समुद्रावरून उडी मारणारा वानरांमध्ये सिंहासारखा बलवान हनुमान जसा झेप घेत होता, त्याच्या शरीराच्या बाजूंमधून वाहणाऱ्या वाऱ्याचा आवाज मेघांच्या गडगडाटासारखा घुमत होता. उत्तरेकडून आकाशात पडणाऱ्या उल्केसारखा, त्याचा तेजस्वी आणि विशाल आकृती स्पष्ट दिसत होती. आकाशात जणू आग लागलेली लाकूड उडत आहे, तसा हनुमान चमकत होता; त्याचे शरीर मोठ्या हत्तीप्रमाणे, बाजूंनी जणू दोराने बांधलेले भासत होते. हनुमानाचा शरीर आणि त्याच्या छायेमुळे, तो वाऱ्याने चालविलेल्या बोटीप्रमाणे समुद्रात बुडालेला दिसत होता. समुद्राचा जो भाग हनुमान पोहोचत होता, तो जणू त्याच्या अंगाच्या शक्तीमुळे भयंकर हालचालीने वेडावाकडा होत होता. तो महाबली वानर, पर्वतासारख्या उंच लाटांवरून झपाट्याने उडी मारत होता. हनुमानाच्या आणि मेघांच्या वाऱ्यांनी समुद्राला जोरदार हादरा दिला, आणि समुद्र भयाण गर्जना करत होता. हनुमान जणू समुद्रातील लाटांचे जाळे ओढत, आकाश आणि पृथ्वीला विखुरत, उडी घेत होता. विशाल समुद्राच्या लाटांवरून, ज्या मेरू आणि मंदार पर्वतासारख्या उंच होत्या, हनुमान वेगाने जणू त्यांची गणना करत पार करत होता. त्याच्या शक्तीमुळे, पाण्यात मेघांनी भरलेला समुद्र आकाशात शरद ऋतूतील मेघांसारखा चमकत होता. त्या वेळी, पाण्यातील शार्क, मगर, मासे आणि कासव, जणू त्यांच्या शरीराचे आवरण काढले जात आहे, असे स्पष्ट दिसत होते. हनुमानाच्या झेप पाहून, समुद्रात राहणारे सर्प त्याला आकाशातील गरुड समजून घाबरले. सिंहासारख्या हनुमानाची छाया, झपाट्याने हालचाल करत, दहा योजन रुंद आणि तीस योजन लांब, सुंदर दिसत होती. वायुपुत्राच्या पाठोपाठ त्याची छाया, खारट पाण्यावर घन मेघांच्या रेषेसारखी चमकत होती. विशाल आणि तेजस्वी हनुमान, वाऱ्याच्या मार्गावर, आधाराविना, जणू पंख असलेला पर्वत चमकत होता. वानर-हत्तीप्रमाणे शक्तिशाली हनुमान झपाट्याने पुढे जात होता, आणि त्याच्या मार्गामुळे समुद्र जणू ताटात बदलला होता. आकाशात पक्ष्यांच्या थव्यांमधून जाताना, पक्षीराजासारखा हनुमान वाऱ्याने मेघांच्या गटांना दूर ढकलत होता. पांढरे, लाल, निळे आणि मदर रंगाचे मोठे मेघ, हनुमानाच्या वेगाने खेचले जात चमकत होते. मेघांच्या समूहात पुन्हा-पुन्हा प्रवेश आणि बाहेर येताना, तो कधी लपला, कधी दिसला, जणू चंद्रासारखा. त्या झपाट्याने झेप घेतलेल्या हनुमानाला पाहून, देव, गंधर्व आणि चारणांनी फुलांची उधळण केली. सूर्याने हनुमानाला झपाट्याने झेप घेताना जळवले नाही, आणि वाऱ्याने त्याला रामाच्या कार्यासाठी सेवा दिली. ऋषींनी आकाशात उडणाऱ्या हनुमानाचे स्तुती केली, आणि देव-गंधर्वांनी वनवासी हनुमानाचे गुणगान गायले. नाग, यक्ष आणि विविध राक्षसांनीही थकवा न जाणणाऱ्या श्रेष्ठ वानराचे स्तुती केली. हनुमान, वानरांमध्ये सिंहासारखा, झपाट्याने झेप घेत असताना, समुद्राने इक्ष्वाकू वंशाचा सन्मान करण्याचा विचार केला. "मी हनुमानाला मदत केली नाही, तर बोलणाऱ्यांकडून मला दोष लागेल," असे समुद्राने मनात म्हटले. "सागर, इक्ष्वाकूंच्या प्रभूने मला वाढवले; हा इक्ष्वाकूंचा सल्लागार आहे, म्हणून त्याला मी अडवू नये." समुद्राने ठरवले, "मी असे करावे की हा वानर थोडा विश्रांती घेईल, आणि माझ्यावर विसावून उर्वरित प्रवास आनंदाने पार पाडेल." समुद्राने हे ठरवून, पाण्यात लपलेल्या सुवर्ण नाभी असलेल्या उत्तम पर्वत मैनाकाला बोलावले. "हे मैनाका, महान आत्म्याच्या देवराजाने तुला असुरांच्या समूहांना पाताळात अडवण्यासाठी येथे ठेवले आहे. तुझी शक्ती सर्वत्र प्रसिद्ध आहे; तू पाताळाच्या द्वारावर उभा राहतोस, जेणेकरून असुर पुन्हा वर येऊ नयेत. तुझी शक्ती सर्व दिशांना आहे—आडवी, वर, खाली—म्हणून मी तुला, श्रेष्ठ पर्वता, उठण्यास सांगतो." "शूर हनुमान, वानरांमध्ये सिंहासारखा, रामाच्या कार्यासाठी झपाट्याने झेप घेत आहे, आणि तो तुझ्याकडे येत आहे. मला त्याला मदत करणे आवश्यक आहे; इक्ष्वाकू वंशाचा सन्मान मी करतो, आणि त्यांचा सन्मान तूही करावा. आम्हाला मदत कर, जेणेकरून आमचे कार्य अडथळ्याशिवाय पूर्ण होईल; कारण कर्तव्य न पूर्ण केल्यास सज्जनांचा रोष येतो. पाण्यातून वर ये, आणि या वानराला तुझ्यावर विसावू दे; तो आमचा पाहुणा आहे, आणि सर्वात श्रेष्ठ उडी मारणारा आहे." "हे मैनाका, तुझे सुवर्ण शिखर, देव आणि गंधर्वांनी सेविलेले, हनुमानाला तुझ्यावर विश्रांती घेऊ दे, आणि नंतर तो पुढे जाईल. ककुत्स्थाच्या दयाळूपणाचा, सीतेच्या वनवासाचा आणि वानर प्रमुखाच्या श्रमाचा विचार कर, आणि तू उठ." समुद्राचे हे बोलणे ऐकून, सुवर्ण शिखर असलेला मैनाका पर्वत झपाट्याने खारट पाण्यातून वर आला, मोठ्या झाडांनी आणि वेलींनी आच्छादित. मग, समुद्राच्या पाण्याला फोडून, तो सूर्याच्या तेजस्वी किरणांनी मेघ फाडल्यासारखा उभा राहिला. पाण्याने झाकलेला तो पर्वत, समुद्राच्या आज्ञेने, एका क्षणात आपले शिखर प्रकट केले.