जांबवंताने हनुमानाला प्रेमाने संबोधित केले, “बालका, मी स्वतः तीन पावलांनी पृथ्वीला, तिच्या पर्वत, जंगल आणि वनांसह, एकवीस वेळा दक्षिणवर्त फेरी मारली आहे. देवांच्या आज्ञेने आम्ही अमृत तयार करण्यासाठी लागणाऱ्या औषधी गोळा केल्या, आणि त्यानंतर आम्ही अपार शक्ती मिळवली. पण आता मी वृद्ध झालो आहे, माझी शौर्य कमी झाली आहे; या वेळी तू, सर्व सद्गुणांनी संपन्न, आमची आशा आहेस. आता तुझी सामर्थ्य दाखव, कारण तू उडी मारणाऱ्यांमध्ये सर्वश्रेष्ठ आहेस; वानरांचा संपूर्ण समूह तुझी शक्ती पाहू इच्छितो. उठ, वानरांमध्ये वाघासारखा, विशाल समुद्र ओलांड; हनुमान, तुझा मार्ग सर्व प्राण्यांपेक्षा श्रेष्ठ आहे. सर्व वानर निराश झाले आहेत, हनुमान, तू का संकोच करतोस? विष्णूने जशी तीन पावले टाकली, तशी तू वेगाने पुढे जा.” वानरांच्या प्रमुखाने प्रेरणा दिल्यावर, वायुपुत्र हनुमान, आपल्या वेगावर पूर्ण विश्वास ठेवून, वानर वीरांच्या समूहाला आनंदित केला आणि तो मोठ्या आकारात बदलला. आता, पुढील अध्याय ऐकावा. हनुमानने आपला आकार वाढवायला सुरुवात केली; शंभर योजनांची उडी मारण्याची तयारी करत तो वेगाने आकाशात पसरला. त्याचे दुःख दूर झाले, तो आनंदित झाला, आणि सर्व वानरांनी आनंदाने त्याचे स्तुती केली. आश्चर्य आणि आनंदाने, त्यांनी सर्व बाजूंनी त्याच्याकडे पाहिले, जणू नारायणाच्या तीन पावलांचा साक्षात्कार झाला आहे. सर्वांनी स्तुती केल्यावर, शक्तिशाली हनुमान वाढू लागला; त्याने आपली शेपटी वळवली, आनंदाने त्याला अधिक शक्ती मिळाली. वानरांच्या वृद्ध प्रमुखांनी त्याचे स्तुती केली, आणि तेजाने भरलेला त्याचा रूप अतुलनीय झाले. जसा सिंह पर्वताच्या गुहेत अंग ताणतो, तसा वायुपुत्र हनुमान आपले रूप विस्तारू लागला. त्याचे चेहरा चमकू लागले, बुद्धिमान आणि तेजस्वी, अंबरिषासारखा, जणू धूर नसलेल्या अग्नीसारखा. वानरांच्या मध्यातून उठून, आनंदाने थरथरलेल्या शरीराने हनुमान वृद्ध वानरांना आदराने संबोधित केला. “वायू, जो अग्नीचा मित्र आहे, पर्वतांवर चढतो आणि आकाशात फिरतो, त्याचा मी पुत्र आहे; वेग आणि शक्तीमध्ये मी त्याच्या बरोबर आहे. मी मेरू पर्वताला हजारो वेळा स्पर्श न करता, जणू आकाशात रेषा काढतो तसे, फेरी मारू शकतो. माझ्या हातांच्या शक्तीने मी पृथ्वी, तिचे पर्वत, नद्या आणि सरोवरांसह, समुद्राने भरू शकतो. माझ्या मांड्यांच्या वेगाने, वरुणाचा समुद्र जणू मोठा मगर बाहेर पडल्यासारखा उठेल. मी गरुडाला, सर्पांचे भक्षक, आकाशात उडणारा आणि पक्ष्यांनी वेढलेला, हजारो वेळा फेरी मारू शकतो. मी सूर्यापर्यंत पोहोचू शकतो, जणू तो अग्निसारखा तेजस्वी आहे, तो नुकताच उगवला असेल किंवा अजून अस्त नाही. मग, पृथ्वीला स्पर्श न करता, मी पुन्हा वेगाने आणि भयानक गतीने परत येऊ शकतो, हे वानरश्रेष्ठ. मी आकाशात फिरणाऱ्या सर्व प्राण्यांना ओलांडू शकतो; मी समुद्र वाळवू शकतो आणि पृथ्वी फाडू शकतो. उडी मारताना मी पर्वतांचा चुराडा करू शकतो; उडी मारताना मी मोठ्या वेगाने समुद्र घेऊन जाऊ शकतो. आज, मी आकाशात उडी मारताना, वेल आणि झाडांवरील फुलं माझ्या मागे येतील. माझा मार्ग वायूसारखा असेल, आकाशाच्या भयानक विस्तारात मी वर जाईन. सर्व प्राणी, हे वानरांनो, मला पडताना पाहतील, आणि तुम्ही मला मेरू पर्वतासारखा दिसणारा पाहाल. मी आकाश व्यापून, जणू आकाश गिळल्यासारखा, ढग विखुरू, पर्वत हलवू, आणि निर्धाराने उडी मारून समुद्र वाळवू. गरुड, पक्ष्यांचा राजा, किंवा शक्तिशाली वायू, हे दोन सोडल्यास, माझ्या उडीला कुणी साथ देऊ शकत नाही. एका क्षणात, मी आधार नसलेल्या आकाशातून वीज जशी ढगातून बाहेर पडते, तशी पडू शकतो. समुद्र ओलांडताना माझं रूप विष्णूने तीन पावले टाकल्यासारखं असेल. माझ्या बुद्धीने मी हे जाणतो, आणि माझं मन निश्चित आहे; मी वैदेहीला पाहीन—आनंद करा, हे वानरांनो! मी वेगात वायूसारखा, गरुडासारखा; माझा निर्धार दहा हजार योजन ओलांडण्याचा आहे. जरी तो वज्रधारी इंद्र किंवा स्वयंभू ब्रह्मा असला, तरी मी त्यांच्या हातातून अमृत हिसकावून घेऊ शकतो. माझा निर्धार आहे की मी लंका स्वतः उचलून घेऊ शकतो; असे त्या अतुल तेजस्वी वानरश्रेष्ठाने गर्जना केली. तेथे आनंदित वानरांनी आश्चर्याने त्याच्याकडे पाहिले; त्याचे शब्द ऐकून, त्याच्या कुळातील दुःख दूर झाले. जांबवंत, वानरांचा प्रभु, अत्यंत आनंदित होऊन म्हणाला, “हे केशरीपुत्र, वीर, वेगवान, वायुपुत्र! तुझ्यामुळे तुझ्या कुळातील मोठं दुःख दूर झालं; शुभ्र तेजाने चमकणारे वानरश्रेष्ठ तुझ्यासाठी एकत्र आले आहेत.