हनुमानाने, मनात ठाम निश्चय करून, प्रचंड वेगाने पुढे झेप घेतली. त्या क्षणी, तो गरुडासारखा शक्तिशाली आणि वेगवान असल्याचा भास झाला. त्याने झेप घेताच पर्वतावरील झाडे, सर्व शाखा आत ओढून, चारही बाजूंनी उडाली. फुलांनी भरलेली झाडे आणि मधाने मस्त झालेल्या पक्ष्यांना सोबत घेत, हनुमान आकाशात वेगाने झेपावला. त्याच्या मांड्यांच्या शक्तीने झाडे उचलली गेली आणि क्षणभर त्या झाडांनी हनुमानाचा पाठलाग केला, जणू आपल्या नातेवाइकाला लांब प्रवासाला निघताना पाठलाग करत आहेत. त्या महान झाडांनी, मुळांपासून उखडून, हनुमानाचा पाठलाग केला, जणू सैन्य आपल्या राजाचा पाठलाग करत आहे. फुलांनी सजलेली अनेक झाडे हनुमानासोबत होती; पर्वतासारखा त्याचा आकार, पाहणाऱ्यांसाठी अद्भुत दृश्य झाले. मग, ती झाडे, घट्ट मुळांनी, जणू भयाने, खारट पाण्यात बुडाली, जणू महेंद्र पर्वताचे पर्वत वरुणाच्या निवासस्थानी बुडतात. विविध फुलांनी आणि ताज्या कळ्यांनी झाकलेला हनुमान आकाशात जणू काजवे असलेल्या मेघासारखा उजळला. त्याच्या वेगाने झाडांनी फुलं सोडली, जी पाण्यात विखुरली, जणू मित्र भेटून निघून जातात. झाडांवरील विविध रंगी फुलांचा अद्भुत गट, हनुमानाच्या झपाट्याने हलला आणि हलकेपणाने समुद्रावर पडला, त्यामुळे महासागर जणू ताऱ्यांनी भरलेल्या आकाशासारखा चमकू लागला. सुगंधी, विविध रंगी फुलांच्या धारेत न्हालेला हनुमान, जणू विजांच्या गुच्छांनी सजलेला उगवता मेघ भासला. त्याच्या वेगाने विखुरलेली फुलं पाण्यावर ताऱ्यांसारखी किंवा आकाशात दिव्यांसारखी चमकली. आकाशात त्याचे हात पसरलेले, जणू पाच तोंड असलेले दोन नाग पर्वताच्या शिखरावरून बाहेर पडले आहेत, असे दिसत होते. तो महासागरातील लाटांसह जणू महासागर पित आहे, आणि आकाशासाठी तहानलेला आहे, असे भासले. त्याचे डोळे, वाऱ्याच्या मार्गावर, विजेसारखे चमकत, पर्वतावर ठेवलेल्या अग्नीप्रमाणे प्रज्वलित झाले. पिवळ्या डोळ्यांचा नेता, त्याचे मोठे गोल डोळे, जणू चंद्र आणि सूर्य स्थिर आहेत, तसे चमकले. त्याचा चेहरा, लालसर नाकासह, संध्याकाळच्या सूर्याच्या तांबड्या चक्रासारखा लाल दिसला. झेप घेताना त्याचा शेपूट आकाशात जणू इंद्राचा ध्वज चमकला. वायुपुत्र हनुमान, शेपुटाचा गोल आणि शुभ्र दातांनी उजळलेला, सूर्याच्या प्रभामंडलासारखा भासला. त्याचा अतिशय लाल पार्श्वभाग, जणू लाल गेरूने रंगवलेला आणि फुटलेला पर्वत, चमकला. वानरांचा सिंह समुद्रावर झेप घेत असताना, त्याच्या बाजूंमधून वाहणारा वारा मेघांच्या गडगडाटासारखा गर्जना करत होता. उत्तर आकाशातून पडणाऱ्या उल्केसारखा, हनुमानाचा वेगाने झेपावणारा आकार दिसला. झेप घेतलेला आणि उजळणारा हनुमान, जणू मोठा हत्ती, ज्याच्या बाजूंवर दोरी बांधली आहे, असा भासला. त्याचा शरीर आणि वर पडलेली खोल सावली, जणू वाऱ्याने चालवलेली नौका समुद्रात बुडाली आहे, असा भासला. महासागराच्या ज्या भागात तो पोहोचला, ते भाग त्याच्या अंगाच्या शक्तीने जणू वेडावले आहेत, असे वाटले. महाबली हनुमान पर्वतासारख्या लाटांवरून प्रचंड वेगाने झेप घेत होता. वानराच्या शक्तिशाली वाऱ्याने आणि मेघांच्या वाऱ्याने महासागर हलला, आणि भीषण गर्जना झाली. खारट पाण्यात लाटांचे जाळे ओढत, वानरांचा वाघ झेप घेत होता, जणू आकाश आणि पृथ्वी विखुरत आहे. प्रचंड वेगाने, तो महासागराच्या लाटांवरून, जणू मेरू आणि मंदार पर्वताच्या शिखरांवरून, झेप घेत होता, जणू त्यांची गणना करत आहे. त्याच्या शक्तीने आणि मेघांनी भरलेल्या पाण्याने, आकाशात पसरलेल्या शरद ऋतूच्या मेघासारखे पाणी चमकले. तेथे उघडे पडलेले शार्क, मगर, मासे आणि कासव दिसले, जणू त्यांच्या शरीरावरील आवरण काढले आहे. त्याला झेप घेताना पाहून, महासागरात राहणाऱ्या नागांनी, वानरांचा वाघ हनुमान हा आकाशातील गरुड आहे, असे मानले. झपाट्याने झेपावणाऱ्या वानराच्या सावलीचे सौंदर्य दिसले—दहा योजन रुंद आणि तीस योजन लांब. वायुपुत्राच्या पाठलागात त्याची सावली खारट पाण्यावर जणू शुभ्र, घन मेघांची रेषा चमकली. प्रचंड आणि तेजस्वी शरीराचा हनुमान, वाऱ्याच्या मार्गावर, कोणत्याही आधाराविना, जणू पंख असलेल्या पर्वतासारखा चमकला. शक्तिशाली वानर-हत्ती वेगाने पुढे गेला, आणि त्याच्या मार्गाने महासागर जणू ताटात बदलला. झेप घेताना, पक्ष्यांच्या झुंडीमध्ये, हनुमान, जणू पक्ष्यांचा राजा, मेघांचे समूह वाऱ्याने विखुरल्यासारखे विखुरले. पांढरे, लाल, निळे आणि मदर रंगाचे मोठे मेघ, हनुमानाने ओढले गेले असल्यामुळे चमकले. मेघांच्या समूहात पुन्हा-पुन्हा प्रवेश करून आणि बाहेर येऊन, हनुमान कधी लपलेला, कधी उघड, जणू चंद्रासारखा दिसला. त्या वेळी, झपाट्याने झेपावणाऱ्या हनुमानाला पाहून, देव, गंधर्व आणि चारणांनी तेथे फुलांचा वर्षाव केला.