अचानक दुःख झटकून, वानरांनी आनंदाने जयजयकार केला आणि बलशाली हनुमानाचे स्तवन सुरू केले. ते सर्व वानर आश्चर्याने आणि आनंदाने हनुमानाकडे पाहू लागले—ज्याने तीन विशाल उडी मारल्या होत्या—जणू नारायणाचेच दर्शन घडत आहे, असे त्यांना वाटले. सर्वांनी त्याचे कौतुक केले तेव्हा हनुमानाचा देह अधिक भव्य व तेजस्वी झाला; त्याने आपली शेपटी वळवली आणि आनंदाने त्याची शक्ती वाढली. ज्येष्ठ वानरांनी त्याचे स्तुतीगीत गायल्यानंतर, हनुमान तेजाने उजळून निघाला आणि त्याचे रूप अद्वितीय झाले. जसे सिंह उघड्या पर्वतगुहेत अंग ताणतो, तसे पवनपुत्र हनुमानही आपले शरीर विस्तारू लागला. त्याचा चेहरा विस्तारताना अगदी प्रखरतेने झळकू लागला—बुद्धिमान, तेजस्वी, अग्निसारखा धगधगता, धूरही नसेल असा. सर्व वानरांच्या मध्ये उभा राहून, आनंदाने रोमांचित झालेला हनुमान आदरपूर्वक ज्येष्ठ वानरांना संबोधित करतो. तो म्हणतो, ‘‘पवन—जो अगाध शक्तिमान, अग्निचा मित्र, पर्वतशिखरांवरून, आकाशातून विहरत असतो—त्याचा मी पुत्र आहे. त्याच्या वेगासारखाच मीही वेगवान व बलशाली आहे; उडी मारण्यात मी त्याच्या तुल्य आहे. ‘‘मी मेरू पर्वतास हजारो वेळा वेढा घालू शकतो, जणू आकाशात रेषा काढतोय असे, आणि त्याला स्पर्शही करणार नाही. माझ्या बाहूंनी संपूर्ण जग, पर्वत, नद्या, सरोवरे, सगळ्यांना समुद्राने व्यापू शकतो. माझ्या मांड्यांच्या वेगाने समुद्र, जो वरुणाचा निवास आहे, उंच उचलला जाईल, जणू एखादा महाकाय मगर वर येतो. ‘‘मी आकाशात उडणाऱ्या, सर्पभक्षक गरुडालाही हजारो वेळा वेढा घालू शकतो. तेजस्वी, किरणांनी वेढलेला सूर्य, तो नुकताच उगवला असेल किंवा अजून मावळला नसेल, त्याच्यापर्यंत पोहोचू शकतो. मग पृथ्वीला स्पर्श न करता, प्रचंड वेगाने पुन्हा परतही येऊ शकतो, हे श्रेष्ठ वानरांनो! ‘‘आकाशात जे काही जीव विहरतात, त्यांनाही मी मागे टाकू शकतो; समुद्र वाळवू शकतो, पृथ्वी फाडू शकतो. उडी मारताना पर्वत चिरडू शकतो, आणि उडी मारून संपूर्ण समुद्रच उचलू शकतो. आज मी आकाशातून झेप घेताना, लता व वृक्षांची सर्व फुले माझ्या मागे उडत येतील. ‘‘माझा मार्ग वाऱ्याच्या मार्गासारखा असेल—आकाशातील प्रचंड विस्तारातून मी झेप घेईन. मग, सर्व जीव मला आकाशातून पडताना पाहतील आणि तुम्ही मला मेरू पर्वतासारखा भासणारा पाहाल. मी आकाश व्यापून, जणू आकाश गिळतोय असे, ढग उडवीन, पर्वत हलवीन, आणि स्थिर संकल्पाने समुद्र वाळवीन. ‘‘गरुड, पक्षिराज, किंवा प्रचंड वेगवान वायू यांच्याशिवाय दुसरा कोणीच माझ्या झेपेला भिडू शकणार नाही. एका डोळ्याच्या पापण्यात मी आकाशातून वीजेप्रमाणे खाली येऊ शकतो. समुद्र ओलांडताना माझे रूप विष्णूने घेतलेल्या त्रिविक्रम रूपासारखे दिसेल. ‘‘माझ्या बुद्धीने मी जाणतो—माझा संकल्प ठाम आहे—मी वैदेहीला पाहीन; वानरहो, आनंद साजरा करा! मी वेगात वाऱ्याच्या, चपळतेत गरुडाच्या तुल्य आहे; माझा संकल्प आहे की दहा हजार योजनांचा समुद्र मी पार करीन. इन्द्र, वज्रधारी, किंवा स्वयंभू ब्रह्मादेखील हातातील अमृत मी बलपूर्वक हिसकावून घेऊ शकतो. ‘‘माझ्या ठाम निश्चयाने मी लंका उचलूनही नेऊ शकतो.’’ अशा प्रकारे अमाप तेजाचा तो श्रेष्ठ वानर गर्जना करतो. हे ऐकून सर्व वानर आश्चर्याने त्याच्याकडे पाहू लागले; त्याच्या शब्दांनी त्यांच्या मनातील दुःख दूर झाले. तेव्हा वानरांचा वृद्ध प्रमुख जांबवान अत्यंत प्रसन्न होऊन म्हणाला, ‘‘हे केसरीपुत्र, वेगवान, पवनपुत्र! तुझ्यामुळे तुझ्या बंधूंचे मोठे दुःख नाहीसे झाले. हे शुभ्र तेजस्वी वानर तुझ्यासाठी एकत्र जमले आहेत. उद्दिष्ट साध्य करण्यासाठी हे शुभकृत्य करणार आहेत; ऋषींच्या कृपेने व ज्येष्ठ वानरांच्या सल्ल्याने. ‘‘ज्येष्ठांच्या आशीर्वादाने तू हा विशाल समुद्र पार कर; आम्ही सर्व तुझ्या परत येईपर्यंत एका पायावर उभे राहू. सर्व वनवासीयांचे प्राण तुझ्या आगमनावर अवलंबून आहेत.’’ मग वानरांचा वाघ हनुमान त्या वनवासीयांना म्हणाला, ‘‘माझ्या उडण्याच्या वेगाला जगात कोणीही थांबवू शकत नाही. ‘‘हे शिखर, जे दगड व कड्यांनी भरलेले आहेत, हे स्थिर व महान महेंद्र पर्वत, मी यावरून वेग घेईन. विविध वृक्षांनी, खनिजांनी उजळलेली ही शिखरे माझ्या वेगाला समर्थपणे आधार देतील. मी उडी मारताना, ही महान शिखरे शंभर योजनांपर्यंत माझा वेग सांभाळतील.’’ मग वाऱ्यासारखा, पवनपुत्र हनुमान, शत्रूंचा संहार करणारा, त्या उत्तम महेंद्र पर्वतावर चढला—जो विविध फुलांनी आच्छादलेला, कुरणांत हरणे वावरतात, लता व फुलांनी गजबजलेला, सदैव फुलांनी व फळांनी डवरलेले वृक्ष असलेला, सिंह, वाघ, मदोन्मत्त हत्ती आणि जलाशयांनी नटलेला, पक्ष्यांच्या किलबिलाटाने निनादत होता.