हनुमानाने तीन उड्या मारून आपली अद्भुत क्षमता दाखवली होती. हे पाहून सर्व वानर अत्यंत आनंदित आणि आश्चर्यचकित झाले. त्यांच्या नजरा हनुमानावर खिळून राहिल्या होत्या, जणू नारायणाचे दर्शन घडले असावे. सर्वांनी त्याचे स्तुतीगीत गायले, आणि त्या आनंदात हनुमानाचा देह आणखी भव्य, बलवान झाला. त्याने आपली शेपटी वळवली आणि आनंदाने त्याची शक्ती वाढली. वानरांच्या वयोवृद्ध प्रमुखांनी त्याचे कौतुक केले, तेव्हा हनुमानाचे तेज इतके वाढले की त्याचा आकार अप्रतिम झाला. पर्वताच्या गुहेत पसरलेल्या सिंहाप्रमाणे, वायुपुत्र हनुमान आपले रूप विस्तारू लागला. त्याचे तोंड तेजस्वी चमकत होते—ज्ञान आणि तेजाने उजळून निघाले, जणू अग्नी धगधगत आहे पण धूर नाही. वानरांच्या समूहातून आनंदित हनुमान उभा राहिला आणि मोठ्या आदराने वयोवृद्ध वानरांना संबोधू लागला. तो म्हणाला, “जसा वारा, अग्नीचा मित्र, पर्वतशिखरांवरून आणि आकाशातून वेगाने जातो, तसा मी त्या वाऱ्याचा पुत्र आहे. वेग आणि सामर्थ्याने मी त्याच्या तोडीचा आहे. मी मेरू पर्वताला हजारो वेळा न स्पर्श करता, जणू आकाशात मार्ग काढावा तसा, प्रदक्षिणा घालू शकतो. माझ्या भुजांच्या जोरावर मी संपूर्ण पृथ्वी, तिचे पर्वत, नद्या, सरोवरे, सर्व समुद्राने भरून टाकू शकतो. माझ्या मांड्यांच्या वेगाने समुद्र—जो वरुणाचा निवास आहे—अशी उसळी घेईल, जणू एखादा मोठा मगरीने पृष्ठभाग फोडला आहे. मी गरुडाच्या तोडीचा आहे; तो आकाशात पक्ष्यांच्या घोळक्यात उडतो, त्यालाही मी हजारो वेळा प्रदक्षिणा घालू शकतो. सूर्य अग्निप्रमाणे तेजस्वी असो, तो नुकताच उगवला असो किंवा अस्ताला गेला नसो, मी त्याच्यापर्यंत पोहोचू शकतो. आणि पृथ्वीला स्पर्श न करता, प्रचंड वेगाने पुन्हा परत येऊ शकतो, हे वानरश्रेष्ठांनो! आकाशातून चालणाऱ्या सर्व प्राण्यांपेक्षा मी अधिक वेगवान आहे; मी समुद्र वाळवू शकतो, पृथ्वी फाडू शकतो. उड्या मारताना पर्वत चिरडू शकतो, आणि प्रचंड वेगाने समुद्र उचलून घेऊ शकतो. आज मी आकाशातून झेप घेतली, तर लता-झाडांवरील सर्व फुले माझ्या मागे उडतील. माझा मार्ग वाऱ्याप्रमाणे आकाशातून जाईल, आणि मी त्या भयंकर आकाशाचा विस्तार ओलांडेन. सर्व प्राणी आणि तुम्ही वानर मला पाहाल, जणू मेरू पर्वतप्रमाणे मी आकाशातून पडतो आहे. मी आकाश व्यापून जणू आकाश गिळल्यासारखा जाईन, मेघ विखुरवीन, पर्वत हलवीन आणि निर्धाराने समुद्र वाळवीन. गरुड किंवा प्रचंड वारा सोडला, तर माझ्या झेपेला कोणीही पोहोचू शकणार नाही. डोळ्याच्या एका क्षणात, जणू मेघातून वीज चमकावी तसा, मी आकाशातून झेप घेईन. जेव्हा मी समुद्र ओलांडेन, तेव्हा माझे रूप विष्णूच्या तीन पावलांसारखे भासेल. माझ्या बुद्धीने हे जाणले आहे आणि माझा मनोदय ठाम आहे—मी वैदेहीचे दर्शन घेईन, हे वानरांनो, आनंद करा! मी वेगाने वाऱ्याच्या तोडीचा, गरुडाच्या तोडीचा आहे; माझा निर्धार आहे की दहा हजार योजनांची झेप घेईन. वज्रधारी इंद्र किंवा स्वयंभू ब्रह्मा यांच्याकडूनही मी अमृत हिसकावून घेऊ शकतो. माझ्या निर्धाराने मी लंकेलाही उचलून नेऊ शकतो.” असा सिंहगर्जना करीत, अपरिमित तेजाचा तो वानरश्रेष्ठ बोलला. त्याचे बोलणे ऐकून आणि त्याचे तेज पाहून सर्व वानर आश्चर्यचकित आणि आनंदित झाले. त्याच्या शब्दांनी आपल्या कुटुंबातील दुःख दूर झाले, हे पाहून जांबवंत—वानरांचा स्वामी—प्रसन्न होऊन म्हणाला, “केशरीपुत्र, वायुपुत्र, पराक्रमी वीर! तुझ्या कृपेने तुझ्या बंधूंचे महान दुःख दूर झाले आहे. हे शुभ्र तेजस्वी वानर तुझ्यासाठी एकत्र जमले आहेत. कार्यसिद्धीसाठी ते शुभकृत्य करतील, ऋषींच्या कृपेने आणि वयोवृद्ध वानरांच्या सल्ल्याने. वृद्धांच्या आशीर्वादाने तू हा विशाल समुद्र ओलांड. आम्ही तुझ्या परत येईपर्यंत एका पायावर उभे राहू. सर्व वनवास्यांचे प्राण तुझ्या आगमनावर अवलंबून आहेत.” मग वानरांमध्ये वाघासारखा तो हनुमान सर्वांना म्हणाला, “माझ्या झपाट्याने जगात कोणीही माझी झेप थांबवू शकणार नाही. हे महेंद्र पर्वताचे शिखर, जेथे मी वेगाने झेप घेईन, हे स्थिर आणि महान आहे. विविध वृक्षांनी वेढलेले, खनिजांनी उजळलेले, हे शिखर माझ्या झपाट्याला आधार देतील. मी उडी मारताना, हे शिखर माझ्या वेगाने शंभर योजनांपर्यंत साथ देतील.” मग वाऱ्यासारखा, वायुपुत्र हनुमान शत्रूंना पराभूत करणाऱ्या महेंद्र पर्वतावर चढला. तो पर्वत रंगीबेरंगी फुलांनी आच्छादलेला होता, त्याच्या माळांमध्ये हरणे खेळत होती, लता-वेली, फुले आणि फळांनी भरलेले वृक्ष, मदमस्त हत्ती, सिंह, वाघ यांचा वावर, पक्ष्यांचे कूजन, पाण्याचे झरे आणि उंच शिखरांनी तो नटलेला होता. अशा त्या महेंद्र पर्वतावर, महेंद्रासारख्या पराक्रमी हनुमानाने भ्रमण केले.