हनुमान, वायूचा पुत्र, लंका नगरीत प्रवेश करतो, आणि त्याला समोर दिसतात हजारो सैनिकांची फौज, जणू काही मेघांचा गडगडाट आहे, शत्रूंना युद्धात अपराजित, सोन्याने सजलेली. रावणाच्या निवासस्थानी, राक्षसांचा राजा, तिथे हनुमान पाहतो तेजस्वी राक्षस, जणू उगवता सूर्य, सोन्याच्या जाळ्यांनी विघ्न न येणारे. त्याच्या नजरेस विविध आकारांची पालखी, सुंदर वेलांनी घडवलेली घरे, चित्रांनी सजलेली सभागृहे दिसतात. खेळासाठी बनवलेली इतर घरे, लाकडी पर्वतांचे प्रतिरूप, रम्य प्रेमगृह, आणि दिवसाच्या सभा देखील त्याला दिसतात. रावणाच्या राजप्रासादात, मंदार पर्वतासारखा उंच, मोरांच्या सिंहासनांनी भरलेला एक भव्य महाल त्याला दिसतो. तो उत्तम महाल पाहतो, झेंड्यांच्या खांबांनी भरलेला, सर्व बाजूंनी अनगणित रत्नांच्या राशीने वेढलेला, त्याची रचना अत्यंत दृढ आणि निश्चित, जणू सृष्टीच्या अधिपतीचे निवासस्थान. त्या महालात रत्नांचे तेज आणि रावणाचा तेज एकत्रित होऊन, सूर्याच्या किरणांसारखा झळाळतो. हनुमान, वानरांचा नायक, तिथे सोन्याने बनवलेली शय्या, आसने आणि झळाळती भांडी पाहतो. रत्नांची भांडी, मध आणि मद्याने भरलेली, आकर्षक आणि प्रशस्त, जणू कुबेराचा महाल. कंकणांची झंकार, कंबरपट्ट्यांचा आवाज, ढोलांचे गडगडाट, त्या ठिकाणी सुरेल ध्वनी भरलेले. हनुमान त्या महान महालात प्रवेश करतो, आजूबाजूला राजवाड्यांचे समूह आणि शेकडो सुंदर स्त्रिया, अंगण व्यवस्थित. आता पुढील अध्याय सुरु होतो. हनुमान पाहतो राजवाड्यांचे जाळे, बेरिल आणि सोन्याच्या जाळ्यांनी सजलेले, जणू पावसाळ्यातील मेघांचा समूह, विजेच्या रेषा आणि पक्ष्यांनी भरलेले. त्याला विविध सभागृहे दिसतात—मुख्य शंखांसाठी, शस्त्रांसाठी, धनुष्यांसाठी; आणि पुन्हा, मोहक आणि प्रशस्त चंद्रसभागृहे, महालांच्या शिखरांवर. तो पाहतो घरं, त्यांच्या मालकांच्या सामर्थ्याने मिळवलेली, विविध आत्म्यांनी शासित, देव आणि असुरांनी सन्मानित, दोषरहित. ती घरं, मायासारख्या कुशलतेने बांधलेली, पृथ्वीवरील सर्व घरांपेक्षा श्रेष्ठ, लंकेच्या अधिपतीची. त्यानंतर, तो पाहतो एक उंच महाल, मेघांच्या समूहासारखा, सोन्याने सुंदर आणि मोहक, राक्षसांच्या राजाच्या सामर्थ्याला योग्य, अद्वितीय. तो महाल पृथ्वीवर जणू स्वर्गासारखा पसरलेला, तेजाने झळाळणारा, अनेक रत्नांनी सजलेला, विविध झाडांच्या फुलांनी झाकलेला, पर्वताच्या शिखरासारखा. त्याला अनेक रत्नांनी सजलेला प्रासाद दिसतो, जणू पर्वतशिखरावर विविध खनिजे, आकाशात ग्रह आणि चंद्र, आणि कलाकुसरयुक्त मेघांनी सुंदर सजलेला. पृथ्वी पर्वतरांगांनी भरलेली, पर्वत झाडांच्या छायांनी, झाडे फुलांच्या छायांनी, आणि फुले केसर आणि पाकळ्यांनी भरलेली. शुभ्र राजवाडे बांधलेले, आणि कमळांनी भरलेली तलाव, पुन्हा, केसरयुक्त कमळ, अद्भुत वन आणि सरोवर. तेथे पुष्पाह्वय नावाचा भव्य महाल आहे, रत्नांच्या तेजाने झळाळणारा, उत्तम राजवाड्यांमध्ये उंच, वानरांचा भव्य महाल. बेरिलपासून तयार केलेले पक्षी, आणि तसेच चांदी, प्रवाळाचे पक्षी; विविध रत्नांनी सजलेले अद्भुत नाग, आणि सुंदर अंग असलेले श्रेष्ठ जातीचे घोडे. पक्षी, प्रवाळ आणि सोन्याच्या पंखांनी, पंख वाकलेले आणि जणू ओले, त्यांच्या पंखांत जणू कामनांचा मूर्तरूप आहे; सुंदर चेहऱ्यांचे, भव्य पंखांचे पक्षी तयार केले आहेत. अत्युत्तम सोंड असलेले हत्ती आहेत, काही कमळाच्या पाकळ्यांसारख्या सोंड आणि माने असलेले; शुभ हस्ते देवीची मूर्ती, लक्ष्मीची मूर्ती, हातात कमळ धरलेली. हनुमान त्या भव्य घराजवळ पोहोचतो, आश्चर्यचकित, जणू सुंदर गुहेसह पर्वत; ते स्थान सुगंधित आणि आकर्षक, जणू हिम वितळल्यानंतर रम्य गुहेचा पर्वत. तेव्हा, हनुमान, सन्मानित, दशानन रावणाच्या अधिपत्याखालील नगरीत प्रवेश करतो, जनककन्या सीतेचा शोध घेतो, जी अत्यंत आदरणीय, दुःखाने ग्रस्त, आणि पतीच्या गुणांनी प्रभावित आहे. हनुमान, सीतेचा शोध घेत, जिचे मन श्रेष्ठ आणि आचार उत्तम, तिच्या शोधात सर्वत्र नजरेने पाहतो, आणि त्याचे मन अत्यंत व्याकुळ होते. आता पुढील अध्याय सुरु होतो. त्या महालाच्या मध्यभागी उभा राहून, हनुमान, वायूपुत्र, रत्न आणि रत्नजडित, सुवर्णाच्या जाळ्यांनी सजलेला भव्य प्रासाद पाहतो. तो अपरिमित, अद्भुत महाल, विश्वकर्म्याने स्वतः तयार केलेला, आकाशात वायूपथावर उंच, सूर्यपथासारखा तेजस्वी. त्या ठिकाणी, सर्व काही अत्यंत काळजीपूर्वक केलेले; कुठेही रत्नांचा अभाव नाही; देवांमध्ये भेद नाही, कारण सर्व काही अद्वितीय आणि विशेष आहे. तो तप, एकाग्रता, वीरता, मानसिक अनुशासन आणि विचार याने मिळवलेला, विविध अद्वितीय रूपांनी सजलेला, प्रत्येक गोष्ट समान विशिष्टतेने बांधलेला. तेथे, गतिमान, जवळ जाणे कठीण, वायूसारखा चालणारा, महान आत्म्यांचा, धर्मात्म्यांचा, तेजस्वी आणि श्रेष्ठांचा सर्वोत्तम निवासस्थान आहे. त्याच्या अद्वितीय पायाावर उभा, अनेक शिखरांनी सजलेला, मनाला आनंद देणारा, शरदचंद्रासारखा शुद्ध, शिखरे पर्वतशिखरासारखी अद्भुत. तेथे, रात्री भटकणारे राक्षस, कानात कुंडले, मोठे खाणारे, आकाशात फिरणारे, मोठ्या आणि विस्कळीत डोळ्यांचे, प्रचंड वेगाने, हजारो भूतांनी वाहून नेलेले. आता पुढील अध्याय सुरु होतो. त्या उत्तम निवासस्थानी, हनुमान, वायूपुत्र, शुद्ध आणि प्रशस्त, घरांमध्ये श्रेष्ठ महाल पाहतो. राक्षसांच्या राजाचा महाल, अर्ध योजने इतका रुंद आणि पूर्ण योजने इतका लांब, अनेक उंच राजवाड्यांनी भरलेला. हनुमान, शत्रूंचा संहार करणारा, सर्वत्र वैदेही सीतेचा शोध घेतो, तिच्या मोठ्या डोळ्यांची, सर्वत्र फिरून तपासतो. अशा प्रकारे, हनुमानाने लंकेतील रावणाच्या राजवाड्यातील अद्भुत, तेजस्वी, विविध रत्नांनी सजलेली, विविध कलाकुसरांनी भरलेली, दिव्य वास्तूंची आणि रम्य वातावरणाची पाहणी केली, आणि सीतेच्या शोधात सर्वत्र फिरला.