महाकाय हनुमान समुद्रावर उडी घेत असताना, त्याचा लालसर कंबरेचा भाग फाटलेल्या पर्वतासारखा, लाल गेरूने रंगविल्याप्रमाणे तेजस्वी दिसत होता. वानरांमध्ये सिंहासारखा हनुमान समुद्रावर झेप घेत असताना, त्याच्या शरीराच्या दोन्ही बाजूंमधून वाहणारा वारा गरजणाऱ्या मेघांसारखा आवाज करत होता. उत्तरेकडून पडणाऱ्या उल्केसारखा, मागे एक तेजस्वी लकीर सोडत, हनुमान आकाशात झेपावत होता. पृथ्वीवरून उडणाऱ्या जळत्या लाकडासारखा चमकणारा हनुमान, मोठ्या आणि बलाढ्य हत्तीप्रमाणे दिसत होता, जणू त्याच्या कड्याभोवती दोरी बांधली आहे. त्याचा शरीर आणि त्याने टाकलेली खोल सावली, समुद्रात वाऱ्याने चालवलेल्या नौकेसारखी दिसत होती. समुद्राच्या ज्या भागात हनुमान पोहोचला, त्या भागात त्याच्या अंगाच्या ताकदीने समुद्र जणू वेड्यासारखा झाला होता. महाकाय हनुमान पर्वतासारख्या लाटांच्या शिखरांवरून अतिशय वेगाने उडी मारत होता. वानराचा प्रचंड वारा आणि मेघांचा वारा मिळून समुद्राला हलवत होते, आणि समुद्र भयाण गर्जना करत होता. खारट पाण्यातील लाटांच्या जाळ्यांना ओढत, वानरांमधील वाघ समुद्रावर झेप घेत होता, जणू आकाश आणि पृथ्वी विस्कटून टाकत आहे. तो वेगाने समुद्राच्या लाटांवरून, मेरु आणि मंदर पर्वतासारख्या उंच लाटांवरून, जणू त्यांची गणना करत, पुढे जात होता. त्याच्या ताकदीने पाण्यात मेघ भरले गेले होते, आणि आकाशात पाणी शरद ऋतूतील मेघांसारखे पसरलेले चमकत होते. त्या वेळी, समुद्रात राहणारे शार्क, मगर, मासे आणि कासव, जणू त्यांच्या शरीरावरील आवरण काढून टाकल्याप्रमाणे, उघडे दिसत होते. हनुमानला झेप घेताना पाहून, समुद्रातील सर्पांनी त्याला आकाशातील गरुड समजले. सिंहासारख्या हनुमानाची सावली झपाट्याने पसरली—दहा योजन रुंद आणि तीस योजन लांब. वायुपुत्राच्या मागे त्याची सावली खारट पाण्यावर घन, शुभ्र मेघांच्या रेषेसारखी चमकत होती. महाकाय, तेजस्वी हनुमान वाऱ्याच्या मार्गावर, कुठल्याही आधाराशिवाय, पंख असलेल्या पर्वतासारखा चमकत होता. वानर-हत्ती वेगाने पुढे जात होता आणि त्याच्या मार्गाने समुद्र जणू एक मोठा खड्डा बनला होता. त्याने आकाशातील पक्ष्यांच्या झुंडांमधून जाताना, पक्षीराजासारखा, मेघांचे समूह वाऱ्याप्रमाणे दूर फेकले. शुभ्र, लाल, निळे आणि गेरू रंगाचे मोठे मेघ, हनुमानाच्या वेगाने ओढले गेले आणि चमकत होते. तो मेघांच्या समूहात पुन्हा पुन्हा शिरत आणि बाहेर येत होता, त्यामुळे कधी लपलेला आणि कधी उघडलेला, जणू चंद्रासारखा दिसत होता. त्याचा वेग पाहून, देव, गंधर्व, आणि चारणांनी त्याच्यावर फुलांची वर्षा केली. सूर्याने त्याला झेप घेत असताना जाळले नाही, आणि वारा त्याला रामाच्या कार्यासाठी सेवा देत होता. ऋषी आकाशात उडणाऱ्या हनुमानाचे स्तुती करत होते, आणि देव, गंधर्व त्याच्या गुणांचे गाणे गात होते. नाग, यक्ष, आणि विविध राक्षसांनी, थकवा न लागलेल्या हनुमानाला पाहून, वानरांमध्ये श्रेष्ठ मानले आणि त्याचे कौतुक केले. हनुमान झेप घेत असताना, समुद्राने इक्ष्वाकू वंशाचा सन्मान करण्याची इच्छा केली आणि विचार करू लागला—"मी हनुमानाला मदत केली नाही, तर बोलणाऱ्यांकडून निंदा मिळेल." "सागराने, इक्ष्वाकू वंशाच्या अधिपतीने मला वाढवले आहे, आणि हा वानर त्यांचा सल्लागार आहे; म्हणून, मी त्याला अडवू नये." "मी असे करावे की वानर येथे विश्रांती घेईल, आणि विश्रांती घेतल्यावर आनंदाने पुढे जाईल." समुद्राने हे ठरवून, समुद्राच्या पाण्यात लपलेल्या, सुवर्ण नाभी असलेल्या, सर्वात उत्तम पर्वत मेनाका याला संबोधले. "हे मेनाका, देवांच्या राजाने तुला येथे अधोलोकात राहणाऱ्या असुरांच्या सैन्याचा अडथळा म्हणून ठेवले आहे." "तुझी ताकद त्यांच्यात प्रसिद्ध आहे; तू अमाप अधोलोकाच्या दरवाज्यावर पहारा देतोस, जेणेकरून ते पुन्हा वर येऊ नयेत." "तुझी शक्ती सर्व दिशांना—आडवी, वर, आणि खाली—पसरली आहे; म्हणून, पर्वतश्रेष्ठा, मी तुला सांगतो, उभा राहा." "रामाच्या कार्यासाठी झेप घेतलेला, महाकाय, वानरांमध्ये वाघासारखा हनुमान तुझ्या दिशेने येत आहे." "माझे कर्तव्य आहे त्याला मदत करणे; इक्ष्वाकू वंशाचा सन्मान करणे माझे कर्तव्य आहे, आणि तो तुझ्यासाठीही अत्यंत आदरणीय आहे." "आम्हाला मदत कर, जेणेकरून आमचे कार्य अडथळ्याविना पूर्ण होईल; कारण कर्तव्य अपूर्ण राहिले, तर सत्पुरुषांचा राग होतो." "पाण्यातून वर ये, आणि या वानराला तुझ्यावर उभे राहू दे; तो आमचा पाहुणा आहे आणि सन्मानास पात्र आहे, सर्वात श्रेष्ठ झेप घेणारा." "हे सुवर्ण शिखर असलेल्या मेनाका, देव आणि गंधर्वांनी सेविलेले, हनुमानाला तुझ्यावर विश्रांती घेऊ दे, आणि मग तो पुढे जाईल." "काकुत्स्थाच्या करुणेचा विचार, सीतेच्या वनवासाचा विचार, आणि वानर प्रमुखाच्या श्रमाचा विचार, तुला वर यायला हवे." हे ऐकून, सुवर्ण शिखराचा मेनाका पर्वत, मोठ्या झाडांनी आणि वेलींनी आच्छादित, समुद्राच्या खारट पाण्यातून झपाट्याने वर आला. आणि नंतर, समुद्राच्या पाण्याला फोडून, तो उभा राहिला—जणू सूर्य आपल्या तेजस्वी किरणांनी मेघांना भेदून आकाशात चमकत आहे.