रावण सीतेसमोर आला, त्याच्या मुखावर मोहक आणि गोड शब्दांनी तिला भुलवण्याचा प्रयत्न केला. तो वेढलेला, उदास, आनंदहीन आणि तपस्येला समर्पित होता. “हे सुकुमार कटीवाली, तू मला पाहून आपल्या उर आणि पोट झाकतेस, जणू काही तू भयाने स्वतःला लपवू इच्छितेस. मी तुझ्यावर आसक्त आहे, विशाल नेत्रांची सीते, तू मला महत्त्व दे, प्रियेला; तू सर्व गुणांनी सज्ज आहेस आणि सर्व लोकांना आकर्षित करतेस. या ठिकाणी, मानव किंवा रूप बदलणारे राक्षस तुला हानी पोहोचवू शकत नाहीत; माझा भय सोड, सीते. हे भ्याडे, राक्षसांचा नेहमीचा मार्ग आहे—यात शंका नाही—इतरांच्या पत्नीला जबरदस्तीने घेण्याचा, किंवा जवळ जाण्याचा. तरीसुद्धा, मैथिली, मी तुझ्या इच्छेविरुद्ध तुला स्पर्श करणार नाही; माझ्या शरीरातली इच्छा जशी आहे तशी राहू दे. तू येथे भय बाळगू नकोस; माझ्यावर विश्वास ठेव, प्रियेला. आपली प्रेमभावना खऱ्या अर्थाने दे—इतकी दुःखात मग्न राहू नकोस. एकच वेणी, जमिनीवर झोपणे, ध्यान, मळलेले वस्त्र, आणि अयोग्य वेळेला उपवास—हे तुझ्यासाठी योग्य नाही. येथे सुंदर हार, चंदन, अगर, विविध वस्त्रे आणि दिव्य अलंकार आहेत. महागडी पेये, शय्या, आसन, गाणी, नृत्य, आणि संगीत—हे सर्व तू माझ्यामुळे उपभोग, मैथिली. तू स्त्रियांमध्ये रत्न आहेस—अशी राहू नकोस; शरीराला अलंकारांनी सजव. मी मिळाल्यावर, तू एवढी सुंदर असताना, तुझी अवमानना कशी होईल? तुझ्या सुंदर तारुण्याचा काळ लवकरच निघून जातोय; गेलेला काळ परत येत नाही, जसा वाहता प्रवाह मागे वळत नाही. मला वाटते, रूपांचा निर्माता, विश्वाचा कर्ता, त्याने तुला तयार केल्यावर आपले कार्य थांबवले; कारण तुझ्या तुल्य दुसरे रूप नाही. वैदेही, ज्याच्याकडे सौंदर्य आणि तारुण्य आहे, त्याला पाहून कोण संयम ठेवेल—even ब्रह्मा देखील नाही. तुझ्या शरीराचा जो भाग मी पाहतो, त्या भागाकडे माझे मन आकर्षित होते, हे चंद्रमुखी, विशाल कटीवाली. माझी पत्नी हो, मैथिली, हा भ्रम सोड; माझ्या अनेक उत्तम पत्नीमध्ये प्रमुख राणी हो. मी जगातील मिळवलेली सर्व रत्नं, हे भ्याडे, आणि राज्यही—हे सर्व तुला देतो. मी पृथ्वीवरील अनेक नगरांनी सज्ज संपूर्ण पृथ्वी जिंकली आहे; ती तुझ्या वडिलांना देईन, हे चपलवाली, तुझ्या खातिर. या जगात माझ्या सामर्थ्याच्या तुल्य कोणी नाही; माझी युद्धातील महान, अद्वितीय शौर्य पाहा. माझी इच्छा कर; आज तुझ्यासाठी उत्तम अलंकार तयार केले जातील; सुंदर अलंकार तुझ्या अंगावर लावले जातील. तुझ्या रूपाला अलंकार शोभा देतात; अलंकारांनी आणि सौंदर्याने सज्ज, हे सुंदरमुखी. आपल्याला हवे तसे सुख उपभोग, पेय प्या, हे भ्याडे, आणि आनंद घे; पृथ्वी किंवा धन, जे हवे ते दे. माझ्या इच्छेने मुक्तपणे माझ्या संगतीत रम, निर्भयपणे आज्ञा दे; माझ्या कृपेने, तू जसे आनंद घे, तसे तुझे नातेवाईकही आनंद घेतील. माझी समृद्धी, माझे धन पाहा, हे भाग्यवती आणि प्रसिद्धे; रामासोबत काय करशील, हे सुंदर, जो फक्त वाळक्या वस्त्रात आहे? रामाचा विजय गेला, त्याचे भाग्य नष्ट झाले, तो वनात राहतो, व्रत पाळतो आणि जमिनीवर झोपतो—तो जिवंत आहे की नाही, मला शंका आहे. वैदेही, राम तुला पाहू शकत नाही, तुला गाठू शकत नाही, जसा क्रौंचांच्या काळ्या ढगात चंद्रप्रकाश लपतो. राघव तुला माझ्या हातातून घेऊ शकत नाही, जसा हिरण्यकशिपू इंद्राच्या हातातील कीर्ती मिळवू शकला नाही. हे मोहक हास्य, गोड हसणे, सुंदर नेत्रांची, तू माझे मन चोरतेस, हे भ्याडे, जसा गरुड नागाला चोरतो. तुला पाहून, सुकुमार आणि अलंकारविहीन, मळलेल्या रेशमी वस्त्रात, माझ्या स्वतःच्या पत्नीमध्ये मला आनंद मिळत नाही. हे जानकी, माझ्या अंतःपुरात राहणाऱ्या सर्व स्त्रिया, सर्व गुणांनी सज्ज—तू त्यांच्यावर राज्य कर. माझ्या तलवारीच्या बळावर, तीन लोकातील सर्वश्रेष्ठ स्त्रिया तुझी सेवा करतील, जसा अप्सरा लक्ष्मीची सेवा करतात. हे सुंदर कपाळवाली, तुझ्या इच्छेप्रमाणे वैश्रवणाच्या जवळ असलेली रत्नं आणि खजिना, आणि सर्व लोकही, हे सुंदर कटीवाली, उपभोग. हे स्त्री, तपस्येने, बळाने, शौर्याने किंवा धनाने, राम माझ्या तेज किंवा कीर्तीच्या तुल्य नाही. प्या, भटका, आनंद घे, सुख उपभोग; मी तुला धनाचा ढीग आणि पृथ्वी देईन. हे सुंदर, माझ्या सोबत जसे हवे तसे रम, आणि तुझे नातेवाईकही तुझ्या संगतीत आनंद घेतील. हे भ्याडे, माझ्यासोबत समुद्रकिनाऱ्यावर, फुलांनी भरलेल्या, मधमाशांनी गूंजणाऱ्या वनात, शुद्ध सुवर्ण हारांनी सज्ज, भटका. (पुढील अध्याय सुरू होतो.) रावणाच्या या भयंकर शब्दांना ऐकून, सीता दुःखी झाली आणि अशक्त, दुःखद स्वरात त्याला उत्तर दिले. ती शोकाने त्रस्त, रडणारी, थरथरती, तपस्येला समर्पित, आणि आपल्या पतीप्रती निष्ठावान होती—तिच्या मनात सतत केवळ रामच होते. सीतेने रावण आणि स्वतःमध्ये गवताचा काडी ठेवून, पवित्र हास्याने उत्तर दिले: “माझ्यापासून मन दूर कर; तुझे हृदय तुझ्या स्वतःच्या लोकांमध्ये आनंद शोधू दे. तू मला इच्छिण्याजोगा नाहीस, जसा पापी व्यक्ती यश मिळवण्याजोगा नाही; जे अयोग्य आहे ते मी, एक पतिव्रता स्त्री, कधीच करणार नाही—कारण ते निंदनीय आहे.