सुनदरकांडातील वाळ्मीकी रामायणाच्या विसाव्या अध्यायात अशी कथा सांगितली आहे : रावण, जो दुःखी, निराश आणि तपस्येला समर्पित झाला होता, त्याने मोहक आणि मधुर शब्दांनी सीतेसमोर स्वतःला प्रकट केले. तो म्हणाला, "हे सुकुमार कटीवाली, तू मला पाहून आपले उर आणि पोट लपवतेस, जणू काही तू मला दिसू नये अशी भीती ठेवतेस. मी तुझ्यावर प्रेम करतो, हे विशाल नेत्रवाली. तू सर्व गुणांनी सजलेली आहेस, आणि सर्व लोकांना मोहवतेस. इथे, मानव किंवा रूप बदलणारे राक्षस तुला हानी पोहोचवू शकत नाहीत; त्यामुळे माझ्याविषयी तुझी भीती दूर कर. हे भीरू, राक्षसांची हीच प्रवृत्ती असते—ते इतरांच्या पत्नीकडे आकर्षित होतात, कधी कधी बलपूर्वकही. तरीसुद्धा, मैथिली, मी तुझ्यावर तुझ्या इच्छेविरुद्ध स्पर्श करणार नाही; माझ्या शरीरातली इच्छा जशी असेल तशी राहू दे. हे प्रिये, तुला इथे भय बाळगायची गरज नाही; माझ्यावर विश्वास ठेव. आपले प्रेम मला दे, आणि दुःखात इतकी मग्न राहू नकोस. एकच वेणी, जमिनीवर झोपणे, ध्यान, मळलेले वस्त्र, आणि अयोग्य वेळी उपवास—हे तुझ्यासाठी योग्य नाही. इथे सुंदर हार, चंदन, अगर, विविध वस्त्रे आणि दिव्य आभूषणे आहेत. महागडे पेये, पलंग, आसने, गाणी, नृत्य, संगीत—हे सर्व तू माझ्यामुळे उपभोग. तू महिलांमध्ये रत्न आहेस; अशी राहू नकोस. आपले शरीर आभूषणे घालून सजव. मी तुला मिळवले आहे, तर तू इतकी सुंदर असूनही अशोभनीय कशी राहू शकतेस? तुझे हे सुंदर यौवन निघून जात आहे; जे गेले ते परत येत नाही, जसे प्रवाह उलट वाहत नाही. मला वाटते, विश्वाचा निर्माता, रूपांचा सर्जक, तुझी निर्मिती केल्यानंतर आपले काम थांबवले; कारण तुझ्यासारखे रूप दुसरे कुठेच नाही. तुझ्यासारखी सुंदर आणि यौवनयुक्त वैदेही, तुला पाहून कोण संयम ठेवू शकतो—even ब्रह्मा देखील नाही. तुझे शरीराचे प्रत्येक अंग मला आकर्षित करते, हे चंद्रमुखी, माझी नजर तुझ्यावरच स्थिर होते, हे विशाल कटीवाली. माझी पत्नी हो, हे मैथिली, हे भ्रम सोड; माझ्या अनेक उत्तम पत्नींमध्ये तू मुख्य राणी हो. मी जगातील सर्व रत्न, आणि राज्यही, तुला देतो, हे भीरू. संपूर्ण पृथ्वी, अनेक नगरांनी सजलेली, मी तुझ्यासाठी तुझ्या वडिलांना देईन, हे खेळकर. या जगात माझ्या सामर्थ्याला तोड नाही; माझी युद्धातील महान, अतुलनीय शौर्य पाहा. माझ्यावर प्रेम कर; आजच तुझ्यासाठी उत्तम आभूषणे तयार होतील; तुझे अंग सुंदर आभूषणे घालून सजवले जाईल. माझ्या दृष्टीनुसार, तुझे रूप आभूषणांसाठी अगदी योग्य आहे; आभूषणे आणि सौंदर्याने सजून, हे सुंदर मुखवाली. तुला हवे तसे सुख उपभोग, पेय प्या, आनंद घे, धन किंवा पृथ्वी वाटा. माझ्यावर मुक्तपणे प्रेम कर, धाडसाने आज्ञा दे; माझ्या कृपेने, तुझ्या आनंदात तुझे नातेवाईकही सहभागी होतील. माझी समृद्धी, माझे वैभव पाहा, हे भाग्यवती आणि प्रसिद्धे; रामाचे काय करशील, तो तर काष्ठवस्त्रात आहे, हे सुंदरवाली? रामाचा विजय हरवला आहे, भाग्य नष्ट झाले आहे, तो जंगलात आहे, व्रत पाळतो, जमिनीवर झोपतो—तो जिवंत आहे की नाही, याची शंका आहे. हे वैदेही, राम तुला पाहू शकत नाही, तुला गाठू शकत नाही, जसे क्रौंच पक्ष्यांच्या काळ्या ढगांनी चंद्रप्रकाश झाकले जाते. रघूवंशी तुला माझ्या हातातून घेऊ शकत नाही, जसे हिरण्यकशिपू इंद्राच्या प्रसिद्धीला पकडू शकला नाही. हे मोहक हास्यवाली, गोड हसणारी, सुंदर डोळ्यांची, तू माझे हृदय चोरतेस, हे भीरू, जसे गरुड सर्पाला उचलतो. तुला पाहून, सडपातळ आणि अलंकाररहित, मळलेल्या रेशमी वस्त्रात, मला माझ्या पत्नींत आनंद मिळत नाही. हे जानकी, माझ्या अंतःपुरातील सर्व स्त्रिया, सर्व गुणांनी संपन्न—तू त्यांच्यावर राज्य कर. माझ्या तलवारीच्या बळावर, तीन लोकातील श्रेष्ठ स्त्रिया तुझी सेवा करतील, जसे अप्सरा लक्ष्मीची सेवा करतात. हे सुंदर भुवे वाली, तुझ्या इच्छेनुसार वैश्रवणाच्या जवळील रत्न, धन, आणि सर्व लोक उपभोग, हे सुंदर कटीवाली. हे स्त्री, तपस्येने, सामर्थ्याने, शौर्याने, किंवा संपत्तीने, राम माझ्याशी तेज किंवा कीर्तीमध्ये समतुल्य नाही. प्या, भटक, आनंद घ्या, सुख उपभोगा; मी तुला धनाचे ढीग आणि पृथ्वीच देईन. माझ्यासोबत तुझे मनमुराद सुख उपभोग, आणि तुझे नातेवाईकही तुझ्यासोबत आनंदी होऊ दे. हे भीरू, माझ्यासोबत समुद्रकिनारी, फुलांनी बहरलेली, मधमाशांनी गूंजणारी अरण्ये भटक, शुद्ध सुवर्ण हारांनी सजून. यानंतर एकविसाव्या अध्यायात पुढील कथा सांगितली आहे : रावणाचे ते क्रूर शब्द ऐकून, सीता अत्यंत दुःखी झाली. तिने अशक्त, अश्रूभरीत आणि थरथरत्या स्वरात उत्तर दिले. दुःखाने त्रस्त, रडत, कांपत, तपस्येला समर्पित, ती सतत आपल्या पतीचा विचार करत होती. सीतेने, स्वतः आणि रावण यांच्यामध्ये एक गवताचा काडी ठेवली, आणि पवित्र हास्याने म्हणाली, "माझ्यापासून तुझे मन दूर कर; तुझे हृदय तुझ्याच लोकांमध्ये आनंद शोधू दे.