रावणाने सीतेला आपल्या इच्छेची प्रकटता दर्शवली, आणि राक्षसीने त्याला सांगितले, "स्वेच्छेने मिळणाऱ्या स्त्रीसाठी आनंद सुंदर असतो." हे ऐकून, मेघासारखा बलवान रावण हसला आणि मागे सरकला. त्याने तेथून प्रस्थान घेतले, आणि त्याच्या दहा मस्तकांनी पृथ्वी थरथरली, सूर्याप्रमाणे तेजस्वी दिसत, तो आपल्या राजवाड्यात प्रवेशला. तेव्हा दिव्य अप्सरा, गंधर्व कन्या आणि नाग कन्या रावणाभोवती जमल्या आणि त्या भव्य राजवाड्यात प्रवेशल्या. मिथिलाची धर्मपरायण कन्या सीतेला झिडकारून, रावण, आपल्या कामवासनेने भ्रमित, तिला सोडून आपल्या राजवाड्यात गेला. आता, या सुंदरकांडातील तेवीसावे अध्याय ऐका. रावणाने मैथिली सीतेला बोलून, सर्व राक्षसी स्त्रियांना सूचना दिल्या आणि नंतर तो निघून आपल्या अंतःपुरात गेला. रावणाच्या जाण्यानंतर, भयानक राक्षसी स्त्रिया सीतेकडे धावून गेल्या. त्या राक्षसी स्त्रिया, क्रोधाने वेड्यासारख्या, सीतेला अत्यंत कठोर शब्दांत बोलल्या. "सीते, तू मोठ्या आत्म्याचा, पुलस्त्य वंशातील श्रेष्ठ रावणाची पत्नी होण्याचे महत्त्व ओळखत नाहीस." त्यात एक राक्षसी, एकजटा, लाल डोळ्यांनी, हातावर पोट ठेवून सीतेला म्हणाली, "षड्वंशातील चौथा प्रजापती पुलस्त्य, ब्रह्माचा मनःपुत्र, प्रसिद्ध आहे. पुलस्त्याचा तेजस्वी पुत्र, विशाल, मनःपुत्र ऋषी, विश्व्रवा, प्रजापतींसारखा तेजस्वी आहे. त्याचा पुत्र, सीते, म्हणजे रावण, शत्रूंचा शत्रू; तू त्याची पत्नी होण्यास हवीस." "सीते, तू माझे शब्द का मान्य करत नाहीस?" मग हरिजटा नावाच्या दुसऱ्या राक्षसीने, मांजरीसारख्या क्रोधी डोळ्यांनी, म्हणाली, "ज्याने त्र्यत्रिंश देव आणि देवांचा राजा पराजित केला, त्या महाबलवान, युद्धात कधीही मागे न हटणाऱ्या, वीर, राक्षसांच्या अधिपतीची पत्नी तू होण्यास हवीस; तू त्याची पत्नी का होऊ इच्छित नाहीस?" "राजा रावण आपल्या प्रिय पत्नीला सोडून, तुला, सर्वात भाग्यवान, तुला येईल. हजार स्त्रिया आणि विविध रत्नांनी सजलेल्या अंतःपुराला सोडून, रावण तुझ्याकडे येईल." मग विकटा नावाच्या राक्षसीने सांगितले, "त्याच्या भयानक शक्तीने युद्धात हत्ती, गंधर्व आणि राक्षस वारंवार पराजित झाले; तो तुझ्याकडे आला आहे." "तू रावणाची पत्नी होण्याची इच्छा का करत नाहीस, जो सर्व संपत्ती आणि मोठेपणा असलेला राक्षसांचा अधिपती आहे?" मग दुर्मुखी नावाच्या राक्षसीने सांगितले, "ज्याच्यासाठी सूर्य प्रकाश देत नाही, आणि वायू भयाने वाहत नाही, सीते, तू त्याच्याबरोबर का नाहीस?" "झाडे त्याच्या भीतीने फुले टाकतात; पर्वत पाणी सोडतात, आणि मेघ त्याच्या इच्छेनुसार देतात. त्या राक्षसांचा राजा, राजांचा राजा, त्याच्या पत्नी होण्याचा तू निर्णय का घेत नाहीस?" "हे देवी, हे सुंदर स्त्री, आम्ही जे सांगतो ते चांगले आणि सत्य आहे; हे शब्द स्वीकार, अन्यथा तू वाचू शकणार नाहीस." आता, सुंदरकांडातील चोवीसावे अध्याय ऐका. सर्व विकृत चेहऱ्याच्या राक्षसी स्त्रिया सीतेला कठोर, अशोभनीय, अप्रिय शब्द बोलू लागल्या. "सीते, तू अंतःपुरात राहण्यास का तयार नाहीस, जे सर्वांसाठी सुखद आहे, आणि ऐश्वर्यपूर्ण पलंगांनी सजलेले आहे?" "मानवी स्त्रीचे मानवी पुरुषाशी विवाहाचे तू अतीमूल्य मानतेस; रामाविषयीचे विचार मागे घे—असे कधीच होणार नाही." "रावण, राक्षसांचा अधिपती, तीन लोकांचा ऐश्वर्य उपभोगणारा, त्याच्याकडे जा आणि मनासारखे जीवन जग." "तू त्या मानव रामाची इच्छा करतेस, जो राज्यहीन, उद्दिष्टात अपयशी, आणि उदास आहे, हे निर्दोष स्त्री." राक्षसींचे हे शब्द ऐकून, कमलासारख्या डोळ्यांची सीता, डोळ्यात अश्रू भरून, म्हणाली, "तुम्ही सर्व मिळून जी द्वेषपूर्ण वाक्ये बोलता, ती पापवाणी माझ्या मनात टिकत नाही." "मानवी स्त्रीने राक्षसाशी विवाह करू नये; तुम्ही मला खाऊ शकता, पण मी तुमचे म्हणणे मानणार नाही." "तो निर्धन असो किंवा राज्यहीन, माझा पतीच माझा स्वामी आहे; मी नेहमी त्याला समर्पित आहे, जशी सुवर्चला सूर्याला समर्पित आहे." "जशी शची इंद्राची सेवा करते, अरुंधती वसिष्ठाची, रोहिणी चंद्राची, लोपा मुद्रा अगस्त्याची, सुकन्या च्यवनाची, सावित्री सत्यवतात, श्रीमती कपिलाची, मदयंती सौदासाची, केशिनी सागराची, दमयंती नलाची, आणि भीमी आपल्या पतीला निष्ठेने सेवा करते, तशी मी माझ्या पती रामाला, इक्ष्वाकूंच्या श्रेष्ठाला, समर्पित आहे." सीतेचे हे शब्द ऐकून, रावणाच्या आदेशाने राक्षसी स्त्रिया क्रुद्ध होऊन, तिला धमकावू लागल्या. त्या वेळी हनुमान, शिंशापाच्या झाडात लपून, शांतपणे हे सर्व ऐकत होता. राक्षसी स्त्रिया सर्व बाजूंनी सीतेकडे धावून गेल्या, रागाने तळपत असलेल्या लांब दातांनी तिला धमकावत, ती भयाने थरथरत होती.