हनुमान लंकेच्या विशाल राजमहलात प्रवेश करतो, जे पृथ्वीइतके विस्तृत आहे आणि घरांनी, विभागांनी भरलेले आहे. त्या महालात मद्यपान केलेल्या पक्ष्यांचा गूंज ऐकू येतो, आणि दिव्य सुवासांनी ते भरलेले आहे. महाल महागड्या वस्त्रांनी सजवलेला आहे, आणि राक्षसांचा अधिपती रावण स्वतः त्याची सेवा करतो. तो महाल शुद्ध, शुभ्र आणि राजहंसासारखा आहे, आणि त्यात अगराच्या धुराचा सुगंध दरवळतो. पान आणि फुलांच्या अर्पणांनी महाल उजळून निघाला आहे, रंगीबेरंगी, मनाला आनंद देणारा आणि इंद्रियांना सुखावणारा. तो दिव्य सभागृह दुःख दूर करतो आणि समृद्धी निर्माण करतो, आणि पाच इंद्रियांना त्यांच्या सर्वोच्च अनुभवांनी तृप्त करतो. रावणाच्या संरक्षणाखाली, तो महाल आईसारखा सर्वांना पोसतो. हनुमान विचार करतो, "हे स्वर्ग आहे, देवांचा लोक आहे, कदाचित इंद्राची नगरी किंवा सर्वोच्च प्राप्ती असेल." हनुमान विचारमग्न होऊन पाहतो, आणि त्याला तिथे सुवर्ण दिवे दिसतात; जणू मोठ्या कपटांनी लहान कपटांना खेळात हरवले आहे. दिव्यांची प्रभा, रावणाचा तेज, आणि चमकणाऱ्या अलंकारांनी हनुमानाला वाटते की संपूर्ण सभागृह जणू अग्नीने उजळले आहे. तेव्हा हनुमान पाहतो की, गालिच्यांवर बसलेल्या, विविध रंगाच्या वस्त्रांनी आणि फुलांच्या माळांनी सजलेल्या, विविध वेषात शोभणाऱ्या हजारो कुलीन स्त्रिया आहेत. मध्यरात्री, अर्धी रात्र गेल्यावर, त्या स्त्रिया मद्य आणि झोपेने तृप्त झाल्या आहेत; खेळ थांबवून त्या गाढ झोपेत आहेत. झोपलेल्या त्या स्त्रियांना शांततेने सजलेले, राजहंस आणि मधमाशांनी भरलेल्या कमळ तलावासारख्या, त्या गटाची शोभा वाढली आहे. हनुमान त्यांच्या मुखाकडे पाहतो, जे कमळासारखे सुवासिक, दात बंद आणि डोळे मिटलेले आहेत. रात्री संपताना त्यांची चेहरे फुललेल्या कमळांसारखी दिसतात; पुन्हा, पाकळ्या बंद झाल्याप्रमाणे, रात्रीसारखेच होतात. हे कमळासारखे चेहरे नक्कीच मद्यपान केलेल्या मधमाशांनी पुन्हा पुन्हा शोधले जातात, जसे ते फुललेल्या कमळांना शोधतात. यावरून, तेजस्वी हनुमान विचार करतो की या स्त्रिया जलजन्य कमळांसारख्या गुणांनी सम आहेत. त्या स्त्रियांनी सजलेले सभागृह हनुमानाला शरद ऋतूतील स्वच्छ आकाशासारखे दिसते, जिथे तारे शोभा वाढवतात. त्या स्त्रियांमध्ये राक्षसांचा अधिपती रावण, ताऱ्यांनी वेढलेल्या चंद्रासारखा, उजळतो. हनुमान विचार करतो, "हे एकत्र जमलेले स्त्रिया आकाशातून पडणाऱ्या ताऱ्यांसारख्या आहेत, पुण्याचे अवशेषांनी वेढलेल्या." जसे शुभ, मोठ्या ताऱ्यांचे प्रकाश, रंग, आणि तेज स्पष्ट दिसते, तसेच त्या स्त्रियांचे सौंदर्य आणि प्रभा तिथे चमकते. त्यांच्या केसांची वेणी, फुलांच्या माळा, आणि अलंकार विखुरलेले आहेत; मद्यपान आणि खेळामुळे झोपेत तृप्त होऊन त्या स्त्रिया तिथे पडल्या आहेत. काहींच्या कपाळावरील चिन्हे धूसर झाली आहेत, काहींच्या पैंजण जागेवरून हलल्या आहेत, आणि काही श्रेष्ठ स्त्रियांच्या गळ्यातील हार बाजूला सरकले आहेत. काहींना मोत्यांचे हार आहेत, काहींच्या वस्त्र खाली पडली आहेत, आणि काहींच्या कमरेच्या गाठी उघडल्या आहेत, जणू तरुण मुली वाहून गेल्या आहेत. काहींना कानातले नाहीत, काहींच्या फुलांच्या माळा तुटल्या आणि दाबल्या गेल्या आहेत, जणू जंगलात राजहंसाने फुललेल्या वेलांना तुडवले आहे. काहींच्या गळ्यातील हार चंद्रकिरणासारखे चमकतात, आणि स्त्रियांच्या उरावर झोपलेल्या राजहंसासारखे दिसतात. इतरांच्या गळ्यातील कॅट्स-आय रत्न कदंब पक्ष्यांसारखे दिसतात, आणि सोन्याच्या दोऱ्यांनी चक्रवाक पक्ष्यांच्या जोड्या दिसतात. राजहंस, कारंडव आणि चक्रवाक पक्ष्यांनी सजलेल्या त्यांच्या कंबर आणि नितंब नदीच्या किनाऱ्यावर वाळवंटासारखे उजळतात. काही स्त्रिया झोपलेल्या आहेत, जणू सोन्याच्या कमळांच्या जाळ्यांसारख्या, सुंदर किनाऱ्याच्या नद्या, भावना आणि कीर्ती पकडून. काहींच्या मऊ अंगावर आणि उराच्या टिपांवर सुंदर अलंकारांची रांग शोभते, जणू सुंदर रत्न. काहींच्या वस्त्रांचे टोक त्यांच्या मुखातून बाहेर येणाऱ्या श्वासामुळे वारंवार त्यांच्या चेहऱ्यावर फडफडते. त्या पत्नींच्या वस्त्रांचे तेजस्वी टोक, ध्वजासारखे, त्यांच्या चेहऱ्याच्या तळाशी विविध सोन्याच्या रंगात चमकते. काही स्त्रियांच्या कानातले सौम्य श्वासामुळे हलके हलते, आणि मंदपणे डुलतात. त्यांच्या श्वासातून साखर आणि मद्याचा गोड, सुखद सुगंध दरवळतो, आणि त्या वेळी रावणाला आनंद मिळतो. रावणाच्या काही पत्नी, ज्यांचे चेहरे रावणासारखेच आहेत, वारंवार त्यांच्या प्रतिस्पर्धी पत्नींच्या चेहऱ्याचा सुगंध घेतात. त्या कुलीन स्त्रिया, मनाने रावणावर गाढ प्रेम करत, फक्त सहपत्नीच्या इच्छेनुसार वागतात, स्वतः स्वतंत्र नाहीत. काही स्त्रिया एकमेकींच्या शोभेच्या हातावर झोपल्या आहेत, आणि त्यांच्या सुंदर वस्त्रांवरही. एक स्त्री दुसऱ्याच्या छातीवर, दुसरी तिच्या हातावर, आणखी एक कोणाच्यातरी मांडीवर, आणि दुसरी तिच्या उरावर झोपली आहे. त्यांच्या मांड्या, बाजू, कंबर आणि पाठ एकमेकांवर टेकल्या आहेत, आणि त्यांचे अंग एकमेकांमध्ये गुंफले आहे, मद्य आणि प्रेमाने तृप्त. एकमेकांच्या शरीरस्पर्शात आनंद घेत, त्या बारीक कंबरेच्या स्त्रिया, हात गुंफून, एकत्र झोपल्या आहेत. स्त्रियांचा तो हार, एकमेकांच्या हातांनी गुंफलेला, फुलांच्या हारासारखा चमकतो, जिथे मद्यपान केलेल्या मधमाशांचा गूंज आहे. वसंत ऋतूतील वेलांच्या गुच्छांप्रमाणे, वाऱ्याने एकत्र गुंफलेले आणि मिसळलेले, तशाच त्या स्त्रिया, त्यांच्या फुलांच्या माळा एकमेकांमध्ये गुंफल्या आहेत. रावणाच्या स्त्रियांचा तो बाग, सुंदर खांद्यांनी गुंफलेला आणि मधमाशांनी भरलेला, वाऱ्याने हललेल्या जंगलासारखा दिसतो.