हनुमानाने उडी घेतली आणि त्याच्या वेगवान गतीमुळे झाडांवरील रंगीबेरंगी, सुगंधी फुलांचा एक अद्भुत वर्षाव समुद्रावर पडू लागला. ही फुले जणू काही आकाशातील ताऱ्यांनी भरलेले असावे, तशी ती समुद्राच्या पृष्ठभागावर चमकत होती. त्या फुलांच्या वर्षावात न्हालेला हनुमान एखाद्या विजेच्या झळाळीने सजलेल्या मेघासारखा तेजस्वी दिसू लागला. त्याच्या वेगाने पाण्यावर उडालेल्या फुलांनी समुद्र तारकांनी वा दिव्यांनी उजळलेल्या आकाशासारखा भासत होता. आकाशात पसरलेल्या त्याच्या भुजाही जणू पर्वतशिखरावरून बाहेर आलेल्या पाच मुखांच्या दोन भुजंगांसारख्या दिसत होत्या. तो महाबली वानर जणू समुद्र पिऊन टाकतो आहे आणि आकाशाची तहान भागवत आहे, असे भासू लागले. वाऱ्याच्या मार्गावर लक्ष ठेवणाऱ्या त्याच्या डोळ्यांत वीज चमकत होती, जणू पर्वतावर प्रज्वलित केलेली आगच. त्याच्या गोल, मोठ्या डोळ्यांना चंद्र-सूर्याप्रमाणे स्थिरता होती आणि ते तेजाने झळकत होते. त्याचे तांबूस नाक असलेले मुख संध्याकाळच्या सूर्याच्या कडेसारखे लाल दिसत होते. उडी मारताना त्याने उंचावलेली शेपटी आकाशात इंद्रध्वजासारखी झळकत होती. वायुपुत्र हनुमान, वर्तुळाकार झालेल्या शेपटीसह आणि शुभ्र दातांनी, सूर्याभोवतीच्या प्रभेसारखा तेजस्वी भासत होता. त्याचा अत्यंत लाल कंबरेचा भाग जणू लाल गेरूने रंगवलेला, फाटलेल्या पर्वतासारखा भासत होता. जेव्हा हा वानरांचा सिंह समुद्रावरून उडी मारू लागला, तेव्हा त्याच्या शरीराच्या दोन्ही बाजूंनी वाहणारा वारा मेघगर्जनेसारखा आवाज करत होता. उत्तरेकडून पडणाऱ्या उल्केप्रमाणे तो महाबली वानर आकाशात दिसत होता. आकाशात झळाळणारा, जणू उडणाऱ्या अग्निशळकेसारखा, तो मोठा वानर हत्तीप्रमाणे भासत होता, ज्याच्या कंबरेला दोरी बांधलेली आहे असे वाटत होते. त्याच्या विशाल शरीराची सावली समुद्रावर पडत होती, जणू वाऱ्याच्या झोतावर विहार करणारे, पंख असलेले पर्वतच. त्या सावलीमुळे तो जणू वाऱ्याच्या झोतावर तरंगणारी नौका आहे, असे वाटत होते. ज्या ज्या समुद्राच्या भागावर तो पोहोचत होता, तो भाग जणू त्याच्या अंगाच्या वेगाने वेडावून गेला आहे, असे भासत होते. तो महाबली वानर पर्वताएवढ्या लाटा सहजपणे ओलांडत होता. त्याच्या वेगाने आणि आकाशातील वाऱ्याने समुद्र प्रचंड गडगडाट करत हलू लागला. मिठाच्या पाण्यातील लाटांचे जाळे ओढत, वानरांचा सिंह जणू आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही हलवत आहे, असे वाटत होते. मेरू आणि मंदर पर्वताएवढ्या उंच लाटा ओलांडताना तो त्या जणू मोजतो आहे, असे भासत होते. त्या वेळी त्याच्या वेगाने आणि मेघांनी भरलेल्या पाण्यामुळे समुद्र आकाशात विखुरलेल्या शरदकालीन मेघांसारखा झळकत होता. त्याच्या वेगामुळे समुद्रातील शार्क, मगर, मासे आणि कासवे उघडे पडले होते, जणू त्यांच्या आवरणांशिवाय दिसत होते. त्याला आकाशात झेपावताना पाहून समुद्रातील नागांनी त्याला जणू आकाशातील गरुडच समजले. त्या सिंहासारख्या वानराची सावली दहा योजन रुंद आणि तीस योजन लांब अशी सुंदर दिसत होती. वायुपुत्राच्या पाठोपाठ त्याची सावली पांढऱ्या, दाट मेघांच्या रेषेसारखी खारट पाण्यावर झळकत होती. त्या प्रचंड देहधारी व तेजस्वी वानराने वाऱ्याच्या मार्गावर विहार केला, जणू पंख असलेला पर्वतच आकाशात तरंगतो आहे. त्याच्या वेगाने समुद्र जणू अचानक खड्ड्यासारखा दिसू लागला. आकाशातील पक्ष्यांच्या झुंडी ओलांडताना हनुमान, जणू पक्षिराज गरुडच, वाऱ्याप्रमाणे मेघसमूह दूर सारत होता. पांढरे, लाल, निळे आणि गेरू रंगाचे मोठे मेघ त्याच्या वेगाने चमकत होते. मेघांच्या समूहात पुन्हा पुन्हा प्रवेश करत आणि बाहेर पडत, तो कधी लपलेला तर कधी उघड्या चंद्राप्रमाणे दिसत होता. त्याच्या उडण्याला पाहून देव, गंधर्व आणि चारणांनी त्याच्यावर पुष्पवृष्टी केली. सूर्याने त्याच्या उडीत वानराधिपतीला जाळले नाही आणि वारा रामकार्यसिद्धीसाठी त्याची सेवा करीत होता. मुनींनी त्याच्या आकाशातील विहाराचे स्तवन केले, तर देव आणि गंधर्वांनी त्याचे गुणगान केले. नाग, यक्ष आणि विविध राक्षसांनीही थकवा नसलेल्या त्या श्रेष्ठ वानराचे स्तुती केली. हनुमान, वानरांचा सिंह, उडी मारत असताना, समुद्राने इक्ष्वाकू कुळाचा सन्मान करण्याचा विचार केला. "जर मी वानराधिपती हनुमानाची मदत केली नाही, तर लोक मला निंदावतील," असे त्याला वाटले. "सगर इक्ष्वाकूंच्या राजाने मला वाढवले, आणि हा वानर इक्ष्वाकूंचा सल्लागार आहे; म्हणून मला त्याला अडवू नये. मला असे काही करायला हवे की वानर येथे थोडा विसावा घेईल आणि मग आनंदाने उर्वरित मार्ग पार करील." असा विचार करून समुद्राने समुद्रात लपलेल्या, सुवर्णनाभी असलेल्या उत्तम पर्वत मेनाकाला उद्देशून सांगितले, "हे मेनाका, तुला देवेंद्राने महासत्ताधारी असुरांच्या सैन्याच्या अडथळ्यासाठी येथे स्थापन केले आहे.