शक्तिशाली वानर हनुमानाने, आपल्या अपार ऊर्जा आणि साहसाने, तीनशे योजनांचा विशाल प्रवास केला, आणि तरीही तो क्षणभरही निराश झाला नाही. आकाशात वेगाने झेप घेत असताना, क्रोध आणि तेजाने भरलेला इंद्राने त्याच्यावर वज्राचा प्रहार केला. त्या प्रहाराने पर्वताच्या शिखरावर हनुमानाची डावी जबडा तुटली, आणि त्यानंतर तो "हनुमान" या नावाने प्रसिद्ध झाला. हनुमानावर वज्राचा प्रहार झाल्याचे पाहून, वायूदेव स्वतः क्रोधाने तिन्ही लोकांत वारा वाहणे बंद केले. त्यामुळे तिन्ही लोकांत खळबळ उडाली; सर्व देव घाबरले आणि जगाच्या अधिपतींनी वायूदेवाचा संताप शांत करण्याचा प्रयत्न केला. वायूदेव संतुष्ट झाल्यावर, ब्रह्मदेवाने हनुमानाला वर दिला: "हे वीर, युद्धात तुला कोणत्याही अस्त्राने मारता येणार नाही." आणि वज्राचा प्रहार सहन करूनही हनुमान सुरक्षित राहिल्याचे पाहून, हजार डोळ्यांचा इंद्र प्रसन्न झाला आणि त्याने हनुमानाला अत्यंत श्रेष्ठ वर दिला: "तुझे मृत्यू फक्त तुझ्या इच्छेनेच होईल, हे प्रभु." हनुमान हा केसरीचा पुत्र, रणांगणात जन्मलेला, भयंकर पराक्रमी आहे. तो वायूदेवाचा खरा पुत्र असून, तेजात आणि उडण्यात वायूदेवाच्या समकक्ष आहे. आज आमचा काळ संपत आला आहे, पण तू आमच्यात आहेस, कौशल्य आणि पराक्रमाने संपन्न, दुसऱ्या वानरराजासारखा. वृद्ध वानर म्हणतो, "तीन पावलांत मी स्वतः पृथ्वीला, तिच्या पर्वत, जंगल आणि वनांसह, एकवीस वेळा दक्षिणावर्त फेरी मारली होती." "देवांच्या आज्ञेने आम्ही औषधी गोळा केली, ज्यामुळे अमृत तयार झाले, आणि आम्ही महान शक्ती प्राप्त केली." "आता मी वृद्ध झालो आहे, माझा पराक्रम कमी झाला आहे; या काळात तू, सर्व गुणांनी संपन्न, आमची आशा आहेस." "आता तुझा पराक्रम दाखव, कारण तू सर्व उडणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ आहेस; सर्व वानरांना तुझी शक्ती पाहायची आहे." "उठ, वानरांमध्ये वाघासारखा, आणि विशाल समुद्रावर झेप घे; हनुमान, तुझा मार्ग सर्व जीवांपेक्षा श्रेष्ठ आहे." "सर्व वानर निराश झाले आहेत, हनुमान, तू का थांबला आहेस? विष्णूने जशी तीन पावले घेतली, तशी तू वेगाने पुढे झेप घे." वानरांच्या नायकाच्या प्रेरणेने, वायुपुत्र हनुमान, आपल्या वेगावर विश्वास ठेवत, त्या वानरवीरांच्या समूहाला आनंदित करतो आणि महान रूप धारण करतो. आता, हनुमान शंभर योजनांचा समुद्र पार करण्यासाठी स्वतःचे रूप वाढवत आहे; त्याचे विशाल रूप आकाश व्यापते. त्याचे दुःख दूर झाले, आनंदाने भरलेल्या वानरांनी हनुमानाचे स्तुती केली. सर्व वानर आनंदित आणि आश्चर्यचकित होऊन त्याच्याकडे पाहतात, जणू नारायणाच्या तीन पावलांची साक्षी घेत आहेत. सर्वांच्या स्तुतीने हनुमानाचा पराक्रम वाढतो; त्याची शेपटी वळते, आनंदाने त्याला अधिक शक्ती मिळते. वानरांच्या वृद्ध नेत्यांनी त्याचे कौतुक केले, आणि हनुमानाचा तेज अप्रतिम होतो. जसा सिंह पर्वताच्या गुहेत अंग ताणतो, तसा वायुपुत्र हनुमान स्वतःचे रूप वाढवतो. हनुमानाचा चेहरा तेजाने चमकतो, ज्ञान आणि तेजाने भरलेला, अग्नीप्रमाणे धगधगतो. वानरांच्या मध्यातून उठून, आनंदाने भरलेल्या शरीराने, हनुमान आदराने वृद्ध वानरांना संबोधित करतो. तो म्हणतो, "वारा, जो अग्नीचा मित्र आहे, पर्वत शिखरांवरून आणि आकाशातून फिरतो." "मी वायुपुत्र आहे, वेगवान आणि शक्तिशाली; उडण्यात मी वायुदेवाच्या समकक्ष आहे." "मी मेरू पर्वत हजारो वेळा स्पर्श न करता फेरी मारू शकतो, जणू आकाशात मार्ग काढतो." "माझ्या हातांच्या शक्तीने, मी जगाला पर्वत, नद्या आणि सरोवरांसह समुद्राने भरू शकतो." "माझ्या मांड्यांच्या वेगाने, वरुणाचा समुद्र उंच उठेल, जणू मोठा मगर बाहेर आला आहे." "मी गरुडाला, सर्पभक्षक पक्ष्याला, आकाशात हजारो वेळा फेरी मारू शकतो." "मी सूर्यापर्यंत पोहोचू शकतो, तो अग्नीप्रमाणे तेजस्वी असो किंवा अजून अस्त न झाला असो." "माझ्या वेगाने, पृथ्वीला स्पर्श न करता मी परत येऊ शकतो, तीव्र आणि भयंकर वेगाने, हे श्रेष्ठ वानर." "मी आकाशात फिरणाऱ्या सर्व जीवांपेक्षा अधिक वेगवान आहे; मी समुद्र वाळू शकतो आणि पृथ्वी फाडू शकतो." "झेप घेत, मी पर्वतांचा चुरा करू शकतो; झेप घेत, मी समुद्राला वेगाने उचलू शकतो." "आज, मी आकाशातून झेप घेत असताना, लता आणि झाडांच्या विविध फुलांनी माझा माग काढला जाईल." "माझा मार्ग आकाशातील वाऱ्याच्या मार्गासारखा असेल, मी भयानक आकाशातून झेप घेत असताना." "सर्व जीव, हे वानरहो, मला पडताना पाहतील, आणि तुम्ही मला मेरू पर्वतासारखा भासणारा पाहाल." "मी आकाश व्यापत जाईन, जणू आकाश गिळत आहे; मी ढग विखुरू, पर्वत हलवू, आणि झेप घेऊन समुद्र वाळवीन." अशा प्रकारे, हनुमानाने आपल्या शक्तीचे आणि साहसाचे वर्णन केले, आणि वानरांमध्ये आशा आणि उत्साह जागवला.