हनुमानाने वेगाने झटकलेले ते उत्तम झाडे, फळांनी भरलेली, क्षणातच आपली फुले, पाने आणि फळे गाळू लागली. पक्ष्यांचे थवे हरवलेली ती झाडे, आता फक्त फांद्या उरलेल्या, वाऱ्याने जोरात हलल्यामुळे जणू प्राणहीन दिसू लागली. तरुण स्त्रीच्या विस्कटलेल्या केसांसारखी, तिचे अलंकार मोडलेले, सुंदर दात आणि ओठ नखांनी आणि दातांनी ओरबाडलेले, तशीच हनुमानाच्या शेपटी, हात आणि पायांनी झाडे तुटलेली, अशोकवन देखील दिसू लागली. माकडाने जोराने मोठ्या वेलांची हार फाडून टाकली, जणू पावसाळ्यात वाऱ्याने मेघांचे थवे विखुरले जातात तसाच. तिथे हनुमानाला रत्नजडित मजले, चांदीचे आणि सोन्याचे मजले दिसले, तो इकडे तिकडे फिरत होता. विविध आकारांची तलाव, उत्तम पाण्याने भरलेली, दगडांच्या रत्नांच्या सुंदर पायऱ्यांनी सजलेली, त्याला दिसली. त्यांच्या वाळूवर मोती आणि प्रवाळ, आतल्या मजल्यांवर स्फटिक, आणि काठीवर सोन्याच्या झाडांनी शोभा मिळवली होती. फुललेल्या कमळांनी आणि निळ्या निलफुलांनी सजलेली, चक्रवाक पक्ष्यांनी शोभलेली, जलपक्ष्यांच्या आवाजांनी आणि हंस, बगळ्यांच्या कुजनांनी भरलेली ती तलाव होती. सर्व बाजूंनी लांब नद्या, झाडांनी रांगलेली, त्यांच्या पाण्यात अमृतासारखी शुद्धता आणि शुभता होती. शेकडो वेलांनी झाकलेली, फुलांच्या घडांनी गुंफलेली, विविध झुडपांनी वेढलेली, आणि करवीराच्या गुंफांनी विभागलेली होती. मग त्याने एक पर्वत पाहिला, पावसाळी मेघासारखा विशाल, उंच शिखरांनी सजलेला, रंगीबेरंगी शिखरांनी आणि सर्व बाजूंनी कड्यांनी वेढलेला. तो पर्वत दगडी राजवाड्यांनी झाकलेला, विविध झाडांनी वेढलेला; बलवान हनुमानाने पृथ्वीवरील तो रम्य पर्वत पाहिला. त्या पर्वतावरून एक नदी उतरत होती, जणू प्रियसी आपल्या प्रियकराच्या मांडीवरून उडी मारून खाली पडली आहे. झाडांच्या फांद्या पाण्यात पडल्या होत्या, जणू रागावलेली स्त्री आपल्या मैत्रिणींनी आवळली आहे. आणि पुन्हा ती नदी परत आलेल्या पाण्यांनी भरली होती, जणू प्रियसी आपल्या प्रियकराकडे उजळून परत आली आहे. त्याच्याजवळच हनुमान, वायुपुत्र आणि माकडांचा अग्रगण्य, कमळांनी भरलेली तलाव, विविध पक्ष्यांचे थवे दिसले. त्याने एक कृत्रिम लांब तलाव पाहिला, थंड पाण्याने भरलेली, उत्तम रत्नांच्या पायऱ्यांनी आणि मोत्याच्या वाळूने चमकणारी. तिथे विविध प्राण्यांचे थवे, अद्भुत आणि सजलेली वन, आणि विश्वकर्म्याने बांधलेले भव्य महाल होते. सर्वत्र कृत्रिम वनांनी सजलेली, आणि सर्व झाडे फुलांनी व फळांनी भरलेली. सर्व झाडांवर उत्तम छत्र आणि व्यासपीठ, सोन्याच्या कुंपणांनी, पसरलेल्या वेलांनी आणि भरपूर पानांनी झाकलेली होती. महान हनुमानाने एकच सोन्याचा शिंशपा झाड पाहिला, चारही बाजूंनी पूर्णपणे सोन्याच्या व्यासपीठांनी वेढलेला. त्याने भूमीचे तुकडे, पर्वताचे झरे, आणि इतर सोन्याची झाडे पाहिली, ज्या मोरासारख्या तेजस्वी दिसत होत्या. त्या झाडांच्या तेजामुळे, बलवान हनुमानाला वाटले, "मी स्वतः सर्व बाजूंनी सोन्यासारखा आहे, मेरू पर्वतासारखा." त्या सोन्याच्या झाडांना वाऱ्याने हलताना, शेकडो छोट्या घंटांचा आवाज ऐकून, तो आश्चर्याने भरला. तो सुंदर शिंशपा झाडावर चढला, पानांनी झाकलेला, टोकावर फुलांनी आणि कोमल कोंबांनी भरलेला, वेगवान हनुमान वर चढला. "येथून मी वैदेहीला पाहू शकेन, जी रामाच्या दर्शनाची आस धरून, हृदयात दुःख घेऊन, कदाचित इकडे तिकडे फिरत असेल." "हे निश्चितच त्या दुष्टाचा रम्य अशोकवन आहे, चंदन, चंपक आणि बकुल झाडांनी सजलेला." "आणि हे सुंदर कमळ तलाव आहे, जिथे पक्ष्यांचे थवे येतात; नक्कीच ती राजकन्या जानकी येथे येईल." "ती रघवाची प्रिया, निष्ठावान आणि वनजीवनाची जाण असलेली राणी, जानकी निश्चितच येथे येईल." "किंवा, मृगनयनी, बुद्धिमती, रामाच्या विचारांनी व्याकुळ झालेली स्त्री, लवकरच या वनात येईल." "रामाच्या दुःखाने पीडित, सुंदर डोळ्यांची दिव्य स्त्री, सदैव वनजीवनात रमणारी, निश्चितच येथे येईल." "ती नेहमी वनवास्यांची संगती इच्छित असेल, जनकाची प्रिय आणि सद्गुणी कन्या, रामाची प्रिया." "काळ्या वर्णाची जानकी, संध्याकाळच्या पूजा करण्यास इच्छुक, नक्कीच शुद्ध पाण्याच्या या नदीकाठी संध्याकाळी येईल." "हे सुंदर अशोकवन तिच्यासाठी योग्य आहे, पुरुषश्रेष्ठाच्या धर्मपत्नी, रामाच्या प्रिय." "जर ती दिव्य स्त्री, ज्याचे तोंड चंद्रासारखे आहे, अजून जिवंत असेल, तर ती नक्कीच या थंड पाण्याच्या नदीकाठी येईल." असे विचार करून, महान हनुमान त्या पुरुषश्रेष्ठाच्या पत्नीची वाट पाहू लागला, आणि सर्व काही निरीक्षण करत, दाट, फुललेल्या फांद्यांमध्ये लपून राहिला. आता तुम्ही ऐका, वैभवशाली वाल्मीकी रामायणातील सुंदरकांडातील पंधरावे अध्याय. तो तिथे उभा राहून, मैथिलीला शोधत, सर्व परिसर पाहत होता, आणि संपूर्ण भूमीवर नजर फिरवत होता. सर्वत्र वेलांनी गुंफलेल्या झाडांनी सजलेली, दिव्य सुवास आणि स्वादाने भरलेली, ती सर्व बाजूंनी शोभा मिळवली होती.