त्या समयी वायुपुत्र हनुमान सर्वत्र प्रकट होत होते, जणू शरद ऋतूतील चंद्रासारखे, कधी आत, कधी बाहेर जात होते. मग त्यांनी आधार नसलेल्या आकाशात प्रवेश केला, जणू पंख असलेला पर्वतच. त्यांना आकाशात तरंगताना पाहून, सिंहिका नावाची एक बलशाली, रूप बदलणारी राक्षसी त्यांच्याकडे पाहू लागली. ती सिंहिका विचार करू लागली, "आज फार दिवसांनी मला जेवण मिळणार आहे." तिने ठरवले, "हा महान वानर आज माझ्या वश झाला आहे," आणि तिने हनुमानाच्या सावलीला पकडले. हनुमानांना अचानक जाणवले की, "माझी सावली पकडली गेली आहे, आणि माझी शक्ती निष्प्रभ झाली आहे." जणू समुद्रात प्रवाहाविरुद्ध वारा वाहतो आणि मोठे जहाज अडकेल, तसे ते आजूबाजूला, वर-खाली पाहू लागले. तेव्हा त्यांनी त्या क्षारयुक्त पाण्यात उगवणाऱ्या त्या महान प्राण्याला पाहिले. वायुपुत्र हनुमानांनी ओळखले, "याच्याच विषयी वानरराजांनी सांगितले होते—हीच ती अद्भुत, बलशाली सावली पकडणारी आहे." तिचा खरा स्वभाव ओळखून, हुशार हनुमानांनी आपले शरीर शरद ऋतूतील मेघासारखे वाढवले. ते पाहून, सिंहिकेने आपले तोंड आकाश व पाताळाएवढे मोठे केले. ती मेघांच्या गडगडाटासारखी गर्जना करत हनुमानांवर झेपावली. तिच्या विकृत, प्रचंड तोंडाकडे पाहून, हनुमानांनी तिच्या शरीरातील महत्वाच्या बिंदू शोधले. मग, स्वतःचे शरीर वारंवार आकुंचित करत, ते तिच्या तोंडात उडी मारून पडले. सिद्ध आणि चारणांनी त्यांना बुडताना पाहिले. जसे राहू पौर्णिमेचा चंद्र गिळतो, तसे ती सिंहिका हनुमानांना गिळू लागली. पण तेव्हा हनुमानांनी आपल्या तीक्ष्ण नखांनी तिच्या प्राणबिंदूंना फाडले. मग अत्यंत वेगाने आणि बुद्धीच्या जोरावर, त्यांनी झेप घेतली आणि तिच्यावर प्रहार केला. त्यांच्या धैर्य, कौशल्य आणि नियतीने, सिंहिकेचा नाश झाला. स्वतःवर नियंत्रण ठेवून, हनुमान पुन्हा मोठे झाले आणि तिचे हृदय उद्ध्वस्त करून समुद्रात पडले. हनुमान स्वतःच ब्रह्मदेवांनी तिच्या वधासाठी निर्माण केले होते. आकाशात विहरणाऱ्या देवांनी, वेगाने झेप घेणाऱ्या हनुमानाने सिंहिकेला ठार केल्याचे पाहून त्यांचे कौतुक केले आणि म्हणाले, "आज एक भयंकर कार्य सिद्ध झाले आहे. तू बलशाली प्राणी मारलास. आता, तू ज्या कार्यासाठी निघाला आहेस, ते पूर्ण कर." "हे वानरश्रेष्ठ, ज्याच्याकडे निश्चय, दूरदृष्टी, बुद्धी आणि कौशल्य आहे, तो कधीच कर्मात अपयशी होत नाही." अशा प्रकारे सर्वांनी त्यांचा सन्मान केला. मग हनुमान, गरुडाप्रमाणे आकाशात झेपावले. समुद्राच्या टोकाजवळ पोहोचल्यावर, त्यांनी सर्व दिशांना पाहिले आणि शंभर योजनांच्या अंतरावर एक घनदाट जंगल दिसले. खाली उतरता उतरता, त्यांनी विविध वृक्षांनी सजलेले बेट आणि मलय पर्वताचे सुंदर उपवन पाहिले. त्यांनी समुद्र, किनारपट्टी, समुद्रकाठच्या झाडा, आणि समुद्राच्या राण्यांचीही रूपे पाहिली. आपलेच विशाल मेघासारखे रूप पाहून, हनुमान विचार करू लागले, "जर राक्षसांनी माझे हे वाढलेले रूप आणि वेग पाहिला, तर त्यांना माझ्याबद्दल शंका येईल." म्हणून त्यांनी आपले पर्वतासारखे मोठे शरीर पुन्हा आपल्याच नैसर्गिक, लहान रूपात आणले आणि भ्रममुक्त, स्थिर झाले. मग, स्वतःचे रूप लहान करून, हनुमान आपल्या मूळ स्वरूपात उभे राहिले आणि हरिने बलीचा तेज व बल चोरल्याप्रमाणे तीन मोठ्या उड्या घेतल्या. विविध आकर्षक रूप धारण करत, इतरांना अशक्य असे रूप घेऊन, ते ध्येयस्मरणात मग्न झाले आणि समुद्राच्या त्या टोकावर पोहोचले. तेव्हा, लांबा पर्वताच्या सुंदर शिखरावर, केतकी, उडालक, नारळ यांसारख्या वृक्षांच्या समूहात, मेघासारखे भासणारे हनुमान उतरले. समुद्रकिनाऱ्यावर पोहोचून, त्यांनी उत्तम पर्वतावर वसलेली लंका पाहिली. तिथे उतरून, त्यांनी आपले रूप बदलले आणि त्यामुळे तिथल्या हरणे व पक्षी घाबरले. दैन्यांनी व सर्पांनी भरलेल्या, मोठ्या लाटांनी गाजणाऱ्या समुद्रावरून पार जाऊन, हनुमान त्या महान समुद्राच्या किनाऱ्यावर उतरले आणि देवांच्या नगरीसारखी लंका पाहिली. आता, वाल्मीकी रामायणातील सुंदर कांडाचा दुसरा सर्ग ऐका. हनुमान, ज्यांनी जिंकता न येणारा समुद्र ओलांडला, ते सहज उभे राहिले आणि त्रिकूट पर्वताच्या उतारावर वसलेली लंका पाहिली. शंभर योजनांचा प्रवास करूनही, त्या पराक्रमी, तेजस्वी वानराला दम लागला नाही, थकवा आला नाही. "शेकडो योजनांचा प्रवास मी करू शकतो, मग या मोजक्या शंभर योजनांचे काय?" असे त्यांनी मनाशी ठरवले. शक्तिशाली व झेपेचे श्रेष्ठ हनुमान, मोठा समुद्र ओलांडून लंकेकडे वेगाने गेले. त्यांनी हिरवाईने नटलेली कुरणे, सुगंधी अरण्ये, मधमाखऱ्यांनी भरलेली जंगले, आणि पर्वत ओलांडले. त्या पर्वतावर उभे राहून, त्यांनी घनदाट वन आणि उपवनात लपलेली, शिखरावर वसलेली लंका पाहिली. तेथे त्यांनी साल, कर्णिकार, पूर्ण फुललेली खजुरी, प्रियाळ, मचुलिंदा, कुडज, केतकी अशा अनेक वृक्षांचे दर्शन घेतले. अशा प्रकारे, वायुपुत्र हनुमानांनी अद्भुत पराक्रम गाठत, लंकेच्या दिशेने आपला विजयमय प्रवास पूर्ण केला.