रावणाने सीतेला धमकावत असताना, त्याच्या मनात संताप आणि वासना यांचा संघर्ष सुरू होता. "स्त्रियांना जितके शांत करण्याचा, समजावण्याचा प्रयत्न करावा, तितक्याच त्या अधिक नम्र होतात; पण जेवढे गोड बोलावे, तेवढेच त्या दुर्लक्ष करतात," असे त्याने विचारले. "माझ्या मनात तुझ्यासाठी इच्छा उत्पन्न झाली आहे, पण मी माझा राग आवरतो आहे—जसा कुशल सारथी धावणाऱ्या घोड्यांना वश करतो, तसा मी स्वतःला आवरतो आहे." "जेव्हा चंचल वासना कुणाला बांधते, तेव्हा त्या व्यक्तीत दया आणि प्रेम जागृत होते, असे म्हटले जाते. म्हणूनच, सुंदरमुखी सीते, तू खोट्या तपस्विनी आहेस, मृत्यू आणि तिरस्कारास पात्र असलीस तरी मी तुला ठार मारत नाही. पण, मैथिली, तू मला जे कठोर शब्द बोललीस आहेस, त्यासाठी तुला क्रूर मृत्यू मिळायला हवा होता." रावणाने वैदेहीला असे बोलून, आपल्या राक्षसी क्रोधाने पुन्हा तिच्याकडे पाहिले. "मी तुला दोन महिने संरक्षण देईन; त्यानंतर, सुंदर कांती असलेल्या स्त्री, तुला माझ्या शय्येवर यावेच लागेल. जर दोन महिन्यांनंतरही तू मला पती म्हणून स्वीकारले नाहीस, तर माझ्या सकाळच्या जेवणासाठी स्वयंपाक्यांना मी तुला तुकडे तुकडे करायला सांगीन." रावणाच्या या धमक्यांनी जानकीला पाहणाऱ्या देवकन्या आणि गंधर्वकन्या व्याकुळ झाल्या; त्यांच्या डोळ्यांत दुःख आणि भीती स्पष्ट दिसत होती. काहींनी ओठांच्या हालचालीने, काहींनी डोळ्यांनी तर काहींनी चेहऱ्याने सीतेला धीर द्यायचा प्रयत्न केला. त्यांच्या या आधाराने स्फूर्त होऊन, सीता आपल्या कुलीन आचारावर अभिमान बाळगून राक्षसाधिपती रावणाला उत्तर दिली, "तुझ्या राज्यात एकही धर्मनिष्ठ, योग्य सल्ला देणारा व्यक्ती नाही का, जो तुला या निंदनीय कर्मापासून रोखू शकेल? या त्रैलोक्यात, कोण तुझ्याशिवाय दुसरा असा आहे, जो धर्मात्म्याच्या पत्नीची इच्छा मनातही धरू शकेल? जशी शची देवीला इच्छिणे अशक्य तसाच हा विचार आहे." "राक्षसांमध्ये सर्वात नीच असलेल्या रावणा, तू रामाची पत्नी, ज्याची तेजस्विता मोजता येणार नाही, तिला हरण करून पाप केले आहेस. या पापाचे फळ तुला कुठेही जाऊन टाळता येणार नाही. जशी जंगलातील मतवाला हत्ती आणि ससा कधीही समकक्ष नसतात, तसा राम हत्ती आहे आणि तू ससा. तू अजूनही रामाच्या नजरेत आलेला नाहीस, म्हणूनच त्याच्यावर अपशब्द टाकण्याची तुला लाज वाटत नाही." "तुझे हे क्रूर, विकृत, काळसर डोळे अजूनही खाली का पडले नाहीत, आणि तू असे बोलताना तुझी जीभ का वाळून पडत नाही? मी रामाचा आदेश नाही म्हणून, आणि माझ्या तपश्चर्येच्या निष्ठेने, मी तुला माझ्या तेजाने भस्म करत नाही—पण तू त्यास पात्र आहेस. रामासारख्या बुद्धिमान पतीपासून मला बळजबरीने दूर नेणे तुला शक्य नाही; तुझा विनाश ठरलेलाच आहे." सीतेचे हे निर्भय आणि सत्य बोलणे ऐकून रावणाने आपले क्रूर डोळे मोठे केले आणि जानकीकडे रागाने पाहिले. तो काळ्या मेघासारखा, सिंहासारखा चालणारा, विशाल भुजांचा, मोठ्या डोक्याचा, तेजस्वी आणि भयंकर डोळ्यांचा भासला. त्याच्या डोक्यावर विविध अलंकारांनी सजलेली, बदलणारी उंच माळा होती; लाल वस्त्रे, सोन्याचे कडेसर, आणि विविध सुवासिक उटण्या त्याच्या अंगावर झळकत होत्या. त्याच्या कंबरेला मोठा, रंगीबेरंगी मेखला होता, जणू मंदार पर्वताला वासुकीने वेढले आहे. त्याच्या दोन बलदंड भुजा मंदार पर्वताच्या दोन शिखरांसारख्या भासत होत्या. कानात सूर्याप्रमाणे झळकणारे कुंडल होते, जणू लाल कळ्यांनी बहरलेल्या अशोकवृक्षांनी पर्वत सुशोभित झाला आहे. तो कामवृक्षासारखा दिसत होता, जणू वसंतऋतूच साकार झाला आहे; पण या सर्व अलंकारांनीही तो स्मशानातील शिलेसारखा भयावह वाटत होता. रागाने डोळे लाल झालेले, रावणाने सर्पासारखा फुत्कार देत सीतेकडे पाहून म्हणाला, "तू निष्ठावान असलीस, पण दुर्दैवी आहेस; आज मी माझ्या सामर्थ्याने तुला नष्ट करीन, जसा सूर्य संध्याकाळे नष्ट करतो." मग रावण, शत्रूंच्या मनात दहशत निर्माण करणारा, आपल्या भयंकर रूपाच्या सर्व राक्षसी स्त्रियांना बोलावू लागला. त्या काही एक डोळ्याच्या, काही एक कानाच्या, काहींचे कान झाकलेले, काहींचे गायीसारखे, हत्तीचे, लोंबते, तर काहींचे कानच नव्हते. काहींच्या हातांचे पाय हत्तीच्या पायासारखे, काहींचे घोड्याच्या खुरांसारखे, काही गायीचे पाय, काहींचे छोटे पाय, काही एक डोळा, एक पाय, मोठे पाय, तर काही पायच नसलेल्या होत्या. त्यांच्या डोक्यांचे, मानेचे आकार प्रचंड, छाती व पोट मोठे, तोंड आणि डोळे भव्य, जीभ आणि नख लांब होते. काही नाक नसलेल्या, काही सिंहमुखी, काही गायीच्या, काही डुकराच्या चेहऱ्याच्या—या सर्वांना रावणाने आज्ञा दिली की, "सीता, जानकनंदिनी, लवकरच माझ्या वश व्हावी म्हणून तुम्ही सगळ्यांनी एकत्र या; तिला धमकी, समजूत, प्रलोभन, किंवा फूट पाडून—काहीही करून तिला वश करा." रावण वासनेने आणि रागाने पछाडलेला, जानकीवर डरकाळ्या फोडत होता. तेव्हा राक्षसी धान्यमालिनी त्याच्याजवळ आली, तिने त्याला आलिंगन दिले आणि म्हणाली, "महाराज, माझ्याशी रमण करा; या सीतेची तुम्हाला काय गरज? ही मनुष्य स्त्री रंगहीन, दीन आहे, तिला देव, उत्तम भोग काहीच प्राप्त झालेले नाहीत. ज्याला स्त्रीची इच्छा नाही, तिच्यासाठी आसक्त होणाऱ्याला केवळ यातना मिळतात." अशा प्रकारे रावणाने सीतेला धमकावले, राक्षसी स्त्रियांना तिच्यावर वचक ठेवण्यास सांगितले, आणि सीतेने निर्भयपणे आपले धर्मपालन आणि पतीनिष्ठा दाखवून त्याला उत्तर दिले.