हनुमान आपल्या वेगाने चालताना त्याचा शेपटी मागे गुंडाळलेली होती, जी गरुडाच्या वेगाने उडणाऱ्या महाकाय नागासारखी दिसत होती. त्याने आपल्या भक्कम हातांना, जणू लोखंडाच्या मोठ्या कड्यांसारखे, कमरेजवळ आणले आणि पाय घट्ट केले. आपल्या तेजस्वी हातांना आणि गळ्याला एकत्र करून, हनुमानाने आपल्या शक्ती, उर्जा आणि पराक्रमात प्रवेश केला; तो पूर्णपणे सामर्थ्याने भरला होता. दूरवरून मार्ग तपासून, आकाशाकडे नजर लावली आणि श्वास हृदयात रोखून ठेवला. पाय जमिनीवर घट्ट रोवून, वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने कान दबावले आणि उडी मारण्यासाठी सज्ज झाला. मग त्या श्रेष्ठ वानराने इतर वानरांना उद्देशून म्हणाला, "जसा रामाचा बाण वाऱ्यासारखा वेगाने सुटतो, तसा मी रावणाच्या अधिपत्याखाली असलेल्या लंकेत जाईन. जर मला तिथे जनककन्या सीता दिसली नाही, तर मी याच वेगाने देवांच्या लोकात जाईन, जरी माझे प्रयत्न व्यर्थ झाले तरी. किंवा मी राक्षसांचा राजा रावणाला बांधून आणीन; किंवा लंका रावणासह उखडून आणीन. मी प्रत्येक मार्गाने माझे कार्य पूर्ण करून सीतेसह परत येईन." हे बोलून, हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, निर्धाराने प्रचंड वेगाने पुढे झेपावला. त्याने स्वतःला गरुडासारखा कल्पना केली. त्याच्या जोरदार उडीत पर्वतावरील झाडे, सर्व शाखा आत ओढून, चारही बाजूंनी उडाली. फुलांनी आणि मधाने मत्त पक्ष्यांनी भरलेली झाडे त्याच्यासोबत आकाशात वेगाने गेली. त्याच्या मांड्यांच्या जोराने उखडलेली झाडे काही वेळ त्याच्या पाठोपाठ गेली, जणू दूर प्रवासाला निघालेल्या नातेवाईकासारखी. ती झाडे, त्याच्या मांड्यांच्या शक्तीने उखडून, हनुमानाच्या पाठोपाठ जणू सैन्य आपल्या राजाच्या मागे जाते तसे गेली. फुलांनी फुललेल्या झाडांच्या सोबतीने, पर्वतासारखा हनुमान एक अद्भुत दृश्य बनला. मग ती झाडे, त्यांच्या मजबूत मुळांसह, जणू भयाने, खारट पाण्यात बुडाली, जसे महेंद्र पर्वत वरुणाच्या निवासात बुडतो. विविध फुलांनी आणि ताज्या कळ्यांनी झाकलेला हनुमान आकाशात जणू काजव्यांनी सुशोभित मेघासारखा तेजस्वी दिसला. त्याच्या वेगाने झाडांनी फुलं पाण्यात टाकली, जणू भेटीला आलेले मित्र निरोप घेतात तसे. त्या झाडांच्या फुलांचा अद्भुत आणि विविध रंगांचा समूह, वानराच्या वेगाने हलला आणि हलक्या हाताने समुद्रावर पडला, ज्यामुळे महासागर जणू ताऱ्यांनी भरलेल्या आकाशासारखा चमकला. सुगंधी आणि रंगीबेरंगी फुलांच्या वर्षावात न्हालेला हनुमान जणू मेघासारखा, विजांच्या गुच्छांनी अलंकृत, उगवणारा दिसला. त्याच्या वेगाने पाण्यावर फुलं विखरली गेली, ज्या ताऱ्यांसारख्या किंवा आकाशात दिव्यांसारख्या चमकत होत्या. आकाशात पसरलेल्या त्याच्या हातांनी, जणू पाच तोंड असलेल्या दोन नाग पर्वताच्या शिखरावरून बाहेर पडल्यासारखे दिसले. तो महाकाय वानर जणू महासागरातील लाटांसह पाणी पितोय, आणि आकाशाची तहान लागली आहे असे भासत होते. त्याची वीजेसारखी चमकणारी डोळे, वाऱ्याच्या मार्गावर, पर्वतावर ठेवलेल्या अग्नीप्रमाणे झळकत होती. पिंगट डोळ्यांचा नेता, मोठ्या गोल डोळ्यांनी, जणू सूर्य आणि चंद्राप्रमाणे स्थिर, तेजस्वी दिसला. त्याचा चेहरा, लालसर नाकाने, जणू संध्याकाळी स्पर्श केलेला सूर्याचा तांबडा तुकडा, लालसर चमकत होता. त्याचा शेपटी उडी मारताना आकाशात जणू इंद्राचा ध्वज चमकत होता. हनुमान, वायूचा पुत्र, शेपटीच्या वर्तुळाने आणि शुभ्र दातांनी, जणू सूर्य आपल्या प्रभामंडलाने वेढलेला आहे तसे तेजस्वी दिसला. त्याचा फारच लाल रंगाचा कंबरेचा भाग, जणू लाल गेरूने रंगलेला फाटलेला पर्वत, चमकत होता. वानरांमध्ये सिंहासारखा हनुमान समुद्रावर झेप घेत असताना, त्याच्या बाजूच्या वाऱ्याने मेघांच्या गर्जनेसारखा आवाज केला. जसा उत्तरेकडून उल्का पडते आणि तिचा मागोवा दिसतो, तसा हा महाकाय वानर दिसला. आकाशात उडणाऱ्या जळत्या काठीसारखा, मोठा हत्ती जणू मोठा झालेला आणि कमरेला दोर बांधलेला, तसा तो दिसला. त्याच्या शरीराने आणि त्याच्या वरच्या गडद सावलीने, हनुमान जणू वाऱ्याने चालवलेली नौका समुद्रात बुडालेली दिसली. समुद्राच्या ज्या भागात तो पोहोचला, तिथे जणू त्याच्या अंगाच्या शक्तीने समुद्र वेडावला होता. प्रचंड वेगाने, हनुमान समुद्राच्या पर्वतासारख्या लाटांवर झेपावला. वानराच्या वेगाचा आणि मेघांच्या वाऱ्याचा एकत्रित परिणामाने, समुद्र प्रचंड गर्जना करत हलला. खारट पाण्यातील लाटांचे मोठे जाळे ओढत, वानरांमध्ये वाघासारखा हनुमान, जणू आकाश आणि पृथ्वी विखरतोय असे झेपावला. प्रचंड वेगाने, तो विशाल समुद्राच्या लाटांवरून, जणू मेरू आणि मंदार पर्वतांची मोजणी करतोय, असे पार गेला. त्या वेळी, त्याच्या शक्तीने पाणी गूंजत होते, मेघांनी भरलेले, आकाशात जणू शरद ऋतूतील मेघ पसरले आहेत असे चमकत होते.