रावणाने अपहरण केलेली सीता अशा अवस्थेत होती की तिची कांती जणू अंधाराने झाकली गेली होती, एखाद्या कोरड्या पडलेल्या नदीसारखी, किंवा एखाद्या अपवित्र यज्ञवेदीसारखी, किंवा विझलेला दीपसारखी. तिच्या भोवती जणू एखाद्या कमळाच्या तळ्याचे रूप होते—ज्याची पाने आणि फुले फाटली आहेत, पक्षी घाबरून उडून गेले आहेत, आणि हत्तीच्या सोंडेच्या स्पर्शाने ती जागा अस्वस्थ झाली आहे. पतीच्या विरहाने व्याकुळ झालेली, एकटी पडलेली, काळ्या अमावस्येच्या रात्रीसारखी, चंद्रविहीन रात्रीसारखी ती दिसत होती. सीता अत्यंत नाजूक आणि सुंदर देहाची, पूर्वी रत्नांनी भरलेल्या घरात वाढलेली, आता जणू ताजे तोडलेले कमळाचे देठ उन्हात सुकत आहे तशी दिसत होती. तिला पकडून, खांबाला बांधून, सखींपासून दूर ठेवले होते. ती मोठ्या दुःखाने खोल श्वास घेत होती, जणू हत्तींच्या राजाची पत्नीच शत्रूच्या तावडीत सापडली आहे. उपवास, शोक, चिंता आणि भीतीने तिचे शरीर कृश आणि अशक्त झाले होते; ती खूपच दीन, थकलेली, खूपच कमी खात होती, पण तिच्यात महान तपश्चर्या होती. या दुःखाने व्याकुळ होऊन, सीता हात जोडून, जणू एखादी देवीच, रघुकुलपती रामाच्या स्मरणात मग्न होती आणि दहा मुख असलेल्या रावणाचा पराभव कधी होईल याची वाट पाहत होती. रावण मात्र तिच्यावर मोह टाकू पाहत होता. रामभक्त, निर्दोष, मोठ्या, लालसर, तेजस्वी डोळ्यांनी सीता रडत रडत त्याच्याकडे पाहत होती. यानंतर वाळ्मीकी रामायणातील सुंदरकांडातील पुढील अध्याय सुरू होतो. तेव्हा रावण, गोड आणि मोहक शब्दांनी, स्वतःला दाखवत, तिच्याजवळ आला. त्याच्या आजूबाजूला सेवक होते, पण तो स्वतः खिन्न, आनंदहीन आणि तपश्चर्येला समर्पित दिसत होता. तो म्हणाला, "ओ सुकुमारिणी, तू मला पाहताच आपले स्तन आणि पोट झाकतेस, जणू भीतीने स्वतःला अदृश्य करायचे ठरवलेस." "माझी इच्छा तुझ्यावर आहे, ओ विशाल नेत्रांची! तू सर्व सद्गुणांनी युक्त आहेस, सर्व लोकांना मोहात पाडणारी आहेस—माझा विचार कर, प्रिय." "इथे ना मानव, ना कोणतेही रूप बदलणारे राक्षस तुला काहीही अपाय करू शकत नाहीत. म्हणून, सीते, माझ्यापासून भीती ठेवू नकोस." "ओ घाबरट, हे राक्षसांचेच नेहमीचे स्वभाव आहे—ते इतरांच्या स्त्रियांना मिळवतात, कधी कधी बळजबरीनेही. तरीही, मैथिली, मी तुझ्या इच्छेविरुद्ध तुला कधीच स्पर्श करणार नाही. माझ्या शरीरात जरी इच्छा दाटली, तरी मी तुझी इच्छा पाळीन." "इथे तुला भीती बाळगण्याचे काहीच कारण नाही. माझ्यावर विश्वास ठेव, प्रिय. आपले प्रेम मला दे, इतके दुःखात राहू नकोस." "एकच वेणी, जमिनीवर झोपणे, ध्यानधारणा, मळलेले वस्त्र, अयोग्य वेळी उपवास—हे सगळे तुझ्यासाठी योग्य नाही." "इथे सुंदर हार, चंदन, अगर, विविध वस्त्रे आणि दिव्य अलंकार आहेत." "मदिरा, उत्तम पलंग, आसने, गायन, नृत्य, वाद्ये—हे सगळे तुझ्या सेवेसाठी आहेत, ओ मैथिली. मला मिळव, आणि या सर्वांचा आस्वाद घे." "तू स्त्रियांमध्ये रत्न आहेस—अशी उदास राहू नकोस. आपल्या देहाला अलंकारांनी सजव. मला मिळवून, एवढ्या सुंदर असूनही, तू अशोभनीय का राहतेस?" "हे सुंदरपणे, तुझ्या तारुण्याचा काळ निघून जात आहे; जे गेले ते परत येत नाही, जसे प्रवाह मागे वळत नाही." "मला वाटते, सृष्टीकर्ता ब्रह्मदेवाने तुला घडवून आपले कार्य थांबवले असावे; कारण तुझ्यासारखे रूप दुसरे कोठेही नाही." "कोण, तुझ्या सौंदर्याने आणि तारुण्याने युक्त असलेल्या वैदेही, तुला जवळ आल्यावर तुझ्या मोहात पडणार नाही? अगदी ब्रह्मदेवही नाही." "तुझ्या शरीरातील ज्या ज्या अंगाकडे मी पाहतो, ओ शीतल चंद्रासारख्या मुखवाली, तिकडेच माझे डोळे खेचले जातात, ओ विशाल नितंबवाली." "ओ मैथिली, माझी पत्नी हो. या भ्रमाचा त्याग कर. माझ्या असंख्य राण्यांमध्ये तू मुख्य राणी हो." "संपूर्ण जगातून मी मिळवलेले सर्व रत्न, राज्य—हे सर्व मी तुला देतो, ओ घाबरट." "संपूर्ण पृथ्वी मी जिंकली आहे, सुंदर शहरांनी सजलेली. ती तुझ्या वडिलांना मी देईन, ओ चंचलवृत्ती, फक्त तुझ्या आनंदासाठी." "माझ्या बळाशी या जगात कुणीही तोडीस तोड नाही. युद्धात माझी महान, अतुलनीय शौर्य पाहा." "माझ्यावर प्रेम कर—आजच तुझ्यासाठी उत्तम अलंकार तयार होतील. तुझे सर्वांग सुंदर अलंकारांनी सजवले जाईल." "खरंच, तुझे रूप अलंकारांसाठी अत्यंत योग्य आहे; अलंकार आणि सौंदर्याने सजलेली, ओ सुंदर मुखवाली." "मनसोक्तपणे भोग भोग, मदिरा प्या, ओ घाबरट, आणि आनंद घे. पृथ्वी असो वा संपत्ती, तू जसे हवे तसे दान कर." "माझ्यासोबत मुक्तपणे रम, निर्भयपणे आज्ञा दे; माझ्या कृपेने, तुझे नातेवाईकही आनंदी होतील." "माझी समृद्धी, माझे वैभव पाहा, ओ भाग्यवती आणि कीर्तीशाली. रामाने तुला काय द्यावे, ओ सुंदर, जो वल्कल परिधान करतो?" "रामाने विजय गमावला आहे, त्याचे सौख्य संपले आहे, तो वनात राहतो, व्रत पाळतो, जमिनीवर झोपतो—तो जिवंत आहे की नाही, याची शंका वाटते." "ओ वैदेही, राम तुला पाहूही शकत नाही, तुझ्यापर्यंत पोहोचूही शकत नाही, जसे मेघांनी झाकलेल्या आकाशात चंद्रप्रकाश दिसत नाही." "राघव तुला माझ्या हातून परत नेऊ शकत नाही, जसे हिरण्यकशिपू इंद्राच्या हातातील कीर्ती हिसकावू शकला नाही." "ओ रमणीय हास्यवाली, गोड हसणारी, सुंदर डोळ्यांची, तू माझे मन जिंकतेस, ओ घाबरट, जसे गरुड सर्पाला उचलून नेतो." "तुला अशी कृश, अलंकाररहित, मळलेल्या रेशमी वस्त्रात पाहून, माझ्या इतर राण्यांमध्ये मला काहीच आनंद वाटत नाही." "ओ जानकी, माझ्या अंतःपुरातील सर्व सद्गुणी स्त्रियांवर तू राज्य कर." "माझ्या तलवारीच्या सामर्थ्याने, या तिन्ही लोकांतील श्रेष्ठ स्त्रिया तुला सेवा करतील, जसे अप्सरा लक्ष्मीला सेवा करतात." अशा प्रकारे, रावणाने मोहक, पण गर्विष्ठ आणि अभिमानी शब्दांत सीतेला आपल्याकडे वळविण्याचा प्रयत्न केला.