विविध प्रकारचे गोड पदार्थ, स्वादिष्ट अन्न, वेगवेगळ्या मांसाचे तुकडे, बैलांच्या कातड्यांचे आसन आणि सोन्याच्या मुठीचे तलवारी—हे सर्व सोडून विद्या आणि सामर्थ्याने युक्त असणारे विद्याधर, त्यांच्या अंगावर सुंदर दागिने घातलेले, मदमस्त अवस्थेत, लाल फुलांच्या माळा आणि सुरेख सुवासिक उटणे लावलेले, काहींच्या डोळ्यात लालसरपणा, तर काहींच्या डोळ्यात कमळासारखी शांतता होती—हे सर्व आकाशात उंचावर गेले. त्यांच्या प्रेयसी, गळ्यात हार, पायात पैंजण, हातात कडे, अंगावर चकाकणारे दागिने घालून, त्यांच्या प्रियकरांसोबत आकाशात उभ्या राहिल्या, त्या आश्चर्यचकित व हसतमुख होत्या. विद्याधरांतील महान ऋषी, आपल्या अद्भुत सामर्थ्याचे दर्शन घडवत, एकत्रितपणे आकाशात उभे राहिले आणि त्या पर्वताकडे पाहू लागले. त्या वेळी, शुद्धचित्त असलेल्या ऋषींचे तसेच चारण आणि सिद्धांचे शब्द त्यांनी ऐकले, जे स्वच्छ आकाशात उभे होते. तेव्हा त्यांनी असे ऐकले—"हा हनुमान, वायुपुत्र, पर्वतासारखा विशाल, प्रचंड वेगवान, समुद्र ओलांडण्याचा प्रयत्न करतो आहे, जो वरुणाचा निवास आहे. राम आणि वानरांच्या कार्यासाठी, हे अत्यंत कठीण कार्य साध्य करण्याची इच्छा बाळगून, तो त्या दुर्गम समुद्राच्या पार पोहोचण्याचा संकल्प करतो आहे." विद्याधर आणि तपस्वी यांच्या या शब्दांनी भारावून, सर्वांनी त्या पर्वतावर उभ्या असलेल्या, मोजता न येणाऱ्या सामर्थ्याच्या वानरश्रेष्ठ हनुमानाकडे पाहिले. हनुमानाचे अंग रोमांचित झाले, तो अग्निसारखा थरथरला, आणि त्याने प्रचंड सिंहगर्जना केली—जणू काही वज्राच्या गडगडाटासारखी. त्याची शेपटी, केसांनी झाकलेली आणि वळवळत वाकलेली, त्याने झेप घेण्याच्या तयारीत मागे वळवली, जणू गरुडाने सर्प उचलून नेल्यासारखी. ती शेपटी, वेगाने मागे वळवली गेल्याने, एखाद्या महाकाय सर्पाला गरुड उचलून नेत आहे असे वाटले. हनुमानाने आपले भुजदंड, जणू लोखंडाच्या मोठ्या कड्यांसारखे, कमरेजवळ आणले आणि पाय आकुंचित केले. आपले भुज, गळा आणि संपूर्ण तेज, बल, पराक्रम एकवटून, हनुमानाने आपल्या सामर्थ्यात प्रवेश केला. दूरवरचा मार्ग पाहत, डोळे आकाशाकडे लावून, त्याने श्वास हृदयात रोखला. पाय जमिनीवर घट्ट रोवून, तो वानरश्रेष्ठ हनुमान कान मागे घेऊन झेप घेण्यास सज्ज झाला. तेव्हा वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने आपल्या सहकाऱ्यांना उद्गारले—"जसे राघवाने सोडलेले बाण, वाऱ्यासारख्या वेगाने धावत जातात, तसेच मीही रावणाच्या लंकेत जाईन. जर मला लंकेत जनककन्या सीता दिसली नाही, तर मी या वेगानेच देवांच्या निवासस्थानात जाईन, जरी माझे प्रयत्न व्यर्थ गेले तरी. किंवा मी राक्षसांचा राजा रावणाला बांधून घेऊन येईन; किंवा मी लंका आणि रावणासकट उखडून आणीन. कोणत्याही प्रकारे, माझे कार्य पूर्ण करून, मी सीतेसह परत येईन." असे म्हणताच, हनुमानाने प्रचंड वेगाने झेप घेतली, मनात ठाम निर्धार करून, स्वतःला गरुडासारखा कल्पना केली. त्याने झेप घेतली तेव्हा पर्वतावरील झाडे, आपल्या सर्व फांद्या आकसून, त्याच्या सभोवताली उडाली. फुलांनी लगडलेली, मधुरसाने मदमस्त झालेल्या पक्ष्यांनी भरलेली झाडे, हनुमानाच्या वेगाने आकाशात त्याच्यासोबत उडू लागली. झाडे, त्याच्या मांड्यांच्या जोरावर उखडून, क्षणभर त्याच्या मागे गेली—जणू एखादा आप्त लांब प्रवासाला निघालेल्या नातेवाईकाच्या पाठोपाठ जात असावा. ती महाकाय झाडे, हनुमानाच्या वेगाने उखडून, जणू सैन्य आपल्या राजाच्या मागे लागते, तसे त्याच्या मागे निघाली. फुलांनी डवरलेल्या असंख्य झाडांच्या संगतीने, पर्वतासारख्या रूपाचा हनुमान, पाहणाऱ्यांसाठी अद्भुत दृश्य ठरला. मग ती खोल मुळे असलेली झाडे, जणू घाबरून, खाऱ्या पाण्यात बुडाली—म्हणजे महेंद्र पर्वताच्या शिखराप्रमाणे, वरुणाच्या निवासात शिरली. हनुमान, विविध रंगांची फुले आणि कोवळी कळ्या अंगावर घेऊन, आकाशात जणू काजव्यांनी सजलेला मेघच झळकत होता. त्याच्या वेगाने झाडांनी आपली फुले पाण्यात टाकली, जणू मित्र भेटून निरोप घेत आहेत. त्याच्या वेगाने उडणाऱ्या झाडांच्या फुलांचा रंगीबेरंगी वर्षाव, समुद्रावर हलकेपणाने पडला, त्यामुळे तो महान सागर जणू ताऱ्यांनी भरलेल्या आकाशासारखा भासू लागला. सुवासिक, रंगीबेरंगी फुलांच्या वर्षावात न्हालेला हनुमान, जणू वीजांनी सजलेला उठता मेघ भासत होता. त्याच्या वेगाने पाण्यावर पडलेली फुले, ताऱ्यांसारखी किंवा आकाशात दिवे लावल्यासारखी चमकत होती. आकाशात ताणलेले त्याचे भुजदंड, जणू पर्वताच्या शिखरावरून बाहेर पडणारे पाचमुखी दोन सर्प भासत होते. तो महाकाय वानर सागराच्या लाटा जणू पितो आहे, असे भासत होता, आणि जणू आकाशच प्यायचा आहे, असे वाटत होते. त्याचे डोळे, वाऱ्याच्या मार्गावर, वीजेसारखे चमकत होते, आणि पर्वतावर ठेवलेल्या अग्निसारखे भासत होते. काळसर डोळ्यांचा हा वानरश्रेष्ठ, त्याची मोठी गोल डोळे, जणू चंद्र व सूर्य स्थिर झाले आहेत, अशी चमक दाखवत होते. त्याचा चेहरा, लालसर नाकाने, जणू सांजवेळी सूर्याच्या तांबूस प्रकाशाने झळकत होता. त्याची शेपटी, झेप घेताना उंचावली गेली, आणि आकाशात जणू इंद्राचा ध्वज फडकतो आहे, असे भासत होते. वायुपुत्र हनुमान, आपल्या शेपटीने बनवलेल्या वर्तुळात आणि शुभ्र दातांनी, जणू प्रभामंडलाने वेढलेला सूर्य भासत होता. त्याचे फारच लालसर नितंब, जणू लाल गेरूने रंगवलेला फाटका पर्वत, तसे झळकत होते. अशा प्रकारे, हनुमानाच्या अद्भुत झेपेचे, त्याच्या सामर्थ्याचे, तेजाचे आणि भक्तिपूर्ण संकल्पाचे हे दृश्य आकाश, समुद्र, पर्वत, आणि सर्व दिव्य प्रेक्षकांनी पाहिले.