सुमित्रा पुत्र लक्ष्मणाला घुंघरांच्या आणि कंबरबंधाच्या आवाजाने थोडीशी लाज वाटली. पण त्याच क्षणी, त्या गोंगाटाने आणि रोषाच्या वेगाने, लक्ष्मणाने आपल्या धनुष्याची प्रत्यंचा वाजवली, आणि त्या आवाजाने सर्व दिशांना भरून टाकले. राघवाच्या क्रोधाने आणि अपमानाच्या भावनेने, बलवान लक्ष्मण एकांतात उभा राहिला. धनुष्याच्या आवाजामुळे, वानरांचा राजा सुग्रीव आपल्या सुंदर आसनावरून घाबरून उठला. अङ्गदाने पूर्वीच सांगितल्याप्रमाणे, आता सुमित्रा पुत्र, आपल्या भावाच्या सेवेत असलेला, येथे आला आहे, हे सुग्रीवला स्पष्ट झाले. अङ्गदाच्या माहितीने आणि धनुष्याच्या आवाजाने, सुग्रीव लक्ष्मण आला आहे हे समजून त्याचा चेहरा कोरडा झाला. मग, भय आणि गोंधळाने अस्वस्थ झालेला, पण मन शांत ठेवून, वानरांचा श्रेष्ठ सुग्रीव ताऱाला हिताचे शब्द बोलला, जी दिसायला अत्यंत मनोहारी होती. "हे सुंदर तारा, राघवाचा हा सौम्य स्वभावाचा धाकटा भाऊ इतका रागावलेला दिसतोय, याचे कारण काय असावे? जर त्याला काही अप्रिय झाले असेल, तर विचारपूर्वक ते स्पष्टपणे सांग. किंवा, तू स्वतः त्याच्याकडे जा आणि सौम्य शब्दांनी त्याला शांत कर." "तुझ्या उपस्थितीने, त्याचा निर्मळ मन रागावणार नाही; कारण महान आत्म्यांना स्त्रियांवर कठोर वागणं शोभत नाही. तू त्याच्याकडे शांत, मधुर शब्दांनी जा, त्याचे मन आणि इंद्रिये शांत कर. मग मी त्या कमलनयन शत्रूंचा संहार करणाऱ्या लक्ष्मणाला, त्याचा राग शांत झालेला, पाहीन." तारा, तिच्या मद्यामुळे डोळे स्थिर नसलेले, सुवर्ण कंबरबंध आणि दागिने सैल झालेले, शुभ चिन्हांनी सजलेली, नम्रपणे लक्ष्मणाजवळ गेली. वानरराजाची पत्नी ताऱाला पाहून, राजपुत्र लक्ष्मण तिथे संयमितपणे उभा राहिला; स्त्रीच्या उपस्थितीत त्याने आपला चेहरा खाली वळवला, आणि त्याचा राग ओसरला. मद्याने आणि राजपुत्राच्या सौम्य दृष्टिने लाजमुक्त झालेली तारा लक्ष्मणाशी प्रेमळ, अर्थपूर्ण आणि सौम्य शब्दांनी बोलली, "राजपुत्रा, तुझ्या रागाचे मूळ काय? कोण तुझ्या आज्ञा पाळत नाही? कोण निर्भयपणे जंगली अग्निपुढे, कोरड्या झाडासारखा, उभा राहू शकतो?" तिच्या शांत आणि सौम्य शब्दांनी लक्ष्मणाने पुन्हा, स्पष्ट आणि प्रेमाने उत्तर दिले, "हे तारा, कामाच्या मोहाने धर्म आणि संपत्तीची गोळा करण्याची दुर्लक्ष झाली आहे का? तुझ्या पतीचे कृत्य तुला समजत नाही का, जरी तो स्वतःच्या हितासाठी कृतज्ञ आहे? तो राज्याच्या हिताचा विचार करत नाही, ना आमचा, जे दुःखाने व्यथित आहोत; तो केवळ सुखात रमला आहे, मंत्र्यांचा आणि सभेचा विचार न करता." "वानरांचा राजा, सुखात मस्त होऊन, चार महिने आनंदात घालवले आहेत, आणि वेळ कसा गेला याची जाणीव नाही. धर्म आणि संपत्ती साध्य करण्यासाठी मद्यपान योग्य नाही; मद्यपानाने उद्दिष्ट, आनंद आणि धर्म सर्व गमावले जातात. कृती न केल्याने धर्माचा मोठा नाश होतो; आणि सद्गुणी मित्र नष्ट झाल्यास संपत्तीचाही नाश होतो. जो मित्र संपत्ती आणि धर्मात श्रेष्ठ आहे, सत्य आणि धर्माला समर्पित आहे, त्याला सोडूनही धर्मात स्थिरता नाही." "या गोष्टीच्या पार्श्वभूमीवर, आपण योग्य प्रकारे वागायला हवे; तू, कृतीचे खरे स्वरूप जाणणारी, काय करावे ते सांग." लक्ष्मणाच्या धर्म आणि संपत्तीसाठी चिंतेने भरलेल्या, मधुर शब्द ऐकून, तारा, राजपुत्राशी संबंधित गोष्ट समजून, विश्वासाने पुन्हा बोलली, "राजपुत्रा, हा रागाचा काळ नाही, ना आपल्याच लोकांवर राग करावा; तू, वीर, आपल्या हिताची इच्छा करणाऱ्यांच्या दोषावरही सहन करावे." "कोण उदार स्वभावाचा राजपुत्र, ज्याचा आत्मा क्षीण झाला आहे, त्यावर रागावेल? तू, संयमित आणि तपशक्तीने जन्मलेला, रागाच्या अधीन कसा होशील? मी वानरराजाचा राग ओळखते; मी कृतीसाठी योग्य वेळ ओळखते; मी तुझ्यासाठी काय केले आहे, आणि काय बाकी आहे, हेही मला माहित आहे." "हे श्रेष्ठ पुरुषा, शरीराच्या कामशक्तीचा प्रभाव किती असह्य आहे, हेही मला माहित आहे; कामाने सुग्रीव कुणावर बांधला आहे, हेही मला माहित आहे. तुझ्या मनावर कामाचा प्रभाव नाही, तू रागाच्या अधीन नाहीस; जो कामात रमतो, तो स्थान, वेळ, आणि खरा धर्म विचारत नाही." "म्हणून, तू आपल्या भावाला—वानरांचा राजा, जो माझ्या जवळ आहे, ज्याचे वागणे कामाने प्रेरित आहे, आणि जो कामाने मोहून लाज हरवला आहे—क्षमा कर, शत्रूंचा संहार करणारा. धर्म आणि तपात रमणारे महान ऋषीही, कामामुळे भ्रमित होतात; हा वानरराजा मूळतः चंचल आहे—राजा सुखात कसा रमणार नाही?" हे गंभीर शब्द बोलून, तारा, भावनेने डोळे स्थिर नसलेले, थकलेली असूनही, पुन्हा लक्ष्मणाशी, तिच्या पतीच्या हितासाठी, बोलली, "हे श्रेष्ठ पुरुषा, सुग्रीवाने पूर्वीच तयारीचे आदेश दिले आहेत, आणि कामाच्या अधीन असूनही, तो तुझ्या उद्दिष्टपूर्तीसाठी तत्पर आहे." "आता, महान शक्तिशाली, कोणताही रूप धारण करू शकणारे, असंख्य कोटी वानर विविध पर्वतांवरून आले आहेत. म्हणून, हे बलवान लक्ष्मण, तू ये; तुझ्या वागणुकीने खरी मैत्री जपली आहे, आणि पत्नीचे दर्शन सद्गुणी लोकांसाठी अढळ असते." ताऱाने अनुमती दिल्यावर किंवा तिने त्वरित आग्रह केल्यावर, शत्रूंचा संहार करणारा बलवान लक्ष्मण आत प्रवेशला. त्याने सुग्रीवला सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, उत्कृष्ट सुवर्ण सिंहासनावर बसलेला, सुंदर वस्त्रांनी सजलेला पाहिला. सुग्रीव दिव्य दागिने, आकाशीय रूप आणि कीर्तीने चमकत होता, स्वर्गीय हार आणि वस्त्र घातलेले, बलवान इंद्रासारखा अजिंक्य दिसत होता. तो स्त्रियांमध्ये, ज्या दिव्य दागिने आणि हारांनी सजल्या होत्या, वेढलेला होता; त्याचे डोळे आनंदाने लाल झाले होते, आणि तो मृत्यूदेवासारखा भासला.