सीतेच्या भोवती राक्षसींचा घेर होता. त्या सर्व विचित्र आणि विक्राळ मुख असलेल्या राक्षसी सीतेकडे रागाने पाहात होत्या. सर्वप्रथम एकजटा नावाची राक्षसी, तिच्या डोळ्यात क्रोधाची आग होती, तिने सीतेला उद्देशून सांगितले, "हे सीते, सहा प्रजापतींपैकी चौथा प्रजापती म्हणजे पुलस्त्य, जो ब्रह्माचा मन:पुत्र आहे, त्याचा तेजस्वी पुत्र म्हणजे विश्ववा, जो प्रजापतींसारखा तेजस्वी आहे. त्याचा पुत्र म्हणजे रावण, शत्रूंचा शत्रू. तू त्या राक्षसांचा अधिपती रावणाची पत्नी हो." सीतेला तिचे शब्द न पटल्यावर, हरिजटा नावाची दुसरी राक्षसी, मांजरीसारख्या डोळ्यांनी, रागाने म्हणाली, "ज्याने त्र्यत्रीश देव आणि देवांचा राजा जिंकला, तू त्या शक्तिशाली आणि वीर रावणाची पत्नी का होत नाहीस? तो युद्धात कधी मागे हटत नाही, त्याच्या शक्ती आणि पराक्रमाला तोड नाही. रावण आपल्या प्रिय पत्नीला सोडून, तुझ्याकडे येईल. हजार स्त्रिया आणि विविध रत्नांनी सजलेल्या अंतःपुराला सोडून, तो तुझ्याकडे येईल." पुढे विकटा नावाची राक्षसी म्हणाली, "रावणाच्या भयंकर पराक्रमाने हत्ती, गंधर्व, राक्षस वारंवार युद्धात हरले आहेत. तो तुझ्या जवळ आला आहे, मग तू त्याची पत्नी का होत नाहीस?" दरमुखी नावाची राक्षसी म्हणाली, "ज्याच्यासाठी सूर्य प्रकाश देत नाही, वारा घाबरून वाहत नाही, झाडे त्याच्या भीतीने फुले टाकतात, पर्वत पाणी सोडतात, आणि मेघ त्याला हवे ते देतात, त्या राक्षसांचा राजा रावणाची पत्नी होण्याचा तू विचार का करत नाहीस?" राक्षसींनी पुन्हा आग्रह केला, "हे देवी, हे सुंदर सीते, आम्ही जे सांगतो ते चांगले आणि सत्य आहे; तू आमचे शब्द मान, अन्यथा तू टिकणार नाहीस." आता सर्व राक्षसींनी एकत्र harsh आणि निंदनीय शब्द सीतेला सांगितले. त्या म्हणाल्या, "हे सीते, तू अंतःपुरात, सर्वांसाठी आनंददायक आणि विलासी पलंगांनी सजलेल्या जागेत का राहत नाहीस? एका मानव स्त्रीचे मानव पुरुषाशी विवाह याला तू फारच महत्त्व देतेस; रामाबद्दल तुझे मन काढून टाक, हे कधीही शक्य नाही. रावणाशी लग्न कर, तीन लोकांचा संपत्तीचा उपभोग घेणाऱ्या राक्षसांचा अधिपती, आणि त्याच्यासोबत मनासारखे जीवन जग." "तू ज्या रामाला इच्छिते, तो राज्यहीन, उद्दिष्टात अपयशी आणि निराश आहे. हे निर्दोष सीते, तू त्याला का इच्छिते?" राक्षसींचे हे शब्द ऐकून, कमलासारख्या डोळ्यांची सीता, डोळ्यात अश्रू घेऊन म्हणाली, "तुम्ही जे घृणास्पद आणि पापयुक्त शब्द बोलता, ते माझ्या मनात टिकत नाहीत. मानव स्त्रीने राक्षसाशी विवाह करू नये; तुम्ही मला खाऊ शकता, पण मी तुमच्या इच्छेप्रमाणे कधीही वागणार नाही." "माझा पती गरीब असो किंवा राज्यहीन असो, तोच माझा स्वामी आहे; मी त्याला नेहमी समर्पित आहे, जशी सुवर्चला सूर्याला, शची इंद्राला, अरुंधती वसिष्ठाला, रोहिणी चंद्राला, लोपा मुद्रा अगस्त्याला, सुकन्या च्यवनाला, सावित्री सत्यवतात, श्रीमती कपिलाला, मदयंती सौदासाला, केशिनी सगराला, दमयंती नलाला, भीमी तिच्या पतीला समर्पित आहे, तशी मी रामाला समर्पित आहे, जो इक्ष्वाकू वंशातील श्रेष्ठ आहे." सीतेचे हे शब्द ऐकून, रावणाच्या आदेशाने राक्षसींनी तिला धमकावायला सुरुवात केली. हनुमान, जो शिंशपा वृक्षात लपून शांतपणे बसला होता, त्याने हे सर्व ऐकले. राक्षसींनी सर्व बाजूंनी सीतेवर झडप घातली, त्यांच्या लांब, जळणाऱ्या दाढा तीव्रतेने चाटत, सीता भयाने थरथरत होती. त्यांनी धारदार कुऱ्हाडी घेतल्या आणि मोठ्या रागाने म्हणाल्या, "तिला रावण, राक्षसांचा अधिपती, पती होण्यास पात्र नाही." सीता, त्या भयावह राक्षसींनी धमकावलेली, अश्रू पुसून शिंशपा वृक्षाजवळ आली. ती मोठ्या दु:खाने, राक्षसींनी वेढलेली, त्या वृक्षाजवळ उभी राहिली. त्या सर्व भयावह राक्षसींनी तिला धमकावले—सीता दु:खी, कृश, फाटकी वस्त्रे घालून, अश्रूने ओलावलेली होती. विनता नावाची एक राक्षसी, विक्राळ चेहरा आणि आत ओढलेले पोट असलेली, रागाने म्हणाली, "सीते, तुझ्या पतीचे प्रेम पुरेसे झाले; सर्वत्र अतीव प्रेमाचा परिणाम वाईटच होतो. मी समाधानी आहे; शुभ होवो. मानव मार्ग पूर्ण झाला. आता, मैथिली, माझे ऐक, ते तुझ्यासाठी हितावह आहे." "रावणाला पती म्हणून स्वीकार, तो सर्व राक्षसांचा अधिपती आहे, शक्तिशाली आणि इंद्रासारखा आहे." "हे वैदेही, दिव्य सुगंध आणि दिव्य अलंकारांनी सजलेली, आजपासून तू सर्व लोकांची राणी हो." सीता, राक्षसींच्या धमक्या, प्रलोभन, आणि दबाव सहन करत, आपल्या रामाशी निष्ठावान राहिली. तिच्या दु:खाच्या आणि निष्ठेच्या या क्षणाला, हनुमान शिंशपा वृक्षात लपून, सर्व दृश्य पाहात होता.