हनुमान त्या राजवाड्यात फिरू लागला. त्याने पाहिले की राक्षसांच्या राजाच्या स्त्रियांना कानाच्या टोकांवर सुंदर सोन्याचे कुंडलं आणि हातात हिरा व वायडूर्य रत्नांनी मढवलेले कडे घातले होते. त्यांच्या चेहऱ्यांवर चंद्रासारखी शोभा होती, कानात सुंदर कुंडलं झळकत होती, आणि त्या सर्व स्त्रियांमुळे तो राजवाडा जणू आकाशात ताऱ्यांच्या समूहाने उजळलेला आहे, असे भासत होते. राजाच्या त्या कंबरबारीक स्त्रिया मद्यपान व क्रीडेमुळे थकून वेगवेगळ्या जागी झोपलेल्या होत्या. त्यात एक नृत्यात निपुण स्त्री, तिचे सर्वांग सुंदरपणे मांडलेले, तिच्या तेजस्वी रंगाने झळकत झोपली होती. दुसरी एक, वीणा घट्ट धरून झोपली होती, जणू मोठ्या नदीवरील कमळाने तरंगणाऱ्या काठावर विसावलेली आहे. आणखी एक, काळ्या डोळ्यांची स्त्री, बाजूला ढोल ठेवून झोपली होती, जणू मायाळू माता आपल्या लहान बाळाला कुशीत घेत झोपली आहे. एक सुंदर बांध्याची स्त्री, तिच्या छातीवर ढोल ठेवून, जणू प्रियकराने दीर्घ संगतीनंतर आपल्या प्रियतमेचे आलिंगन केले आहे, अशा भावनेने झोपली होती. दुसरी एक, कमळासारख्या डोळ्यांची, आपल्या वीणेला घट्ट धरून झोपली होती, जणू आपल्या सर्वात प्रिय प्रियकराला मिळवून तृप्त झालेली आहे. आणखी एक, नृत्यात पारंगत, तिच्या हातात विपंची धरून, आपल्या प्रियकरासोबत झोपलेली तेजस्विनी वाटत होती. तेथे एक डोळ्यांत मद्याचा रंग असलेली स्त्री, सौम्यपणे व सुंदरपणे ढोल वाजवत झोपली होती, आणि तो ढोल सोन्यासारखा झळकत होता. दुसरी एक, कंबरबारीक, निष्कलंक स्त्री, मद्यामुळे थकून, हातात लहान ढोल धरून झोपली होती. आणखी एक, आपल्या ढोलाशी अतिशय प्रेम लावून, त्याला घट्ट धरून झोपली होती, जणू वसंत ऋतूत फुलांनी सजलेली लता आपल्या कोवळ्या फुलांना कुशीत घेते. कमळासारखी डोळ्यांची एक स्त्री, मद्यामुळे भ्रमित, टाळ वाजवत झोपली होती, आणि तिच्या हातांनी टाळ दाबली गेली होती. दुसरी एक तेजस्विनी, कलश बाजूला ठेवून, फुलांनी सजलेली व स्वच्छ झालेली, वसंतातील लतेसारखी झोपली होती. एक तरुणी, झोपेच्या प्रभावाने, दोन्ही हातांनी आपली वक्षस्थळे जणू सुवर्णकलश धरावे तशी धरून झोपली होती. आणखी एक, कमळासारख्या डोळ्यांची व पूर्ण चंद्रासारख्या चेहऱ्याची, दुसऱ्या सुंदर कंबरेच्या स्त्रीला आलिंगन देऊन, मद्याने व्यापून झोपली होती. त्या राजवाड्यातील श्रेष्ठ स्त्रिया, विविध वाद्यांना कुशीत घेऊन, जणू प्रियकराने प्रियतमेचे आलिंगन करावे तसे, त्या वाद्यांना छातीशी धरून झोपल्या होत्या. त्याच स्त्रियांच्या मध्ये, एका भव्य पलंगावर, थोड्या वेगळ्या जागी, हनुमानाने एक विलक्षण सुंदर स्त्री पाहिली. ती मोत्यांनी व रत्नांनी मढवलेल्या दागिन्यांनी सजली होती, आणि तिच्या तेजाने तो राजवाडा अधिकच उजळून निघाला होता. तिथेच, त्या वानराने सुवर्णासारखी तेजस्विनी, अंतःपुरातील सर्वात प्रिय राणी मंदोदरी झोपलेली पाहिली. ती सजलेली मंदोदरी पाहून, बलशाली हनुमानाला वाटले, "हीच सीता असावी," तिच्या सौंदर्य, तारुण्य व लाघवावरून त्याने असा निष्कर्ष काढला. हर्षाने हनुमानाचा मन आनंदित झाला. तो टाळ्या वाजवू लागला, आपल्या शेपटीला चुंबन दिले, आनंदाने खेळू लागला, गाणे गाऊ लागला, उड्या मारू लागला, खांब चढला, खाली पडला—खऱ्या वानरासारखे त्याने आपली स्वभावधर्मता दाखवली. पुढे, त्या विचारातून बाहेर पडून, तो महान वानर तिथेच थांबला आणि सीतेविषयी पुन्हा मनाशी विचार करू लागला. त्याला वाटले, "रामापासून वेगळी झालेली ती तेजस्विनी स्त्री झोपणार नाही, ना खाईल, ना अलंकार धारण करील, ना मद्यपान करील." ती कोणत्याही दुसऱ्या पुरुषाजवळ, अगदी देवांचा स्वामी असला तरी, जाणार नाही—कारण अमरांमध्ये रामासारखा कोणीच नाही. "ही दुसरीच असावी," असा निष्कर्ष काढून, हनुमान, सीतेच्या शोधात, त्या मद्यगृहात अधिक पुढे गेला. तिथे काही स्त्रिया क्रीडेमुळे थकलेल्या, काही गाण्यामुळे, काही नृत्यामुळे, तर काही मद्यामुळे थकलेल्या झोपल्या होत्या. काही ढोल, झांज आणि विनोदाच्या व्यासपीठाजवळ उभ्या होत्या, तर काही मुख्य पलंगांवर विसावल्या होत्या. हनुमानाने पाहिले, रावण हजारो अलंकारांनी सजलेल्या, संभाषण व गाण्यात कुशल, सुंदर स्त्रियांमध्ये वेढलेला आहे. त्याच्याजवळ एक अशी स्त्री होती जी काळ, स्थान जाणून योग्य बोलत होती व सर्व सुखांत श्रेष्ठ होती. हनुमानाने पाहिले की, इतरत्रही हजारो सुंदर तरुण स्त्रिया, संभाषणात निपुण, झोपलेल्या आहेत. त्याने एक अशी स्त्रीही पाहिली जी काळ, स्थान जाणून योग्य बोलणारी, सुखाने तृप्त होऊन झोपली होती. त्या राक्षसांच्या राजाला त्या स्त्रियांनी वेढले होते, जसा जंगलातील मोठ्या हत्तीला मादी हत्ती वेढतात. हनुमानाने त्या मद्यगृहात सर्व प्रकारच्या ऐश्वर्याने परिपूर्ण असा राजवाडा पाहिला. तिथे त्याने हरिण, महिष व वराह यांच्या मांसाचे तुकडे ठेवलेले पाहिले. रुंद सोन्याच्या भांड्यात मोर व कोंबड्यांचे अव्याहत मांस ठेवलेले होते. हनुमानाने तिथे वराहाचे डोके, गेंड्याचे दही आणि मिठात घातलेले मांस, तसेच हरिण व मोर यांचे कापलेले मांस, विविध प्रकारच्या कबुतर, बोकड, अर्धवट खाल्लेले सशाचे तुकडे, तसेच अनेक कांड्यांवर टोचलेले महिष व मेंढीचे मांस पाहिले. तिथे गोड व तिखट, चाटण्यासाठी, पिण्यासाठी, खाण्यासाठी असे सर्व प्रकारचे पदार्थ होते—काही समृद्ध, काही साधे, विविध आंबट, खारट व रंगीबेरंगी मिठाया, हे सर्व त्या मद्यगृहात मांडलेले होते. अशा प्रकारे, हनुमानाने रावणाच्या राजवाड्यातील मद्यगृह व अंतःपुरातील विलक्षण वैभव, स्त्रियांचे सौंदर्य, त्यांच्या विविध अवस्था आणि त्यातील मंदोदरी यांचे दर्शन घेतले.