हनुमान त्या स्थळाकडे पाहतो, आणि त्याला ते नंदनवनासारखे भासते—हरिणे आणि पक्ष्यांनी भरलेले, महाल आणि प्रशस्त राजवाड्यांनी गजबजलेले, कोकीळांच्या गोड आवाजांनी निनादित झालेले. तलावांमध्ये सुवर्ण कमळे आणि शिलारूपी लिली फुललेली, अनेक आसन आणि पलंग ठेवलेले, आणि बहुमजली घरे सर्वत्र उभी आहेत. त्या बागेत ऋतूनुसार सुंदर वृक्ष, फळांनी लडिवाळलेले, आणि फुललेल्या अशोकाच्या झाडांची शोभा, सूर्याच्या तेजाप्रमाणे तिथे उजळते. हनुमान पाहतो, जणू काही त्या बागेतील झाडे जळत आहेत, त्यांच्या फांद्या पक्ष्यांनी सतत पानझड केली आहे. शेकडो पक्षी तिथून उडत आहेत, विविध फुलांच्या हारांनी सजलेले, अशोकाच्या फुलांनी दुःख दूर करणारा आनंद भरलेला. फुलांचे ओझे इतके आहे की जणू ते जमिनीला स्पर्श करतात; कर्णिकार आणि किंशुक झाडे पूर्णपणे फुलली आहेत. त्या प्रदेशात वृक्षांच्या तेजाने सर्व बाजू उजळल्या आहेत—पुंनाग, सप्तपर्ण, चंपक, उद्दालक अशा झाडांनी बाग सजली आहे. अनेक वृक्ष, त्यांच्या मजबूत मुळांसह, पूर्ण फुललेले आहेत; काही झाडे सुवर्णासारखी चमकतात, तर काही अग्नीच्या ज्वाळेसारखी लाल आहेत. अशोकाचे हजारो झाडे, काळ्या काजळासारखे दिसतात; हे बाग देवांच्या नंदन आणि चित्ररथ उद्यानासारखे विलक्षण आहे. हे दृश्य कल्पनेपलीकडे, दिव्य, आनंददायक सौंदर्याने भरलेले; जणू दुसरे आकाश, फुलांच्या प्रकाशांनी भरलेले. शेकडो फुलांचे रत्न, जणू पाचवे समुद्र, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी सजलेले, मधाच्या सुवासाने भरलेले. ती बाग, हरिण आणि पक्ष्यांच्या विविध आवाजांनी निनादित, अनेक शुभ आणि मोहक सुवासांनी भरलेली. त्याच्याजवळ, हनुमान पाहतो—एक भव्य आश्रयस्थान, हजार स्तंभांवर उभे, मध्यभागी, कैलास पर्वतासारखे शुभ्र. त्याच्या पायऱ्या प्रवाळाच्या, मंच शुद्ध सुवर्णाचा, डोळ्यांना眩 करणारा, तेजाने चमकणारा. ते स्वच्छ, उंच, जणू आकाशाला स्पर्श करणारे; आणि मग हनुमान तिला पाहतो—मळकट वस्त्रात, राक्षसी स्त्रियांमध्ये वेढलेली. उपवासाने कृश, दुःखी, वारंवार उसासे टाकणारी; चंद्राच्या शुद्ध शुक्ल पक्षातील वद्य शिरासारखी निर्मळ. तिचे सौंदर्य मंदावले, तेज झाकले, जणू धुराच्या पडद्याने झाकले गेले; ज्वाळा धुक्यात गुंडाळली असल्यासारखी. एकच पिवळे, मळकट, सूक्ष्म वस्त्र तिच्या अंगावर; दागिने नाहीत, मळकट, जणू कमळाच्या झाडाला फुल नसल्यासारखी. दुःखाने जळलेली, तपस्येला समर्पित, जणू रोहिणीला मंगळाने त्रास दिला आहे. तिचे चेहरे अश्रूंनी भरलेले, उपवासाने कृश, दुःख आणि ध्यानात मग्न, नेहमीच शोकात बुडलेली. हनुमान तिला पाहतो—प्रिय व्यक्तींपासून दूर, राक्षसींनी वेढलेली, जणू हरणी आपल्या कळपापासून वेगळी, आणि कुत्र्यांच्या टोळीत अडकलेली. तिच्या कंबरेवर एक काळा वेणी, जणू वनराज्यातील जमिनीवर, उन्हाळ्यात, वादळानंतर नदीच्या ओघाने रेषा उमटल्या आहेत. सुखास पात्र असलेली, पण दुःखाने जळलेली, दुर्दैवात निपुण नसलेली; तिच्या डोळ्यांकडे पाहून, अधिक कृश आणि अस्वच्छ झालेली. हनुमान विचार करतो, "हीच सीता असावी," कारण त्या राक्षसाने तिला अपहरण केले होते, आणि हे सर्व संकेत तिथे आहेत. जशी ती त्या वेळी दिसली होती, तशीच ही स्त्री आहे—पूर्ण चंद्रासारखा चेहरा, सुंदर भुवया, गोल आणि आकर्षक स्तन. ती आपल्या तेजाने सर्व दिशांना अंधारमुक्त करते, जणू देवी; गडद गळा, बिंबा फळासारखे लाल ओठ, सडपातळ कंबर, स्थिरता. सीता, कमळाच्या पंखीसारखे डोळे, जगाला प्रिय, रतीप्रमाणे कामदेवाची, पूर्ण चंद्रासारखी तेजस्वी. ती जमिनीवर बसलेली, जणू तरुण चंद्रकिरण, संयमात राहणारी, खोल उसासे टाकणारी, भयाने कांपत, नागराजाच्या पत्नीसारखी. ती चमकत नाही, दुःखाच्या जाळ्यात अडकलेली, ज्वाळा धुराच्या ढिगात झाकली असल्यासारखी. जणू स्मृती गोंधळलेली, समृद्धी पडलेली, श्रद्धा नष्ट झालेली, आशा विफल झालेली. जणू यशात अडथळे, बुद्धी कलुषित, कीर्ती खोटी निंदा झाल्याने गमावलेली. रामाच्या विरहाने त्रस्त, राक्षसांच्या टोळीत दबलेली, दुर्बल, हरणाच्या डोळ्यासारखी, ती इकडे तिकडे पाहते. तिचे डोळे, काळ्या वाकड्या पापण्यांनी, अश्रूंनी भरलेले; ती आनंदी नाही, वारंवार उसासे टाकते. मातीने माखलेली, दुःखी, अलंकारास पात्र पण अलंकारविहीन, जणू ताऱ्यांचा स्वामी ढगांनी झाकलेला. सीता अशा अवस्थेत पाहून, हनुमानाचे मन अस्वस्थ होते, जणू ज्ञान सरावाभावी शिथिल झाले आहे. दुःखामुळे, हनुमान सीतेला ओळखतो, अलंकारविहीन, जशी संस्कारशून्य वाणी अर्थ बदलते तशी. तिच्या डोळ्यांकडे पाहून—गोल, निर्दोष राजकन्या—तो विचार करतो, "हीच सीता," आणि त्यासाठी पुरावे शोधतो. रामाने त्या वेळी वैदेहीच्या अंगावर असलेल्या अलंकारांचे वर्णन केले होते; हनुमान त्या फुलांच्या हारांना, तिच्या शरीरावर शोभा देणाऱ्या, पाहतो. तिच्या कानात सुंदर कुंडले, दात सुवर्णासारखे, हातात रत्न आणि प्रवाळांनी सजलेले अलंकार. हे सर्व दीर्घ वापराने काळे झालेले, पण आकाराने सुंदर; हनुमान म्हणतो, "हेच रामाने वर्णन केलेले अलंकार आहेत.