हनुमान त्या रावणाच्या राजप्रासादात, मद्यगृहात, गुप्तपणे फिरत होता. त्या आलिशान सभागृहात त्याने अनेक स्त्रिया झोपलेल्या पाहिल्या. काहींच्या डोळ्यांत मद्यामुळे नशा होती, त्या सौम्यपणे आणि सुंदरतेने आपल्या हातपायांनी सुवर्णासारख्या चमकणाऱ्या ढोलावर थोपटत झोपल्या होत्या. एक सुडौल कटिची, निष्कलंक स्त्री, मद्यप्रभावामुळे थकून, हातात आणि बाजूला छोटा ढोल धरून झोपली होती. दुसरी एक, आपल्या ढोलाशी अत्यंत जोडलेली, त्या ढोलाला आपल्या मिठीत घेऊन झोपली होती, जणू वलयांकित स्त्री आपल्या वासराला मिठीत घेते. कमलनयन असलेली एक स्त्री, मद्यामुळे तिच्या मनात मोह निर्माण झाला होता, ती आपल्या हातांच्या घट्ट मिठीत टाळ वाजवत झोपली होती. दुसरी एक तेजस्विनी, आपला कलश बाजूला ठेवून, फुलांनी सजलेली व वसंतातल्या लतासारखी झोपली होती. काही स्त्रिया, झोपेच्या जोरामुळे, आपले सुवर्णकलशासारखे वक्षस्थळ दोन्ही हातांनी घट्ट धरून झोपल्या होत्या. एक कमलनयनी, पूर्ण चंद्रासारखा चेहरा लाभलेली, मद्याच्या नशेत दुसऱ्या सुंदर कटिच्या स्त्रीला मिठीत घेऊन झोपली होती. त्या राजप्रासादातील अनेक कुलवती स्त्रिया, वेगवेगळ्या वाद्यांना आपल्या छातीशी घट्ट धरून, जणू प्रियकर आपल्या प्रेयसीला मिठीत घेतो तसे, झोपल्या होत्या. या स्त्रियांमध्ये, एका शोभिवंत पलंगावर वेगळीच, अत्यंत सुंदर स्त्री हनुमानाच्या नजरेस पडली. ती स्त्री मोत्यांनी व रत्नांनी सजवलेल्या अलंकारांनी अलंकृत होती आणि तिच्या तेजामुळे तो प्रासाद अधिकच उजळून निघाला होता. हनुमानाने तेथे सुवर्णासारखी कांतिमान मंदोदरी, रावणाच्या अंतःपुरातील प्रिय राणी, शोभिवंत अवस्थेत झोपलेली पाहिली. तिचे सौंदर्य, तारुण्य आणि माधुर्य पाहून, हनुमानाने क्षणभर हीच सीता असावी असे गृहीत धरले आणि आनंदाने त्याचे मन भरून गेले. तो आनंदाने टाळ्या वाजवू लागला, आपल्या शेपटीला चुंबन दिले, उड्या मारू लागला, गात, खेळत, स्तंभांवर चढून खाली पडत, माकडाचा स्वभाव प्रकट करू लागला. पुढील अध्यायात, हनुमानाने तो विचार बाजूला ठेवला आणि पुन्हा एकदा सीतेविषयी विचार करू लागला. त्याच्या मनात आले, 'रामापासून वेगळी पडलेली सीता ना झोप घेईल, ना अन्न घेईल, ना अलंकार धारण करील, ना मद्यपान करील.' ती कोणत्याही दुसऱ्या पुरुषाजवळ, अगदी देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या पुरुषाजवळही, जाणार नाही; कारण अमरांमध्येही रामासारखा कोणी नाही. म्हणून, 'ही दुसरी असावी,' असा निष्कर्ष काढून, हनुमान, सीतेच्या शोधात, त्या मद्यगृहात पुढे फिरू लागला. तिथे काही स्त्रिया खेळून थकल्या होत्या, काही गाताना, काही नाचताना थकल्या होत्या, आणि काही मद्यामुळे नशेत होत्या. काही ढोल, टाळ, आणि हसण्याच्या मंचाजवळ उभ्या होत्या; तर काही मुख्य पलंगांवर विसावल्या होत्या. त्याने पाहिले की, रावण हजार अलंकारांनी सजलेल्या, बोलण्यात आणि गाण्यात कुशल, सुंदर स्त्रियांनी वेढलेला आहे. त्यातली एक स्त्री, योग्य वेळ-स्थळी बोलणारी, सर्व सुखांत श्रेष्ठ, रावणासोबत होती. इतर ठिकाणीही, हनुमानाने हजारो सुंदर, कुशल स्त्रिया झोपलेल्या पाहिल्या. त्यातली एक, वेळ-स्थळी योग्य बोलणारी, सुखाने तृप्त होऊन झोपली होती. त्या राक्षसराजाच्या सभोवती असलेल्या स्त्रियांनी तो रावण जसा झाकला होता, तशीच मत्त हत्तीभोवती असलेल्या मत्तिनींनी वनात हत्ती झाकला असावा. हनुमानाने त्या मद्यगृहात सर्व प्रकारच्या सुखसोयी पाहिल्या. तिथे हरण, महिष, वराह यांच्या मांसाचे तुकडे ठेवलेले होते. मोठ्या सुवर्णपात्रांत मोर आणि कोंबड्याचे मांसही ठेवलेले होते, ते अजून स्पर्शही झाले नव्हते. त्याने वराहाचे डोके, गेंडा, दही आणि मीठ घालून तयार केलेले मांस, तसेच हरण आणि मोराचे सळ्या घालून भाजलेले मांस पाहिले. तिथे वेगवेगळ्या प्रकारच्या तितर, शेळी, अर्धवट खाल्लेल्या सशांचे तुकडे, अनेक सळ्यांवर टोचलेले म्हशीचे मांस, आणि खाण्यासाठी तयार केलेली मेंढीही होती. मद्यगृहात चाखण्याचे, पिण्याचे, खाण्याचे असे नरम आणि कडक पदार्थ, श्रीमंत आणि साधे, आंबट, खारट आणि विविध रंगी मिठाईचे पदार्थ ठेवलेले होते. मोठ्या पैंजणांची, कडे, रत्ने, पाण्याची भांडी इकडेतिकडे पडलेली होती, आणि विविध प्रकारची फळेही होती. फुलांची अर्पणे मिळालेली, पृथ्वी तेजाने उजळून गेली होती; विविध प्रकारचे उत्तम पलंग आणि आसने उत्तम रीतीने मांडलेली होती. अग्नी नसतानाही, त्या मद्यगृहात विविध प्रकारच्या स्वादिष्ट पदार्थांनी आणि प्रकाशमानतेने, जणू प्रकाशच पसरला होता. तिथे कुशलतेने तयार केलेले मांस वेगळे ठेवले होते; आणि दिव्य, स्वच्छ, विविध प्रकारची मद्ये, तसेच खास बनवलेली मद्येही होती. साखर, मध, फुलं आणि फळांपासून बनवलेली मद्ये, तसेच सुवासिक चूर्णे, प्रत्येक वेगवेगळ्या आणि नीट मांडलेल्या, तिथे होती. जमिनीवर विविध फुलांच्या माळा पसरलेल्या होत्या; सुवर्णपात्रे आणि स्फटिकपात्रेही होती. इतर सुवर्णपात्रे, चकाकणारे चांदीचे कलश, आणि सोन्याचे मोठे घडेही तिथे होते. हनुमानाने त्या मद्यगृहातील सर्वात उत्तम मद्यपानाचे ठिकाण पाहिले; तिथे सोन्याची प्याली आणि रत्नांनी जडवलेली मद्यपात्रे होती. त्या विविध पात्रांत काही पूर्ण, काही अर्धवट भरलेली, तर काही पूर्णपणे रिकामी अशी मद्ये त्याने पाहिली. अशा प्रकारे, हनुमानाने रावणाच्या राजप्रासादातील मद्यगृहात सर्वत्र फिरून, सीतेचा शोध चालू ठेवला.