रावणाच्या राजवाड्यात त्या क्षणी, त्याच्या पत्नींच्या श्वासातून साखर आणि मद्याची नैसर्गिक, मधुर सुवास दरवळत होती, ज्याने रावणाला आनंद दिला. त्याच्या काही पत्न्या, ज्यांचे चेहरे स्वतः रावणासारखे होते, त्या वारंवार आपल्या प्रतिस्पर्धी पत्न्यांच्या चेहऱ्याचा सुवास घेत होत्या. त्या सगळ्या कुलीन स्त्रिया, मनाने रावणाशी अत्यंत जोडलेल्या, स्वतः स्वतंत्रता नसल्याने, फक्त आपल्या सहपत्नींच्या इच्छेनुसार वागत होत्या. या स्त्रियांपैकी काही झोपल्या होत्या, एकमेकींच्या अलंकारित हातांवर आणि सुंदर वस्त्रांवर विसावल्या. एक स्त्री दुसऱ्याच्या छातीवर, दुसरी हातावर, तिसरी कोणाच्या मांडीवर, आणि आणखी एक स्त्री दुसऱ्याच्या उरावर झोपली होती. त्या एकमेकींच्या मांड्या, कडे, कंबरे, आणि पाठींवर विसावल्या होत्या; त्यांच्या अंगांची गुंफणी झाली होती, मद्य आणि प्रेमाने भारलेल्या. त्या सडपातळ कंबरेच्या स्त्रिया, एकमेकींच्या शरीराच्या स्पर्शात आनंद घेत, हात गुंफून, सर्वजणी एकत्र झोपल्या होत्या. स्त्रियांंची ती माळ, एकमेकींच्या हातांनी बांधलेली, फुलांच्या माळेसारखी शोभत होती, जणू मद्यधुंद मधमाशांनी भरलेली. वसंतात वाऱ्याने गुंफलेल्या, फुलांनी एकत्रित झालेल्या वेलांच्या झुंडासारखी, त्या स्त्रिया एकमेकींच्या फुलांसारख्या गुंफल्या होत्या. रावणाच्या स्त्रियांंचा तो बाग, सुंदर खांद्यांनी गुंफलेला आणि मधमाशांनी भरलेला, वाऱ्याने हललेल्या जंगलासारखा भासत होता. त्यावेळी, त्यांच्या योग्य अलंकार, शरीर, वस्त्र, आणि फुलमाळा यांमध्ये कोणती स्त्री कोणती हे ओळखणे अशक्य होते. रावण आरामात झोपला असताना, विविध वर्णांच्या त्या स्त्रिया, सुवर्ण दिव्यासारख्या चमकत, जणू पापणी न हलवणाऱ्या डोळ्यांसारख्या दिसत होत्या. राजे, ऋषी, देव, गंधर्व, आणि राक्षसांच्या कन्या — या सर्व, कामाने मोहबद्ध होऊन, रावणाच्या होत्या. रावणाने युद्धाची इच्छा धरून ज्या सर्व स्त्रियांना जिंकले होते, त्या काममोहित होत्या; काही प्रेमाने भ्रमित होऊन आणल्या गेल्या होत्या. त्या स्त्रियांपैकी कोणतीही बळजबरीने, पराक्रमाने किंवा अन्य इच्छेने मिळवली नव्हती; त्यात कुणी नवीन नव्हती — फक्त जनकाची गुणवती कन्या सोडून. त्याच्या पत्नीपैकी कुणीही नीच कुळाची नव्हती, कुणीही सुंदरतेपासून वंचित नव्हती, कुणीही गुणहीन किंवा अभद्र नव्हती; कुणीही त्याची पत्नी झाली नसती जी सद्गुणी नव्हती, किंवा त्याला अप्रिय होती. तेव्हा वानरांचा स्वामी विचार करू लागला: "राघवाची सद्गुणी पत्नी जर अशी असेल, तर या राक्षस राजाच्या पत्नी खरोखर उच्च कुळातील आहेत," असा त्याचा उदात्त विचार झाला. पुन्हा तो लपून विचार करू लागला: "सीता गुणांनी श्रेष्ठ आहे; तरीही लंकेचा हा महात्मा राजा तिच्यावर अत्यंत अधर्म, नीच कृत्य केले आहे." याप्रमाणे, वाल्मिकी रामायणाच्या सुंदरकांडातील दहावा सर्ग येथे संपतो. तेथे, हनुमानाने एक भव्य पलंग पाहिला, रत्नांनी सजलेला, कांचासारखा चमकणारा, जणू देवांसाठी योग्य. तो पलंग उत्तम वस्त्रांनी मांडलेला, हत्तीच्या दात आणि सोन्याच्या जडणघडणीने सजलेला, आणि उत्कृष्ट बॅरलसह आसनांनी भरलेला होता, धनिकांसाठी योग्य. त्याच्या एका भागात, हनुमानाने श्वेत छत्र पाहिले, दिव्य फुलमाळांनी सजलेले, जणू तारकांमध्ये चंद्रासारखे. पलंगाभोवती शुद्ध सोन्याचा घेर, सूर्यासारखा तेजस्वी, आणि अशोक फुलांच्या माळांनी सजलेले सर्वोच्च आसन हनुमानाने पाहिले. चारही बाजूंनी यक्षाच्या शेपटीच्या पंख्यांनी वाऱ्याने फडफडले जात होते, विविध सुवासिक द्रव्यांनी सुगंधित, आणि उत्तम धूपाने दरवळलेले. उत्तम वस्त्रांनी आच्छादित, मऊ मेंढ्याच्या लोकरीने झाकलेले, आणि सर्व बाजूंनी बहुमूल्य फुलांच्या माळांनी सजलेले होते. त्या आसनावर, हनुमानाने एक व्यक्ती पाहिली — जणू काळ्या मेघासारखा, तेजस्वी कानातले घातलेला, लाल डोळा, बलवान हात, आणि चांदीच्या भव्य वस्त्रात सजलेला. त्याचा शरीर लाल चंदनाने अभिषिक्त, जणू सूर्यास्ताच्या लाल छटा असलेला मेघ, वीजेच्या रेषांनी चिन्हांकित. दिव्य अलंकारांनी शोभित, देखणा, इच्छेनुसार रूप बदलू शकणारा, झाडे, बाग, आणि झुडपांनी वेढलेला, जणू विश्रांती घेतलेला मंदार पर्वत भासत होता. राक्षसांचा स्वामी मद्यपान करून, तेजस्वी पलंगावर झोपला होता, वीर आणि तेजस्वी. हनुमान रावणाजवळ गेला, जो महाकाय सर्पासारखा श्वास घेत होता; हनुमान अत्यंत सावध झाला आणि हळूहळू पुढे सरकला. मग एका उंच व्यासपीठावर पोहोचून, कठड्याच्या मागे लपून, मोठा वानर राक्षसांच्या सिंहासारख्या मद्यधुंद रावणाकडे पाहू लागला. राक्षस राजाचा भव्य पलंग, त्याच्या झोपेत, जणू मोठ्या धबधब्यासारखा चमकत होता, आणि त्याच्या बाजूला एक भव्य हत्ती विश्रांती घेत होता. हनुमानाने त्या महान आत्म्याच्या राजाचे बलवान हात पाहिले, सोन्याच्या कड्या घातलेले, बाहेर फैलावलेले, जणू इंद्राच्या ध्वजासारखे. हत्तीच्या सोंडेच्या आघातांनी जखमी, जणू वज्राने कोरलेले, विष्णूच्या चक्रासारखे चिन्ह असलेले, त्या हातांचे आकार भव्य आणि मजबूत होते. ते हात जाड, पूर्ण आकाराचे, जोडलेले, शक्तीने भरलेले, सुंदर नख आणि अंगठे असलेले, आणि स्वतःच्या अंगठ्यांच्या मुद्रांकांनी चिन्हांकित होते. लोखंडी गदा किंवा हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे गोल आणि मजबूत, ते उजळ पलंगावर पाचमुखी सर्पासारखे फैलावलेले होते. थंड, सुवासिक, आणि सर्वोत्तम चंदनाने अभिषिक्त, जणू चंद्र किंवा सशाच्या लेपासारखे, सुंदरपणे सजलेले होते. सर्वोत्तम स्त्रियांकडून दाबले गेलेले, उत्कृष्ट सुवासिक द्रव्यांनी अभिषिक्त, यक्ष, सर्प, गंधर्व, देव, आणि श्रेष्ठ दानवांकडून सतत स्पर्शलेले — हनुमानाने त्या हातांना पलंगावर पाहिले, जणू मंदार पर्वताच्या गुहेत दोन मोठे सर्प झोपलेले आणि क्रुद्ध झालेले दिसत होते. त्या दोन पूर्ण हातांनी, राक्षसांचा स्वामी, पर्वतासारखा महाकाय, मंदार पर्वताच्या दोन शिखरांसारखा शोभत होता.