रावणाचा राजवाडा चार दातांचे आणि तीन दातांचे, मोकाट व शक्तिशाली अस्त्रांनी सज्ज असलेल्या योद्ध्यांनी पहारा दिलेले हत्तींच्या गराड्यात होता. त्या राजवाड्यात रावणाच्या अनेक पत्नी, राक्षसी स्त्रिया, आणि जबरदस्तीने आणलेल्या राजघराण्याच्या युवतींनी भरलेले होते. राजवाड्याच्या परिसरात मगर आणि मकर, भयंकर मासे, वाऱ्याच्या जोरामुळे हलणारे जलचर, समुद्रात वसलेल्या नागांसारखी गर्दी दिसत होती. वैश्रवणाची संपत्ती, चंद्राची शोभा, आणि गरुडाची तेजस्विता, तीच अविचल ऐश्वर्य रावणाच्या घरात सदैव आनंदाने वसलेली होती. त्या राजवाड्याच्या मध्यभागी, वायुपुत्र हनुमानाने एक उत्तम बांधलेला, अनेक मार्गांनी बाहेर पडता येणारा दुसरा महाल पाहिला. तो दिव्य पुष्पक विमान, विश्वकर्म्याने ब्रह्मासाठी बांधलेला, सर्व प्रकारच्या रत्नांनी सज्ज, तिथेच होता. कुबेराने कठोर तपस्येने ब्रह्मापासून मिळवलेले ते पुष्पक विमान, रावणाने आपल्या सामर्थ्याने कुबेराला जिंकून मिळवले होते. त्या विमानाला शुद्ध सोन्या आणि चांदीच्या स्तंभांनी आधार दिला होता, विविध मुद्रांमध्ये असलेल्या हरणांच्या आकृतींनी सजवलेले, तेजाने उजळणारे. सर्व बाजूंनी सुंदर मंडपांनी सज्ज, मेरू आणि मंदार पर्वतासारखे, जणू आकाशाला स्पर्श करणारे. विश्वकर्म्याने बनवलेले, अग्नी आणि सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, सोन्याच्या जिन्यांनी आणि सुंदर वेदिकांनी सज्ज. सोन्या आणि क्रिस्टलच्या गजकऱ्यांनी, निळ्या मणी आणि निळ्या रत्नांच्या वेदिकांनी, जाळीदार खिडक्यांनी सज्ज. अद्भुत प्रवाळ, अनमोल रत्न, आणि अतुलनीय मोत्यांनी उजळणारे, सर्वत्र चमकणारे. लाल चंदन आणि सोन्याच्या रंगाच्या धुपाने सुवासित, शुभ सुगंधांनी भरलेले, तरुण सूर्याप्रमाणे चमकणारे. विविध सुंदर मंडपांनी सज्ज, महान वानराने त्या दिव्य पुष्पक विमानावर चढले; तिथे उभा राहून त्याने सर्वत्र पेय, अन्न आणि नैवेद्याचा सुगंध जाणवला. तो दिव्य आणि मिश्रित सुवास, सुंदर वाऱ्यासारखा, हनुमानाने श्वासात घेतला; तो सुगंध शक्तिशाली, जणू प्रिय मित्राने भेट घेतल्यासारखा. "ये इथे," असे म्हणत हनुमान रावणाच्या दिशेने गेला; नंतर, पुढे जाऊन त्याने एक महान आणि शुभ सभागृह पाहिले. ते रावणाचे होते, प्रिय स्त्रीप्रमाणे शोभणारे; रत्नांच्या पायऱ्यांनी आणि सोन्याच्या जाळीदार खिडक्यांनी उजळणारे. त्या सभागृहाचे दालन क्रिस्टलने झाकलेले, दातांच्या जागेसारखे, मोती, हिरा, प्रवाळ, चांदी आणि सोन्याने सजवलेले. अनेक रत्नांच्या स्तंभांनी आणि सरळ, उंच, सुंदर स्तंभांनी, सर्व बाजूंनी सज्ज. पंखासारखे उंच स्तंभ, जणू आकाशात उडणारे; मोठ्या गालिच्यांनी झाकलेले, पृथ्वीच्या चिन्हांनी चिन्हांकित. पृथ्वीसारखे विशाल, घरांनी आणि विभागांनी भरलेले; मद्यपी पक्ष्यांच्या गतीने गुंजणारे, दिव्य सुवासाने भरलेले. महागड्या आच्छादनांनी सज्ज, राक्षसांचा स्वामी सेवा करत होता; शुद्ध, पांढऱ्या हंसासारखे, धुरकट अगरच्या सुवासाने सुगंधित. पान आणि फुलांच्या नैवेद्यांनी उजळणारे, रंगीत आणि मनोहर; रंगांनी मन आनंदित करणारे आणि इंद्रियांना सुखद. ते दिव्य सभागृह, दुःख दूर करणारे आणि समृद्धी वाढवणारे, पाच इंद्रियांना त्यांच्या सर्वोच्च विषयांनी तृप्त करणारे. रावणाच्या संरक्षणात, ते जणू आईप्रमाणे सर्वांना पोसणारे; "हे स्वर्ग आहे, देवांची दुनिया, कदाचित इंद्राची नगरी, किंवा सर्वोच्च प्राप्ती," असे हनुमानाने विचार केले. तो विचार करत पाहत होता, आणि तिथे सोन्याचे दिवे दिसले; जणू मोठ्या खेळात मोठ्या चतुरांनी चतुरांना हरवले. दिव्यांच्या प्रकाशाने, रावणाच्या तेजाने आणि चमकणाऱ्या अलंकारांनी, हनुमानाला सभागृह जणू जळत असल्यासारखे वाटले. नंतर त्याने गालिच्यावर बसलेल्या हजारो कुलीन स्त्रिया पाहिल्या, विविध रंगांच्या वस्त्रांनी, हारांनी, आणि विविध अलंकारांनी सज्ज. मध्यरात्री, अर्ध्या रात्रीच्या वेळी, त्या स्त्रिया मद्य आणि झोपेच्या प्रभावाने खेळ थांबवून गाढ झोपल्या होत्या. त्या झोपलेल्या स्त्रिया, मौनात सज्ज, मोठ्या कमळ तलावातील हंस आणि मधमाशांप्रमाणे शांत दिसत होत्या. हनुमानाने त्यांच्या मुखांची कमळासारखी सुवास, बंद दात आणि डोळे, सुंदर स्त्रियांमध्ये पाहिली. रात्री संपताना, त्यांच्या चेहऱ्यांवर कमळासारखी फुललेली शोभा दिसली; पुन्हा पाकळ्या बंद झाल्याप्रमाणे, रात्रीसारखे झाले. कमळासारखे हे चेहरे, नशेत असलेल्या मधमाशांनी पुन्हा पुन्हा शोधले जातात, जसे ते फुललेल्या कमळांना शोधतात. महाकुलीन वानराने विचारपूर्वक, त्या स्त्रिया जलजन्य कमळासारख्या गुणांनी समान आहेत असे मानले. त्या स्त्रियांमुळे सभागृह, शरद ऋतूच्या स्वच्छ आकाशात तारांनी शोभणाऱ्या आकाशासारखे चमकत होते. त्या स्त्रियांच्या गराड्यात, रावण राक्षसांचा स्वामी, तारांच्या गराड्यात असलेल्या तेजस्वी ताराप्रमाणे उजळत होता. हनुमानाने विचार केला: "हे जणू आकाशातून पडणाऱ्या तारांसारखे, पुण्याचे उरलेले अवशेषांनी वेढलेले." जसे मोठ्या, शुभ तारांचे प्रकाश, रंग आणि तेज स्पष्ट दिसतात, तसे त्या स्त्रियांचे सौंदर्य आणि तेज तिथे चमकत होते. त्यांचे केस आणि हार सैल झालेले, रत्नांची अलंकार विखुरलेली, मद्य आणि खेळाच्या वेळी झोपेच्या प्रभावाने त्या तिथे पडल्या होत्या. काहींच्या कपाळावरच्या चिन्हांवर गोंद लागलेला, काहींच्या पैंजण हललेल्या, आणि काही श्रेष्ठ स्त्रियांच्या हार बाजूला सरकलेले होते.