महेंद्र पर्वतावर हनुमानाने आपल्या प्रचंड शक्तीने दाब दिला, तेव्हा तो पर्वत क्षणभर जोराने थरथरला आणि त्यावर फुललेल्या झाडांच्या शेंड्यांवरून फुलांचा वर्षाव झाला. त्या सुगंधित फुलांनी पर्वत चारही बाजूंनी झाकला गेला आणि तो जणू पूर्णपणे फुलांनी बनला आहे असे भासू लागले. हनुमानाच्या अत्यंत शक्तिशाली दाबाने पर्वतातून पाण्याचा प्रवाह बाहेर पडला, जणू उन्मत्त हत्तीच्या गंडातून पाणी झिरपत आहे. त्या महेंद्र पर्वताने हनुमानाच्या दाबामुळे सोन्याचे, काजळाचे आणि चांदीचे झरे बाहेर काढले. पर्वताने मोठमोठे गोटे बाहेर टाकले, आणि त्याच्या मध्यभागी प्रज्वलित अग्नीप्रमाणे तेज दिसत होते, जणू धुराच्या रेषांनी सजलेली आगच आहे. हनुमानाच्या दाबाने पर्वताच्या गुहांमध्ये लपलेली सर्व प्राणी विचित्र आवाजात ओरडू लागली. पर्वतावर निर्माण झालेल्या या महान गोंगाटामुळे पृथ्वी, दिशादिशा आणि वन सर्वत्र आवाज भरून राहिला. रुंद डोके असलेल्या नागांनी, ज्यांच्या शरीरावर स्वस्तिक चिन्ह स्पष्ट होते, तीव्र अग्नी फेकला आणि विषाने भरलेल्या फांग्सने गोट्यांना चावले. त्या मोठ्या गोट्या, नागांच्या विषाने आणि त्यांच्या रागाने चावल्या गेल्या, अग्नीने जळू लागल्या आणि हजारो तुकड्यांमध्ये फुटून विखुरल्या. पर्वतावर उगवलेल्या औषधी वनस्पती, ज्या विषावर उपाय करतात, त्या देखील त्या नागांच्या विषाचे शमन करू शकल्या नाहीत. "हा पर्वत अतिमानवी शक्तींनी फोडला जात आहे," असे समजून, ऋषी आणि त्यांच्या स्त्रिया भयभीत होऊन पळून गेले. ते त्यांच्या मद्यपानाच्या जागी ठेवलेली सोन्याची भांडी, मौल्यवान प्याले, आणि सुवर्णपात्र तसेच विविध गोड पदार्थ, मांस, वृषभांची कातडी आणि सोन्याच्या मुठी असलेली तलवारी सोडून गेले. सुंदर हारांनी सजलेले, मद्याने मत्त, लाल फुलांच्या माळा आणि लेप लावलेले, लाल आणि कमळासारख्या डोळ्यांनी चमकणारे ते आकाशात निघून गेले. स्त्रिया, गळ्यात हार, पायात पैंजण, हातात कडे आणि विविध दागिने घालून, आपल्या प्रियजनांसोबत आकाशात उभ्या राहिल्या, आश्चर्याने आणि हसत. विद्यााधरांमधील महान ऋषी, आपल्या शक्तीचे प्रदर्शन करत, आकाशात एकत्र उभे राहिले आणि पर्वताकडे पाहू लागले. मग त्यांनी शुद्ध मनाचे ऋषी, तसेच चारण आणि सिद्ध यांच्या आवाज आकाशात ऐकले. "हा हनुमान, वायूचा पुत्र, पर्वतासारखा दिसणारा, प्रचंड वेगाने, वरुणाच्या निवास असलेल्या समुद्राला ओलांडण्याचा प्रयत्न करतो आहे." "राम आणि वानरांच्या हितासाठी, हे कठीण कार्य साध्य करण्याच्या इच्छेने, तो समुद्राच्या दुसऱ्या काठी पोहोचण्याचा प्रयत्न करतो आहे." विद्यााधर आणि ऋषींच्या या शब्दांना ऐकून, पर्वतावर त्या अमाप आकाराच्या वानरश्रेष्ठ हनुमानाला त्यांनी पाहिले. हनुमानाचे अंग रोमांचित झाले, तो अग्नीप्रमाणे थरथरला आणि प्रचंड गर्जना केली, जणू वादळाचे ढग गरजले. त्याची शेपटी, केसांनी झाकलेली आणि वळणदार, त्याने उचलली, जणू पक्षीराज गरुडाने नागाला पकडले आहे. शेपटी मागे वळवून, प्रचंड वेगाने हालचाल करत, ती गरुडाने उचललेल्या विशाल नागासारखी दिसत होती. हनुमानाने आपल्या भक्कम हातांना, जणू लोखंडी खांबासारखे, कमरेजवळ आणले आणि पाय घट्ट केले. आपल्या हातांची, गळ्याची शक्ती एकत्र करून, त्याने स्वतःच्या ऊर्जा, सामर्थ्य आणि पराक्रमात प्रवेश केला. दूरवरचा मार्ग पाहून, त्याने आकाशाकडे नजर लावली, श्वास हृदयात रोखला आणि उडी मारण्याची तयारी केली. पाय घट्ट रोवून, वानरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या हनुमानाने कान दाबले आणि उडी मारण्यास सज्ज झाला. मग त्या वानरश्रेष्ठाने आपल्या सहकाऱ्यांना सांगितले, "राघवाने सोडलेला बाण जसा वाऱ्याच्या वेगाने पुढे जातो, तसाच मी रावणाच्या लंकेत जाईन." "जर मी तिथे जनककन्येला पाहू शकलो नाही, तर या वेगाने मी देवांच्या निवासात जाईन, जरी माझे प्रयत्न थकले तरी." "किंवा मी राक्षसांच्या राजाला बांधून, रावणाला परत आणीन; किंवा मी लंका, रावणासह, उपटून इथे आणीन. कोणत्याही प्रकारे, मी कार्य पूर्ण करून सीतेसह परत येईन." हे बोलून, हनुमान, वानरांमध्ये श्रेष्ठ, निर्धाराने प्रचंड वेगाने पुढे झेपावला, आणि स्वतःला गरुडासारखा कल्पना केली. त्याने जोरात उडी मारली, तेव्हा पर्वतावरील झाडे आपले सर्व फांदी आत खेचून, सर्वत्र उडी मारू लागली. फुलांनी भरलेल्या झाडे आणि मधाने मत्त पक्षी घेऊन, हनुमान आकाशात प्रचंड वेगाने झेपावला. त्याच्या उडण्याच्या वेगाने उखडलेली झाडे, क्षणभर त्याच्या मागे, जणू दूर प्रवासावर निघालेल्या नातेवाईकासारखी, पाठलाग करत होती. त्या मोठ्या झाडांचे सैन्य, हनुमानाच्या मागे, जणू राजा मागे सैन्य चालते तसे, चालत होते. फुलांनी सजलेल्या अनेक झाडांसह, पर्वतासारखा दिसणारा हनुमान अद्भुत दृश्य बनला. मग त्या झाडांचे ठाम मूळ खाऱ्या पाण्यात बुडाले, जणू भयाने, महेंद्र पर्वताचे डोंगर वरुणाच्या निवासात बुडतात तसे. विविध रंगी फुलांनी आणि ताज्या कळ्यांनी झाकलेला हनुमान, आकाशात जणू अग्निशिखांनी सजलेला मेघ, तेजस्वी आणि शोभायमान दिसला.