हनुमान त्या दिव्य पुष्पक विमानावर चढला, ज्या विमानात सुवर्ण आणि स्फटिकाचे जाळीदार खिडक्या बसवलेल्या होत्या, आणि निळ्या निळ्या रत्नांचे आणि निळ्या रंगाच्या निलमाचे वेदी सजलेले होते. त्या ठिकाणी विलक्षण प्रवाळ, अनमोल रत्न आणि अप्रतिम मोत्यांनी सर्वत्र चमक भरली होती, जणू हाताच्या तळव्यासारखी प्रकाशमान होती. त्याने पाहिले की त्या स्थानी लाल चंदन आणि सुवर्ण रंगाच्या धुपाने सुवासित वातावरण निर्माण झाले होते, शुभ सुगंधांनी भरलेले, आणि ते ठिकाण तरुण सूर्याप्रमाणे उजळून निघाले होते. विविध उत्कृष्ट स्वरूपाच्या मंडपांनी सजलेला तो महाल, हनुमानाच्या नजरेत येताच, त्याने सर्वत्र अन्न, पेय आणि नैवेद्याची सुगंध जाणली. हनुमानाने त्या मिश्रित दिव्य सुवासाचा अनुभव घेतला, जणू सुंदर वाऱ्याने त्याला आलिंगन दिले; ती सुगंध जणू प्रिय मित्राने दुसऱ्या मित्राला भेटावे, तशी शक्तिशाली होती. "या मार्गाने चल," असे म्हणत, तो रावणाच्या ठिकाणी गेला आणि तेथे त्याने एक भव्य आणि शुभ सभागृह पाहिले. तो महाल रावणाचा होता, आणि सुंदर स्त्रीप्रमाणे शोभायमान होता; रत्नांच्या पायऱ्या आणि सुवर्णाच्या जाळीदार खिडक्यांनी सजलेला होता. त्याचे जमिनीचे भाग स्फटिकाने झाकलेले होते, जणू दातांमधील जागा; मोती, हिरे, प्रवाळ, चांदी आणि सोन्याने सजवलेले होते. त्या सभागृहात अनेक रत्नांचे स्तंभ होते, सर्व स्तंभ सम, सरळ आणि अतिशय उंच, सर्व बाजूंनी सुंदर सजवलेले होते. ते स्तंभ जणू पंखासारखे आकाशाकडे झेप घेत होते; मोठ्या गालिच्यावर पृथ्वीच्या चिन्हांनी सजलेले होते. तो महाल पृथ्वीसारखा विस्तीर्ण होता, घरांनी आणि विभागांनी भरलेला; मद्यपी पक्ष्यांच्या आवाजाने गुंजत होता, आणि दिव्य सुगंधांनी सुवासित झाला होता. महागड्या आच्छादनांनी सजलेला, राक्षसांचा अधिपती सेवा करीत होता; तो शुद्ध आणि शुभ्र होता, जणू हंसासारखा, आणि धुरकट अगरच्या धुपाने सुवासित होता. पान आणि फुलांच्या नैवेद्याने उजळलेला, रंगांनी मनाला आनंद देणारा आणि इंद्रियांना सुख देणारा, तो महाल मन प्रसन्न करणारा होता. तो दिव्य सभागृह दु:ख दूर करणारे आणि संपत्ती निर्माण करणारे, पाच इंद्रियांना त्यांच्या सर्वोच्च विषयांनी संतुष्ट करणारे होते. रावणाच्या संरक्षणाखाली तो महाल जणू आईप्रमाणे सर्वांना पोसत होता; "हे स्वर्ग आहे, देवांचा लोक, कदाचित इंद्राचे शहर, किंवा सर्वोच्च प्राप्ती," असे हनुमान विचार करू लागला. तो विचारमग्न दिसला, आणि त्याने तेथे सुवर्ण दिवे पाहिले; जणू खेळात मोठ्या खेळाडूने लहान खेळाडूला हरवावे, तशी चमक होती. दिव्यांच्या प्रकाशाने, रावणाच्या तेजाने आणि दागिन्यांच्या झळाळीने, हनुमानाला सभागृह अग्नीने उजळले आहे असे वाटले. पुढे त्याने पाहिले, गालिच्यावर बसलेल्या हजारो कुलीन स्त्रिया, विविध रंगाच्या वस्त्रांत आणि हारांत सजलेल्या, विविध वेषात शोभायमान. मध्यरात्री, अर्ध्या रात्रीच्या वेळी, त्या स्त्रिया मद्य आणि झोपेने व्यापून गेल्या होत्या; खेळ थांबवून, त्या गाढ झोपेत पडल्या होत्या. झोपेत शांतपणे सजलेल्या त्या समूहाने, जणू कमळ तलावातील हंस आणि मधमाशा शांत असावेत, तसा मौन आणि शोभा निर्माण केली. हनुमानाने त्यांच्या तोंडाकडे पाहिले, जे कमळासारखे सुवासित होते, दात बंद आणि डोळे मिटलेले, त्या सुंदर स्त्रियांचे. रात्र संपत असताना, त्यांच्या चेहऱ्यांवर जणू फुललेले कमळ दिसत होते; पुन्हा पाकळ्या बंद झाल्या की, ते रात्रीप्रमाणे झाले. हे कमळासारखे चेहरे, मद्यपी मधमाशांनी पुन्हा पुन्हा शोधले जात होते, जसे फुललेल्या कमळाची इच्छा मधमाशांना असते. अशा प्रकारे, महान आणि प्रसिद्ध हनुमानाने विचार केला की, त्या स्त्रिया जणू जलातून उत्पन्न झालेल्या गुणांनी सम आहेत. त्या स्त्रियांनी सजलेला महाल, हनुमानासाठी शरद ऋतूतील आकाशासारखा, तारांनी सजलेला, तेजाने उजळून निघाला. त्या स्त्रियांनी वेढलेल्या रावणाचा तेज, जणू तारांचा अधिपती, ताऱ्यांनी वेढलेला, तसा शोभायमान होता. हनुमानाने विचार केला, "हे एकत्र जमलेले, जणू आकाशातून पडलेले तारे आहेत, पुण्याचे अवशेषांनी वेढलेले." जसे मोठ्या शुभ ताऱ्यांचे प्रकाश, रंग आणि तेज स्पष्ट दिसते, तसे त्या स्त्रियांचे सौंदर्य आणि तेज त्या ठिकाणी चमकत होते. झोपेच्या आणि खेळाच्या वेळी, त्यांच्या केसांचे गुच्छ, हार, आणि दागिने विखुरलेले होते, आणि मन झोपेने व्यापले होते. काहींचे कपाळाचे चिन्ह मिटले होते, काहींचे पैंजण हलले होते, आणि काही श्रेष्ठ स्त्रियांचे हार बाजूला सरकले होते. काहींनी मोत्यांचे हार घातले होते, काहींचे वस्त्र सैल झाले होते, पट्टे उधळले होते, जणू तरुण मुली वाहून गेल्या आहेत. काहींनी कानातले घातले नव्हते, काहींचे हार तुटले आणि तुडवले गेले होते, जणू मोठ्या जंगलात राजहंसाने फुललेल्या वेलांवर पाय ठेवला आहे. काहींच्या गळ्यातील हार, जणू चंद्रकिरणासारखे, स्त्रियांच्या उरावर झोपलेल्या हंसासारखे दिसत होते. काहींमध्ये, वैडूर्य रत्न जणू कदंब पक्ष्यांसारखे, आणि काहींमध्ये सुवर्ण धागे जणू चक्रवाक पक्ष्यांच्या जोड्यांसारखे दिसत होते. हंस आणि कारंडव पक्ष्यांनी सजलेले, चक्रवाक पक्ष्यांनी शोभायमान, त्यांच्या कंबरेवर आणि नितंबावर जणू नदीच्या किनाऱ्यावर वाळवंट आहे, तशी चमक होती. काहींनी सुवर्ण कमळाच्या मोठ्या जाळ्यांसारख्या घंटांनी झोप घेतली होती, जणू सुंदर किनाऱ्यांची नदी, भावना आणि कीर्ती पकडत होती. काहींच्या मऊ अंगावर आणि स्तनांच्या टोकावर, रत्नांची सुंदर रांग जणू सुंदर दागिने दिसत होती. काहींच्या वस्त्रांचे टोक, त्यांच्या तोंडातून बाहेर पडणाऱ्या श्वासाने पुन्हा पुन्हा त्यांच्या चेहऱ्यावर फडफडत होते. त्या पत्न्यांच्या वस्त्रांचे उजळलेले टोक, जणू ध्वजासारखे, त्यांच्या चेहऱ्याच्या तळाशी विविध सुवर्ण रंगांनी चमकत होते. काही स्त्रियांचे कानातले, त्यांच्या तोंडातून बाहेर पडणाऱ्या श्वासाने, मऊपणे हळूवार हालले आणि सौम्यपणे थरथरले. अशा प्रकारे, हनुमानाने त्या दिव्य सभागृहात रावणाच्या सौंदर्याने, स्त्रियांच्या वेषाने आणि वातावरणाच्या दिव्यता अनुभवली, आणि त्या ठिकाणी सर्वत्र तेज, सौंदर्य, आणि दिव्य सुवासाने मन भारावून गेले.