हनुमान आपल्या झुपडलेल्या आणि वळलेल्या शेपटीला झटकत उडी मारण्याची तयारी करत होता. ती शेपटी, पक्षीराज गरुडाने नागाला घेऊन जात असल्यासारखी, त्याच्या मागे वेगाने वळली होती. त्याच्या भक्कम हातांनी, जणू लोखंडी दंडासारखे, कमरेजवळ आणले आणि पाय आकुंचित केले. त्याने आपल्या तेजस्वी हातांना, मानेला एकत्र करून, स्वत:च्या शक्ती, ऊर्जा आणि पराक्रमात प्रवेश केला; तो पूर्णपणे सामर्थ्यानं भरला होता. हनुमानने दूरवरचा मार्ग पाहिला, नजर आकाशाकडे लावली, आणि श्वास हृदयात रोखून ठेवला. त्याने पाय जमिनीवर घट्ट रोवले, कान दाबले, आणि उडी मारण्याची तयारी केली. मग त्या श्रेष्ठ वानरांनी दुसऱ्या वानरांना म्हणाले, "राघवाने सोडलेला बाण जसा वेगाने जातो, तसाच मी रावणाच्या लंकेत जाणार आहे. जर मला लंकेत जानकीच्या कन्येचे दर्शन झाले नाही, तर मी या वेगाने देवांच्या लोकात जाईन, जरी माझे प्रयत्न थकले तरी. किंवा मी राक्षसांचा राजा रावणाला बांधून आणीन; किंवा मी लंका आणि रावणाला उखडून येथे आणीन. मी कसेही करून, सीतेसह, माझे कार्य पूर्ण करून परत येईन." हे बोलून, हनुमान, वानरांचा श्रेष्ठ, निर्धाराने प्रचंड वेगाने पुढे झेपावला; त्याने स्वत:ला गरुडासारखे कल्पना केली. त्याच्या झेपेने पर्वतावरील झाडे, सर्व शाखा ओढून, चारही बाजूंनी उठली. फुलांनी आणि मधाने मत्त झालेल्या पक्ष्यांनी भरलेली झाडे त्याच्यासोबत आकाशात वेगाने गेली. त्याच्या पायांच्या जोराने उखडलेली झाडे क्षणभर त्याच्या मागे गेली, जणू नातेवाईक लांब प्रवासाला निघालेल्या आपल्याला पाठराखण करतात. ती झाडे, जणू सैन्य आपल्या राजाला पाठलाग करते, हनुमानाच्या मागे गेली. फुलांनी बहरलेली अनेक झाडे हनुमानासोबत होती; पर्वतासारखा त्याचा आकार एक अद्भुत दृश्य झाले. मग ती झाडे, त्यांच्या घट्ट मुळांसह, जणू भयाने, खारट पाण्यात बुडली, जसे महेंद्र पर्वतांचे डोंगर वरुणाच्या निवासात बुडतात. विविध फुलांनी आणि कोवळ्या कळ्यांनी झाकलेला हनुमान, आकाशात जणू काजव्यांनी सजलेला मेघ, तेजस्वी दिसत होता. त्याच्या वेगाने झाडांनी फुलं पाण्यात टाकली, जणू मित्र भेटून परत जातात. झाडांमधून पडलेली फुलांची रंगीबेरंगी घड, वानराच्या वाऱ्याने हलून, समुद्रावर हलक्या हाताने पडली, आणि महासागर जणू ताऱ्यांनी भरलेल्या आकाशासारखा चमकू लागला. सुगंधी, रंगीबेरंगी फुलांच्या वर्षावात न्हालेला हनुमान, जणू विजेच्या गाठींनी सजलेला उठता मेघ, झळकत होता. पाण्यावर फुलांची पखरण, जणू तारे किंवा आकाशात दिव्यांची शोभा, चमकत होती. आकाशात पसरलेल्या त्याच्या हातांनी, जणू पाच तोंड असलेल्या दोन नाग पर्वताच्या शिखरावरून निघाले आहेत, असे भासले. तो महासागरातील लाटा पित आहे, असे वाटले; आणि आकाशासाठी तहानलेला दिसत होता. त्याच्या डोळ्यांनी वाऱ्याचा मार्ग अनुसरला, जणू पर्वतावर ठेवलेली अग्नी, चमकत होते. पिवळ्या डोळ्यांचा तो नेता, मोठे गोल डोळे, जणू चंद्र आणि सूर्य स्थिर झाले आहेत, असे भासत होते. त्याचा चेहरा, लालसर नाकासह, जणू सूर्याच्या तांबट्या प्रकाशाने स्पर्शलेला सूर्याचे मंडळ, लाल झळकत होता. उडी मारताना त्याची शेपटी आकाशात जणू इंद्राचा ध्वज चमकत होती. वायुपुत्र हनुमान, शेपटीने वर्तुळ तयार करून, शुभ्र दातांनी झळकत, जणू सूर्य आपल्या प्रभामंडळाने वेढलेला आहे, असा भासला. त्याचा लालसर कंबर प्रदेश, जणू लाल गेरूने रंगवलेला, फाटलेला पर्वत, चमकत होता. वानरांचा सिंह समुद्रावर झेप घेत असताना, त्याच्या बाजूंमधून वारा जणू वादळी मेघासारखा गर्जना करत होता. उत्तर दिशेतील आकाशातून उल्का पडते, तसा प्रचंड वानर झळकत होता. आकाशात झेप घेतलेला, जणू मोठा हत्ती, बाजूंना दोरी बांधलेला, असा दिसत होता. त्याच्या शरीराने आणि वरच्या गडद सावलीने, वारा नेऊन समुद्रात बुडणारी नौका, अशी त्याची छटा होती. समुद्राच्या ज्या भागात तो वानर पोहोचला, तिथे जणू त्याच्या अंगाच्या शक्तीने समुद्र वेडावला आहे, असे वाटले. प्रचंड वेगाने, पर्वतासारख्या लाटांवरून तो झेप घेत होता. वानराचा वारा आणि मेघांचा वारा मिळून महासागर हलवून, भयंकर गर्जना करत होता. खारट पाण्यात लाटांचे मोठे जाळे ओढत, वानरांचा वाघ झेप घेत होता, जणू आकाश आणि पृथ्वी विखुरली आहे. प्रचंड वेगाने, मेरू आणि मंदार पर्वतासारख्या लाटांवरून, तो महासागर पार करत होता, जणू त्या लाटांची गणना करत आहे. अशा प्रकारे हनुमानाची झेप, त्याच्या शक्ती, तेज आणि धैर्याचा अद्भुत उत्सव, आकाश आणि समुद्रात प्रकट झाली.