हे बलाढ्य वानरांनो, तु्म्ही ऐका—जेव्हा तुमच्या मातेला अशा प्रकारे संबोधित करण्यात आले, तेव्हा ती अत्यंत प्रसन्न झाली आणि त्या गुहेत तिने एक तेजस्वी, दीर्घ भुजांचा पुत्र जन्मास घातला, जो वानरांमध्ये वृषभासारखा होता. त्या वेळी, लहान असताना, त्या विशाल अरण्यात सूर्य उगवताना पाहून, तो बालक सूर्याला फळासारखा पकडण्याच्या इच्छेने आकाशात झेपावला. तीव्र वेगाने, तीनशे योजनांचे अंतर पार करून, त्या बालकाने कधीही हताश न होता आकाशात झेप घेतली. त्याच वेळी, इंद्राला क्रोध आणि तेज निर्माण झाला आणि त्याने आपली वज्रायुध त्याच्यावर फेकली. त्या वज्राच्या आघाताने पर्वतशिखरावर त्याच्या डाव्या गालावर गंभीर जखम झाली, आणि म्हणूनच तो 'हनुमान' या नावाने प्रसिद्ध झाला. हे दृश्य पाहून वायुदेव स्वतः अत्यंत संतापले आणि त्यांनी संपूर्ण त्रैलोक्यात वारा वाहणेच थांबवले. त्यामुळे तिन्ही लोकांत गडबड उडाली. सर्व देवता घाबरून गेले आणि त्यांनी वायुदेवाला शांत करण्यासाठी विनवण्या केल्या. वायुदेव संतुष्ट झाल्यावर, ब्रह्मदेवाने हनुमानाला वर दिला, "हे वीर, युद्धात तुला कोणतेही अस्त्र मारू शकणार नाही." त्यानंतर, वज्राच्या आघाताने तू न जखमी झाल्याचे पाहून, हजार डोळ्यांचा इंद्र प्रसन्न झाला आणि त्याने तुला श्रेष्ठ वर दिला, "तुझा मृत्यू फक्त तुझ्या इच्छेनेच येईल, हे वानरश्रेष्ठ." अशा प्रकारे, तू केसरीचा पुत्र आहेस, भयंकर पराक्रमी, आणि खरोखर वायुपुत्र आहेस—तेज आणि झेपेने वायुदेवासारखा. आज आमचे आयुष्य सरले, पण तू आमच्यात आहेस, पराक्रम आणि कौशल्याने युक्त, वानरांच्या दुसऱ्या राजासारखा. "तीन पावलांत मी स्वतः पृथ्वीला—डोंगर, अरण्य, वनराईसह—एकवीस वेळा प्रदक्षिणा घातली होती." "तसेच, देवांच्या आज्ञेने आम्ही औषधी गोळा केल्या, ज्यामुळे अमृत निर्माण झाले आणि आम्हाला अपार बळ मिळाले." "पण आता मी वृद्ध झालो आहे, माझा पराक्रम कमी झाला आहे; या वेळी, तुझ्यातील सर्व सद्गुण आमच्या आशेचा आधार आहेत." "आता तुझे सामर्थ्य दाखव, कारण तू झेप घेणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ आहेस; सर्व वानरांची फौज तुझे सामर्थ्य पाहू इच्छिते." "उठ, वानरांमध्ये वाघासारखा, या महान समुद्रावर उडी मार; कारण हनुमान, तुझा मार्ग सर्व प्राण्यांपेक्षा श्रेष्ठ आहे." "सर्व वानर निराश झाले आहेत, हनुमान, तू का विलंब करतोस? विशाल वेगाने पुढे जा, जसे विष्णूने तीन पावले उचलली." वानरांच्या सेनापतीने प्रोत्साहित केल्यावर, वायुपुत्र हनुमानाने आपल्या वेगावर पूर्ण विश्वास ठेवत, त्या वानर वीरांना आनंदित केले आणि एक विशाल रूप धारण केले. आता पुढील अध्याय ऐका—जेव्हा हनुमान आपले शरीर वाढवू लागला आणि शंभर योजनांचे अंतर पार करण्यासाठी सज्ज झाला, तेव्हा तो आकाश व्यापू लागला. हे पाहून वानरांनी आपली चिंता सोडून, हर्षाने भरून, हनुमानाचे जोरदार कौतुक केले. ते आनंदित आणि अचंबित होऊन चारही बाजूंनी पाहू लागले, जणू काही नारायणाने तीन पावले उचलली तसा. सर्वांनी स्तुती केली असता, हनुमानाने आपल्या शक्तीने अद्वितीय रूप घेतले; त्याने आपली शेपटी वळवली आणि आनंदाने त्याला अधिक सामर्थ्य प्राप्त झाले. ज्याप्रमाणे सिंह पर्वताच्या गुहेत अंग ताणतो, त्याप्रमाणे वायुपुत्राने आपले शरीर विस्तारले. त्याचे तोंड तेजाने उजळून गेले—बुद्धिमान आणि तेजस्वी, जणू काही अम्बरीष किंवा धगधगणाऱ्या अग्नीप्रमाणे. वानरांच्या मध्ये उभा राहून, आनंदाने रोमांचित होऊन, हनुमानाने आदरणीय वानरांना नम्रतेने संबोधित केले—"वारा, जो अग्नीचा मित्र आहे, पर्वतशिखरे चढतो आणि आकाशात संचार करतो. मी वाऱ्याचा पुत्र आहे, वेगवान आणि बलाढ्य; झेप घेण्यात मी त्याच्या बरोबरीचा आहे." "मी मेरू पर्वत हजारो वेळा न स्पर्श करता प्रदक्षिणा घालू शकतो, जणू आकाशात रेषा आखतो आहे. माझ्या भुजांच्या बळावर मी संपूर्ण पृथ्वी—डोंगर, नद्या, सरोवरे यांसह—समुद्राने व्यापू शकतो. माझ्या मांड्यांच्या वेगाने समुद्र उचंबळून वर येईल, जणू एखादा महाकाय मगर वर आली आहे." "मी आकाशात उडणाऱ्या, सर्पभक्षक गरुडाला हजारो वेळा प्रदक्षिणा घालू शकतो. तेजस्वी सूर्याला, तो नुकताच उगवला असो वा अजून मावळला नसो, मी सहज गाठू शकतो. मग पृथ्वीला न स्पर्श करता पुन्हा मोठ्या वेगाने परत येऊ शकतो, हे वानरश्रेष्ठ." "आकाशात संचार करणाऱ्या सर्व प्राण्यांपेक्षा वेगाने मी जाऊ शकतो; मी समुद्र वाळवू शकतो आणि पृथ्वी फाडू शकतो. झेप घेताना मी पर्वत चिरू शकतो; झेप घेताना मी समुद्रही वाहून नेऊ शकतो." "आज मी आकाशात झेपावल्यावर, विविध वेली आणि वृक्षांवरील फुलं माझ्या मागे उडत येतील. माझा मार्ग वाऱ्याच्या मार्गासारखा असेल, कारण मी आकाशातील त्या भयंकर विस्तारातून झेप घेईन." अशा प्रकारे, हनुमानाने आपले सामर्थ्य आणि तेज दाखवत सर्व वानरांना आश्वस्त केले आणि आपल्या अद्वितीय शक्तीने त्या महान कार्यासाठी सज्ज झाला.