाड केस, नागासारखे वळण घेत हलताना दिसले. ती सुस्कारा टाकत, दुःखाने व्याकुळ, रागाने मन विचलित, अश्रू ढाळत, मिथिलाकन्या विलाप करू लागली. दुःखाने त्रस्त होऊन, तिने हाक मारली, "अरे राम!" आणि पुन्हा, "अरे लक्ष्मण!" तसेच, "अरे माझी सासू कौसल्या! अरे श्रेष्ठ सुमित्रा!" ती म्हणाली, "ज्ञानी लोकांनी सांगितलेले हे वचन खरे आहे—मृत्यू वेळेपूर्वी मिळणे कठीण आहे, स्त्री किंवा पुरुषासाठी." "मी येथे, या क्रूर राक्षसींनी त्रस्त, रामा पासून वेगळी, क्षणभर तरी जिवंत आहे, दुःख सहन करत आहे." "मी, अल्प पुण्याची आणि दयनीय, सोडलेल्या व्यक्तीसारखी नष्ट होईन, जणू समुद्राच्या मध्यभागी पूर्ण जहाज वाऱ्याच्या जोराने वाहून जाते." "माझ्या पतीला पाहू शकत नाही, आणि राक्षसींच्या ताब्यात पडली आहे, मी खरेच दुःखाने बुडते, जणू नदीचा किनारा पाण्याने झपाटला जातो." "धन्य आहेत ते, जे माझ्या स्वामीला पाहतात—ज्यांचे डोळे कमळाच्या पाकळ्यांसारखे आहेत, सिंहासारखे चालतात, कृतज्ञ आहेत आणि मधुर बोलतात.