रावणाने सीतेला आपल्या महालात घेऊन गेल्यावर तिच्या सौंदर्याचे आणि तिच्या यौवनाचे स्तुतीपर शब्द बोलू लागला. “स्त्रियांच्या दागिन्यांमध्ये तू एक रत्न आहेस, असे करू नकोस; तुझे शरीर अलंकारांनी सजव. मी तुला मिळवले आहे, आणि तू इतकी सुंदर असताना, तू अप्राप्त कशी असू शकतेस? तुझे हे सुंदर यौवन निघून जात आहे; जे गेले ते पुन्हा परत येत नाही, जसे प्रवाह पुन्हा मागे वळत नाही. या विश्वाचा आणि रूपांचा निर्माता, तुझ्यावर काम पूर्ण करून थांबला असावा; कारण तुझ्याशी तुलना होईल असे दुसरे रूप मला दिसत नाही. वैदेही, तुझ्या सौंदर्याने आणि यौवनाने संपन्न असलेल्या तुला, कोणही प्रतिकार करू शकत नाही—even ब्रह्मा देखील नाही. तुझे चेहरा चंद्राच्या शीत किरणांसारखा आहे, तुझे शरीराच्या प्रत्येक भागाकडे माझी नजर आकर्षित होते, विस्तीर्ण कंबरेच्या तू माझ्या दृष्टीला मोहून टाकतेस. मैथिली, माझी पत्नी हो, हा भ्रम सोड; माझ्या अनेक उत्तम पत्न्यांमध्ये तू माझी मुख्य राणी हो. मी जगातील सर्व रत्न आणि राज्य जिंकले आहे—हे सर्व मी तुला देतो, ओ घाबरणाऱ्या. संपूर्ण पृथ्वी, अनेक नगरे आणि वैभवाने सजलेली, मी तुझ्या वडिलांना तुझ्या खातिर देईन. माझ्या सामर्थ्याला जगात कुणीच तडजोड करू शकत नाही; माझ्या युद्धातील अद्वितीय शौर्य पाहा. आज तू माझी इच्छा कर; तुझ्यासाठी उत्तम अलंकार तयार होतील, तुझे अंग सुंदर दागिन्यांनी सजवले जाईल. तुझे रूप सजावटीसाठी योग्य आहे; अलंकार आणि सौंदर्याने सजलेली तू, सुंदर चेहऱ्याची. तुझ्या इच्छेप्रमाणे सुख भोग, प्या, आनंद घे—पृथ्वी किंवा संपत्ती तुझ्या इच्छेनुसार दे. माझ्याशी मुक्तपणे रम, निर्भय आदेश दे; माझ्या कृपेने, तुझ्या आनंदात तुझे नातेवाईकही सहभागी होतील. माझे वैभव, माझी संपत्ती पाहा, ओ भाग्यवान आणि प्रसिद्धेची; रामासह तुला काय करायचे आहे, जो फक्त वल्कल परिधान करतो? रामाचा विजय गेला, भाग्य हरवले, तो जंगलात राहतो, व्रत पाळतो आणि जमिनीवर झोपतो—तो जिवंत आहे की नाही, याची मला शंका आहे. वैदेही, राम तुला पाहू शकत नाही, तुझ्यापर्यंत पोहोचू शकत नाही, जसे चंद्रकिरण क्रौंच पक्ष्यांच्या काळ्या ढगांनी झाकले जातात. राघव तुला माझ्या हातून घेऊ शकत नाही, जसे हिरण्यकशिपू इंद्राच्या हातातील कीर्ती घेऊ शकला नाही. तुझ्या मोहक हास्याने, मधुर हसण्याने, सुंदर डोळ्यांनी तू माझे हृदय चोरतेस, ओ घाबरलेल्या, जसे गरुड सर्पाला चोरतो. तुला पाहून, अशुद्ध रेशमी वस्त्रात, अलंकारविहीन आणि कृश, मला माझ्या पत्नींच्या सहवासात आनंद मिळत नाही. जनकी, माझ्या अंतःपुरातील सर्व स्त्रिया, सर्व सद्गुणांनी संपन्न—त्यांच्यावर शासन कर. माझ्या तलवारीच्या सामर्थ्याने, तीन लोकांची सर्वश्रेष्ठ स्त्रिया तुझी सेवा करतील, जसे अप्सरा लक्ष्मीची सेवा करतात. सुंदर भुवया असलेल्या, वैश्रवणाच्या जवळ असलेले रत्न, खजिना आणि जग—हे सर्व तुझ्या इच्छेप्रमाणे भोग, ओ सुंदर कंबरेच्या. तपस्येने, सामर्थ्याने, शौर्याने किंवा संपत्तीने, राम माझ्या तेज किंवा कीर्तीमध्ये तुलनाही होऊ शकत नाही. प्या, फिरा, आनंद घ्या, सुख भोगा; मी तुला संपत्तीचे ढीग आणि पृथ्वी देईन. माझ्याशी इच्छेप्रमाणे रम, तुझे नातेवाईक आनंद घेतील. माझ्याशी, ओ घाबरलेल्या, समुद्रकिनाऱ्यावर फुलांनी बहरलेल्या, मधमाशांनी गजबजलेल्या जंगलात, शुद्ध सोन्याच्या हारांनी सजून फिर. पुढे, ऐका एकविसावे अध्याय. रावणाचे हे कठोर शब्द ऐकून, सीता दुःखाने व्याकुळ झाली आणि अशक्त, शोकमय स्वरात उत्तर दिले. ती शोकाने त्रस्त, रडत, थरथरत, तपस्विनी, आपल्या पतीच्या प्रति निष्ठावान—नेहमी त्याचाच विचार करत होती. सीतेने आपल्या आणि रावणाच्या मध्ये एक गवताची काडी ठेवली आणि पवित्र हास्याने म्हणाली, “माझ्याकडून मन काढ, तुझे हृदय तुझ्या स्वतःच्या पत्नींकडे वळू दे. तू मला इच्छित नाहीस, जसे पापी यश मिळवू शकत नाही; मी एकपत्नी निष्ठावान स्त्री आहे, हे अनुचित आहे, आणि ते मी करणार नाही, कारण ते निंदनीय आहे. मी उत्तम आणि कुलीन घराण्यात जन्मलेली, सद्गुणी वंश मिळवलेली—अशी वैदेही, ही कीर्ती असलेली, रावणाला बोलली. तिने रावणाकडे पाठ फिरवत पुन्हा सांगितले, “मी तुझ्या पत्नी होण्यासाठी योग्य नाही; मी दुसऱ्याची पत्नी आहे आणि त्याच्याशी निष्ठावान आहे. धर्माचे पालन कर, सदाचाराचा व्रत पाळ; जसे तुझ्या स्वतःच्या पत्नी, तसे इतरांच्या पत्नींचे रक्षण कर, ओ रात्रभ्रमण करणाऱ्या. स्वतःला प्रमाण मान, तुझ्या पत्नींसोबत आनंद घे; जे स्वतःच्या पत्नींसोबत असमाधानी, चंचल आणि कपटी, ते इतर पुरुषांच्या पत्नीमुळे नष्ट होतात. येथे चांगले लोक असोत किंवा नसोत, तू त्यांचे अनुसरण करत नाहीस; कारण तुझे मन वाईट आहे आणि सदाचाराचा अभाव आहे. ज्ञानी व्यक्तींच्या हितासाठी सांगितलेल्या उत्तम शब्दांना तू मान्य करत नाहीस; तुझे मन फसवणुकीत भरलेले आहे. राजा जर आत्मसंयम नसलेला आणि अधर्माशी आसक्त असेल, तर समृद्ध राज्ये आणि नगरे नष्ट होतात. तसेच, तुझ्यासारखा अधर्मी राजा असताना, लंका, रत्नांच्या राशीने भरलेली, तुझ्या एका अपराधामुळे लवकरच नष्ट होईल. रावणासारखा दूरदृष्टी असलेला, जेव्हा आपल्या कर्मामुळे नष्ट होतो, तेव्हा सर्व प्राणी दुष्टाचा विनाश पाहून आनंदित होतात. लोक तुझ्या विषयी बोलतील, ‘भयानक व्यक्तीवर हे संकट नियतीने आले,’ आणि ते आनंदित होतील.” अशा प्रकारे सीतेने रावणाला निर्भयपणे, निष्ठेने आणि धर्मनिष्ठेने उत्तर दिले.