सुपर्ण शक्तींच्या प्रभावाने पर्वत तुटत आहे, असे विचार करून, तेथे असलेल्या तपस्वी आणि त्यांच्या स्त्रिया भयभीत होऊन पळून गेले. त्यांनी मद्यपानाच्या ठिकाणी ठेवलेली सुवर्ण पात्रे, मौल्यवान प्याले आणि सुवर्ण कलश तसेच विविध मिठाया, खाद्यपदार्थ, विविध प्रकारचे मांस, बैलांची कातडी, आणि सोन्याच्या मुठी असलेल्या तलवारी सर्व काही मागे टाकले. हे तपस्वी, सुंदर हारांनी सजलेले, मद्यप्रभावाने लाल डोळे आणि कमळासारखी नेत्रे असलेले, लाल फुलांच्या माळा आणि सुगंधित लेप लावलेले, आकाशात उडून गेले. स्त्रिया हार, पैंजण, कंगण आणि विविध अलंकार घालून, आपल्या प्रियजनांसह आकाशात आश्चर्यचकित आणि हसत उभ्या राहिल्या. विद्यााधरांमधील महान ऋषी, आपल्या शक्तीचे प्रदर्शन करीत, आकाशात एकत्र उभे राहून पर्वताकडे पाहू लागले. तेव्हा, शुद्ध मनाचे ऋषी, चारण आणि सिद्ध, जे स्वच्छ आकाशात उभे होते, त्यांचे आवाज त्यांनी ऐकले. ते म्हणाले, “हा हनुमान, वायुपुत्र, पर्वतासारखा विशाल आणि वेगवान, वरुणाच्या निवास असलेल्या समुद्राला ओलांडण्याचा प्रयत्न करतो आहे. राम आणि वानरांच्या कार्यासाठी, कठीण कार्य सिद्ध करण्याची इच्छा ठेवून, तो समुद्राचा दूरचा किनारा गाठण्याचा प्रयत्न करतो आहे.” विद्यााधर आणि तपस्वींच्या या शब्दांनी, त्यांनी पर्वतावर त्या अपरिमित वानरश्रेष्ठ हनुमानाला पाहिले. त्याचे केस ताठ झाले, तो अग्नीप्रमाणे थरथरला, आणि वादळाच्या ढगासारखा मोठा गर्जना केला. त्याची शेपटी केसांनी आच्छादित, वळणदार, आणि उडण्याच्या तयारीत, गरुडाने नाग पकडल्याप्रमाणे हलवली. शेपटी वेगाने मागे वळवली, ती गरुडाने विशाल नाग उचलल्यासारखी दिसत होती. हनुमानाने आपल्या हातांना, लोखंडी सलाखांप्रमाणे मजबूत, कंबरजवळ आणले आणि पाय आकुंचित केले. त्याने हात, गळा आणि सर्व शरीरातील शक्ती, ऊर्जा आणि शौर्य एकत्र करून, पूर्ण सामर्थ्याने स्वतःला तयार केले. दूरवरचा मार्ग पाहत, त्याने आकाशाकडे नजर लावली, आणि श्वास हृदयात रोखून ठेवला. पाय घट्ट रोवून, वानरश्रेष्ठ हनुमान कान दाबून उडण्याची तयारी करू लागला. मग, वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने आपल्या साथी वानरांना सांगितले, “जसा राघवाने सोडलेला बाण वाऱ्यासारखा वेगाने पुढे जातो, तसा मी रावणाच्या लंकेकडे जाईन. जर मला लंकेत जनककन्या सीता दिसली नाही, तर मी या वेगाने देवांच्या निवासाकडे जाईन, माझे प्रयत्न कितीही थकले तरी. किंवा मी राक्षसांचा राजा रावणाला बांधून आणीन; प्रत्येक मार्गाने, मी कार्य पूर्ण करून सीतेसह परत येईन. किंवा मी लंका आणि रावणाला उखडून येथे आणीन.” अशा प्रकारे सांगून, हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, निर्धाराने वेगाने पुढे झेपावला, आणि स्वतःला गरुडासारखा कल्पना केली. त्याच्या झेपेने पर्वतावरील झाडे सर्व फांद्या आकुंचित करून, चारही बाजूंनी उडाली. फुलांनी भरलेली झाडे आणि मधाने मस्त पक्षी, हनुमानासह आकाशात वेगाने गेले. झाडे, त्याच्या मांड्यांच्या जोराने उचलली गेली, काही काळ त्याच्या पाठोपाठ गेली, जणू कुणीतरी दूर प्रवासाला निघाल्यावर नातेवाईक पाठवतात. ही महान झाडे, त्याच्या मांड्यांच्या शक्तीने उखडली गेली, हनुमानाच्या मागे जणू सैन्य आपल्या राजाच्या पाठोपाठ जाते तशी गेली. फुलांनी भरलेल्या अनेक झाडांसह, पर्वतासारखा हनुमान, अद्भुत दृश्य बनला. मग, घट्ट मुळांची झाडे, जणू भयाने, खारट पाण्यात बुडली, जणू महेंद्र पर्वत वरुणाच्या निवासात बुडतो. हनुमान विविध फुलांनी आणि कोमल कळ्यांनी आच्छादित, आकाशात जणू काजवे असलेल्या ढगासारखा चमकू लागला. त्याच्या वेगाने झाडांनी फुलं गाळली, ती पाण्यात विखरली, जणू मित्र भेटून परत जातात. झाडांच्या फुलांचा विविध रंगांचा अद्भुत समूह, वानराच्या वाऱ्याने हलून, समुद्रावर हलक्या पडला, आणि महासागर आकाशातील ताऱ्यांसारखा उजळला. सुगंधित, रंगीबेरंगी फुलांच्या वर्षावात न्हालेला हनुमान, आकाशात जणू विजेच्या गुच्छांनी सजलेला उगवता ढग दिसू लागला. त्याच्या वेगाने विखरलेली फुलं पाण्यावर चमकली, जणू तारे किंवा आकाशातील दिवे. आकाशात पसरलेले त्याचे हात, पर्वताच्या शिखरावरून बाहेर येणाऱ्या पाच तोंडांच्या दोन नागांसारखे दिसत होते. महान वानर महासागराच्या लाटांसह जणू समुद्र पितो आहे, आणि आकाशाची तहान लागल्यासारखा भासला. त्याचे डोळे, वाऱ्याच्या मार्गावर, विजेसारखे चमकत, पर्वतावर ठेवलेल्या अग्नीसारखे भडकले. त्याचे मोठे गोल डोळे, पिवळसर छटा असलेले, जणू चंद्र आणि सूर्य स्थिर झाले आहेत असे चमकले. त्याचा चेहरा, लालसर नाकासह, जणू सांजवेळी सूर्याच्या ताटाकडून स्पर्श झाला आहे तसा लाल दिसला. उडी मारताना त्याची शेपटी आकाशात जणू इंद्राचा ध्वज चमकत होती. अशा प्रकारे, हनुमानाचा महासागर ओलांडण्याचा अद्भुत, तेजस्वी आणि शक्तिशाली प्रयत्न सर्वांनी पाहिला, आणि आकाश, समुद्र, पर्वत, झाडे, फुलं, आणि पक्षी सर्व त्याच्या महान कार्याचा साक्षीदार झाले.