हनुमंताचा पराक्रम आणि त्याच्या सामर्थ्याने वानरसेनेत नवचैतन्य निर्माण झाले होते. वृद्ध वानरश्रेष्ठांनी हनुमंताला प्रेमाने संबोधले, “तू खऱ्या अर्थाने वायुपुत्र आहेस, वायूसमान तेजस्वी आणि उडण्याच्या सामर्थ्यातही त्याच्याशी बरोबरी करणारा आहेस. आज आमचे दिवस संपले आहेत, पण तुझ्यासारखा शूर आणि कुशल वानर आमच्यात आहे, म्हणून आमची आशा अजून टिकून आहे. मी स्वतः या पृथ्वीला—डोंगर, वन आणि उपवनांसह—तीन पावलांत एकवीस वेळा प्रदक्षिणा घातली होती. देवांच्या आज्ञेने आम्ही अमृत निर्मितीसाठी वनौषधी आणल्या आणि त्यामुळे आम्हाला महान बल प्राप्त झाले. पण आता मी वृद्ध झालो आहे, माझ्या पराक्रमात क्षीणता आली आहे; या काळात तुझ्यासारख्या गुणवंत वानरावरच आमची सर्व आशा आहे. आता, हे वानरांतील श्रेष्ठ, तुझ्या सामर्थ्याचे प्रदर्शन कर. सर्व वानरसेना तुझे सामर्थ्य पाहू इच्छिते. उठ, वानरांतील वाघा, या महान समुद्रावर उडी मार; कारण हनुमंत, तुझा मार्ग सर्व प्राण्यांपेक्षा श्रेष्ठ आहे. सर्व वानर निराश झाले आहेत, हनुमाना, तू का संकोच करतोस? विष्णूने जसे तीन पावले उचलली, तशीच तूही वेगाने पुढे जात जा. वानरश्रेष्ठांच्या या प्रेरणेमुळे वायुपुत्र हनुमंत आपल्या वेगावर पूर्ण विश्वास ठेवून, वानरवीरांच्या त्या समूहास आनंदित करीत, विशाल रूप धारण करू लागला. त्याचा आकार वाढू लागला; तो शंभर योजनांचे अंतर पार करण्यास सज्ज झाला. त्याचा विस्तार पाहून सर्व वानर त्याच्या सामर्थ्याचा साक्षात्कार करून आनंदित झाले आणि त्याचे स्तवन करू लागले. सर्व वानर आश्चर्यचकित आणि हर्षित होऊन त्याच्याकडे पाहू लागले, जणू काही नारायणाने तीन पावले टाकली तसा हा हनुमंत उभा आहे. वयोवृद्ध वानरश्रेष्ठ त्याचे स्तवन करू लागले, आणि त्याच्या आनंदामुळे त्याचा आकार अधिकच प्रचंड झाला. तो जसा विस्तारला, त्याचा चेहरा तेजस्वी आणि प्रज्ञावान दिसू लागला—अंबरिषासारखा, धूर नसलेल्या ज्वलंत अग्नीप्रमाणे. वानरांच्या मध्ये उभा राहून, आनंदाने रोमांचित झालेला हनुमंत आदराने वयोवृद्ध वानरांना म्हणाला, “वायू, जो अग्निसखा आहे, तो पर्वतशिखरांवरून जातो आणि आकाशात संचार करतो. मी त्याचा पुत्र आहे—वेगवान आणि बलवान. उडण्यात मी वायूसमान आहे. मी मेरू पर्वताला हजारो वेळा न स्पर्श करता प्रदक्षिणा करू शकतो, जणू काही आकाशातच मार्ग काढतो आहे. माझ्या भुजांच्या सामर्थ्याने मी संपूर्ण जग—डोंगर, नद्या, सरोवरे यांसह—समुद्राने व्यापू शकतो. माझ्या मांड्यांच्या वेगाने मी समुद्राला, जणू एखादा महाकाय मगर वर आली आहे तसा, फुगवू शकतो. मी आकाशात उडणाऱ्या गरुडालाही हजारो वेळा प्रदक्षिणा करू शकतो. तेजस्वी सूर्य, जो किरणांनी वेढलेला आहे, तो नुकताच उगवला असो किंवा अजून मावळला नसो—त्याच्यापर्यंत मी पोहोचू शकतो. पृथ्वीला न स्पर्श करता, प्रचंड वेगाने मी पुन्हा परत येऊ शकतो. आकाशात संचार करणाऱ्या सर्व प्राण्यांपेक्षा मी वेगवान आहे; मी समुद्र वाळवू शकतो आणि पृथ्वी फोडू शकतो. उडी मारताना मी पर्वत चिरू शकतो, आणि समुद्रालाही उचलू शकतो. आज मी आकाशातून उडताना वेलींवरील आणि वृक्षांवरील फुलं माझ्या मागे येतील. माझा मार्ग वायूसमान असेल, आकाशातील भीषण विस्तारातून मी वर उडेन. सर्व प्राणी मला आकाशातून कोसळताना पाहतील, आणि तुम्ही मला मेरू पर्वतासारखा दिसताना पाहाल. मी आकाश व्यापून, जणू गगन गिळतो आहे, ढग विखुरतो, पर्वत हलवतो, आणि निर्धाराने समुद्र वाळवतो. गरुड किंवा वायू सोडले, तर माझ्या उडीनंतर मला कुणीही गाठू शकणार नाही. डोळ्याच्या एका पापण्यात मी आकाशातून विजेसारखा कोसळू शकतो. समुद्र ओलांडताना माझे रूप विष्णूच्या तीन पावलांसारखे भासेल. माझ्या बुद्धीने मी हे जाणले आहे, आणि मनाने निर्धार केला आहे—मी वैदेहीला पाहीन; आनंद करा, हे वानरांनो! मी वेगात वायूसमान, झपाट्यात गरुडासमान आहे; माझा निर्धार दहा हजार योजनांचा समुद्र ओलांडण्याचा आहे. इंद्र किंवा ब्रह्मा जरी समोर आले, तरी मी त्यांच्या हातून अमृत हिसकावून घेऊ शकतो. मी तर लंकेलाही उचलून नेऊ शकतो—असा निर्धार करून, तो अनंत तेजस्वी वानरश्रेष्ठ गर्जना करू लागला. हे ऐकून आणि त्याचे अद्भुत रूप पाहून सर्व वानरांस आनंद आणि आश्चर्य वाटले. त्याच्या या धैर्यदायी वचनांनी आणि सामर्थ्याच्या दर्शनाने वानरसेनेचे दु:ख नाहीसे झाले आणि सर्वांच्या मनात नव्या आशेचा किरण निर्माण झाला.