रावणाने सीतेसमोर उभा राहून तिच्या सौंदर्याचा आणि गुणांचा उल्लेख करत, तिला आपल्या वशात करण्याचा प्रयत्न केला. तो म्हणाला, “ओ कमनीय कटिप्रदेश असणाऱ्या सीते, मी समोर असताना तू आपले स्तन आणि पोट झाकतेस, जणू काही तू मला दिसू नये म्हणून भीतीने लपतेस. हे विशाल नेत्र असणाऱ्या, सर्व सद्गुणांनी युक्त आणि जगाला मोहात टाकणाऱ्या प्रिये, मी तुझी इच्छा धरतो; तू मला महत्त्व दे. इथे, या स्थळी, ना माणूस, ना कुठलाही रूप बदलणारा राक्षस तुला काहीही करू शकणार नाही; त्यामुळे माझ्यापासून होणारी भीती दूर कर, सीते. राक्षसांची नेहमीची प्रवृत्तीच आहे—हे नि:संशय आहे—दुसऱ्यांच्या स्त्रियांना बळजबरीने किंवा युक्तीने मिळवण्याची. तरीसुद्धा, मैथिली, मी तुझ्या इच्छेविरुद्ध तुला स्पर्श करणार नाही; माझ्या शरीरातील वासना जशी असेल तशी राहू दे. हे प्रिये, येथे तुला घाबरण्याचे काहीच कारण नाही; माझ्यावर विश्वास ठेव. आपला खरा स्नेह मला दे—दुःखात गुंतून राहू नकोस. एकच वेणी, जमिनीवर झोपणे, तपस्येत मग्न होणे, मळकट वस्त्रे आणि अयोग्य वेळी उपवास—हे तुझ्यासारख्या स्त्रीला शोभत नाही. इथे सुंदर फुले, चंदन, अगर, विविध वस्त्रे आणि दिव्य दागिने आहेत. महागडी मदिरा, उत्तम शय्या, आसने, गीते, नृत्य आणि संगीत—हे सर्व तुझे आहे, मैथिली, मला मिळवून या सर्वांचा आस्वाद घे. तू स्त्रियांच्या मध्ये रत्न आहेस—अशी उदास राहू नकोस; आपल्या शरीरावर दागिने घाल. मला मिळवून, इतकी सुंदर असूनही, तू अशोभनीय कशी राहशील? हे सुंदर तारुण्य तुझे हळूहळू सरत चालले आहे; जे गेले ते पुन्हा परत येत नाही, जसे वाहणाऱ्या नदीचे पाणी मागे वळत नाही. मी असे मानतो की या सृष्टीचे रूपकार, विश्वाचा निर्माता, त्याने तुला घडवल्यावर आपले कार्य थांबवले असावे, कारण तुझ्या सौंदर्याशी तुलना होईल असे दुसरे कोणतेही रूप नाही. हे वैदेही, ज्याला तुझे सौंदर्य व तारुण्य लाभले आहे, तो कोण तुझ्यापासून दूर राहू शकेल—even ब्रह्मादेखील नाही. तुझ्या शरीराचा जो भाग मी पाहतो, त्या भागाकडेच माझा दृष्टीक्षेप जातो, हे चंद्रासारख्या मुख असणाऱ्या, विशाल नितंब असणाऱ्या स्त्री. माझी पत्नी हो, मैथिली; या भ्रमाचा त्याग कर. माझ्या अनेक गुणी पत्नींपैकी तू मुख्य राणी हो. मी या जगातील सर्व रत्न, संपत्ती, जिंकलेले राज्य—हे सगळे तुला देतो, हे भीरू सते. मी संपूर्ण पृथ्वी, जी अनेक नगरांनी अलंकृत आहे, तुझ्या वडिलांना तुझ्या आनंदासाठी देईन, हे चपल सते. माझ्या सामर्थ्याशी तुलना होईल असा या जगात कोणीच नाही; माझे युद्धातील अपूर्व शौर्य पाहा. माझी इच्छा धर, आज तुझ्यासाठी सर्वात सुंदर दागिने बनवू दे; तुझ्या अंगावर ते शोभून दिसतील. माझ्या मते, तुझे रूप अलंकारांनी शोभून दिसेल; अलंकारांनी आणि सौंदर्याने सजलेली, हे सुंदर मुखवाली. सुखांचा उपभोग घे, मद्यपान कर, हवे तसे दान कर—पृथ्वी असो वा संपत्ती, सर्व तुझे आहे. माझ्यासोबत मुक्तपणे रम, निर्भयपणे आज्ञा कर; माझ्या कृपेने, तुझ्या आनंदात तुझे नातेवाईकही सहभागी होतील. माझी समृद्धी, माझे वैभव पाहा, हे भाग्यवती आणि प्रसिद्ध सते; त्या रामाचा तुला काय उपयोग, जो झाडाची साल घालतो? रामाचा विजय गेला, भाग्य हरपले, तो वनात राहतो, व्रत पाळतो, जमिनीवर झोपतो—तो जिवंत आहे की नाही, मला शंका आहे. हे वैदेही, राम तुला पाहूही शकणार नाही, ना तुला गाठू शकतो, जसे ढगांनी झाकलेल्या चंद्रप्रकाशासारखे. राघव तुला माझ्यापासून घेऊन जाऊ शकणार नाही, जसे हिरण्यकशिपू इंद्राच्या हातातील कीर्ती घेऊ शकला नाही. हे मोहक हास्य, गोड हसू, सुंदर नेत्र असणारी, तू माझे मन चोरतेस, हे भीरू सते, जसे गरुड सर्पाला चोरतो. तुला पाहून, सडपातळ, अलंकाररहित, मळकट रेशमी वस्त्रात, मला माझ्या इतर पत्नींत रस वाटत नाही. हे जानकी, माझ्या अंतःपुरातील सर्व सद्गुणी स्त्रियांवर तू राज्य कर. माझ्या तलवारीच्या बळावर, तीनही लोकातील श्रेष्ठ स्त्रिया तुझी सेवा करतील, जसे अप्सरा लक्ष्मीची सेवा करतात. हे सुंदर भुवई असणाऱ्या, तुझ्या इच्छेप्रमाणे वैश्रवणाच्या दागिन्यांचा, धनाचा, आणि संपूर्ण जगाचा उपभोग घे, हे सुंदर नितंबवाली. ना तपश्चर्येने, ना शौर्याने, ना संपत्तीने, राम माझ्या तेज किंवा कीर्तीच्या तुलनेत नाही. मद्यपान कर, हिंड, रम, सुखांचा उपभोग घे; मी तुला अमाप संपत्ती आणि पृथ्वी देईन. माझ्यासोबत हवे तसे रम, आणि तुझे नातेवाईकही तुझ्यासोबत आनंद घेतील. हे भीरू सते, माझ्यासोबत फुलांनी बहरलेल्या, मधमाशांनी गजबजलेल्या, समुद्रकिनाऱ्यावरील वनात, शुद्ध सुवर्ण हारांनी सजून फिर. इतके बोलून रावण थांबला. त्या भयावह राक्षसाच्या या कठोर शब्दांनी सीता व्याकुळ झाली आणि तिने अश्रूभरेला, कंपित, दीन स्वरात उत्तर दिले. दुःखाने छळलेली, रडणारी, थरथर कापणारी, तपश्चर्येला समर्पित, पतिव्रता आणि धर्मनिष्ठ सीता सतत केवळ आपल्या पतीचाच विचार करत होती. तिने आपल्या आणि रावणाच्या मध्ये एक कुंचला गवत ठेवले आणि पवित्र हास्याने उत्तर दिले, “माझ्याविषयी मन काढून टाक; तुझे मन तुझ्या स्त्रियांमध्येच रमू दे. तू मला इच्छिण्यास पात्र नाहीस, जसे पापी माणूस यश मिळवू शकत नाही; पतिव्रता स्त्री म्हणून मी अप्रामाणिक कृत्य करू शकत नाही, कारण ते निंदनीय आहे.” मग, मोठ्या आणि श्रेष्ठ कुळात जन्मलेली, सद्गुणी वंशात वाढलेली, वैदेही सीतेने रावणाला असेच कठोर शब्द सांगितले.