सुंदर आणि पवित्र वातावरणात, रामाच्या आज्ञेने, सर्व वानरांनी सुग्रीवला पूर्वेकडे तोंड करून भव्य सिंहासनावर बसवले. विधी आणि मंत्रांच्या अनुसार, त्यांनी आसपासच्या नद्या, सरोवर आणि समुद्रांमधून पाणी आणले. हे शुद्ध पाणी त्यांनी सुवर्णाच्या भांड्यात ठेवले, तसेच शुभ बैलाच्या शिंगाच्या कलशात आणि सुवर्णपात्रात, शास्त्रानुसार आणि महान ऋषींच्या पद्धतीने. गज, गवाक्ष, गवय, शरभ, गंधमादन, मैंद, द्विविद, हनुमान आणि जांबवान या प्रमुख वानरांनी सुग्रीवाचा अभिषेक अतिशय सुगंधी आणि मनोहर पाण्याने केला, जणू वसु देवांनी हजार डोळ्यांच्या इंद्राचा अभिषेक केला होता. सुग्रीवाचा अभिषेक झाल्यावर, हजारो वानर त्यांच्या आनंदात गर्जना करत होते. सुग्रीव, वानरांचा नायक, रामाच्या शब्दानुसार, अंगदला मिठी मारून त्याचा युवराज म्हणून अभिषेक केला. अंगदाचा अभिषेक झाल्यावर, सर्व वानरांनी करुणा आणि आदराने, "छान केले, छान केले" असे म्हणत सुग्रीवाचा सन्मान केला. त्या प्रसंगी, उपस्थित सर्वांनी आनंदाने राम आणि लक्ष्मण या महान आत्म्यांचे पुन्हा पुन्हा स्तुती केली. पर्वताच्या गुहेत वसलेली किश्किंधा नगरी आनंदी आणि समृद्ध लोकांनी भरली, पताका आणि झेंड्यांनी सजली. सुग्रीवाने अभिषेकाचा वृत्तांत रामाला सांगितला. पत्नी रुमाला पुन्हा मिळवून, वानरांचा नायक, सुग्रीव, जणू देवांचा राजा, राज्याचा अधिकारी झाला. आता, वाल्मीकी रामायणातील किश्किंधा कांडाच्या सत्तावीसाव्या सर्गाची कथा ऐका. सुग्रीवाचा अभिषेक झाल्यावर, वानर गुहेत गेले, आणि राम, आपल्या भावासह, प्रस्रवण पर्वतावर गेला. हा पर्वत वाघ, हरणांच्या आवाजांनी भरलेला होता; सिंहांच्या भयावह गर्जना, झाडे-झुडपांनी आच्छादित, विविध वृक्षांनी गजबजलेला, आणि अनेक प्राणी, वानर, भालू, मांजरे यांचा वावर असलेला होता. पर्वताची शिखरे जणू मेघांच्या राशीसारखी, नेहमीच पवित्र आणि शुभ. त्या पर्वताच्या शिखरावर राम आणि सौमित्र, म्हणजे लक्ष्मण, एका मोठ्या, प्रशस्त गुहेत राहायला गेले. सुग्रीवाशी करार करून, राम, रघू कुळाचा पावन वंशज, योग्य आणि महत्वाचे शब्द बोलला: "भाऊ, लक्ष्मण, ही पर्वताची गुहा रम्य, मोठी आणि हवेशीर आहे. येथे आपण पावसाळ्यात राहू; हे सुंदर पर्वतशिखर उत्तम आहे, राजकुमार." "पांढऱ्या, काळ्या आणि तांबड्या रंगाच्या दगडांनी सजलेला, विविध खनिजांनी समृद्ध, नद्या आणि बेडूक यांच्या सहवासाने भरलेला हा पर्वत आहे." "विविध वृक्षांच्या झुंडी, रंगीबेरंगी वेलांनी गुंफलेली, विविध पक्ष्यांच्या थव्यांनी भरलेली, आणि सुंदर मोरांच्या आवाजाने गुंजणारी." "फुललेल्या जास्वंद, कुंद, सिंधुवार, शिरीष, कदंब, अर्जुन, आणि सर्ज या वृक्षांनी सजलेला." "ही सुंदर कमळांची तलाव, फुललेल्या कमळांनी सजलेली, आपल्या गुहेपासून फार दूर नाही, राजकुमार." "पूर्वेकडील भाग पाण्याकडे झुकलेला, गुहा योग्य आहे; पश्चिमेकडे, सौमित्रा, ती उंच आणि सुरक्षित आहे." "गुहेच्या प्रवेशद्वारावर, सौमित्रा, काळा आणि लांबट शुभ शिला आहे, जणू काजळाच्या ढिगासारखी." "पित्याला दाखव, उत्तर दिशेला हे पर्वतशिखर सुंदर आहे, जणू तुटलेल्या काजळाच्या राशीसारखे, पावसाच्या मेघासारखे उंच." "दक्षिण दिशेला, आकाशासारखा पांढरा, कैलासाच्या शिखरासारखा, विविध खनिजांनी चमकणारा पर्वत आहे." "गुहेच्या पलीकडे त्रिकूट पर्वतावर, प्राचीन वाहणारी नदी आहे, गाळाने भरलेली, जणू जाह्नवीसारखी." "चंदन, तिलक, साल, तमाळ, अतिमुक्तक, कमळ, सरळ आणि अशोक वृक्षांनी सजलेली." "वानीर, तिमिद, बकुळ, केतकी, हिंताल, तिनिश, नीप आणि वेतस वृक्षांची माळ बनवलेली." "नदीकाठच्या विविध वृक्षांनी उजळलेली, जणू स्त्री अलंकारांनी सजली आहे." "शेकडो पक्ष्यांच्या थव्यांनी गुंजणारी, प्रत्येक गट भक्तीने भरलेला, आणि चक्रवाक पक्ष्यांनी सजलेली." "हंस आणि बगळ्यांनी भरलेल्या रम्य वाळवंटाने, हसत चमकणारी, अनेक रत्नांनी संपन्न." "कुठे निळ्या कमळांनी, कुठे लाल कमळांनी, कुठे पांढऱ्या दिव्य कुमुदांच्या कळ्यांनी सजलेली." "शेकडो प्रवाही पक्ष्यांनी भरलेली, मोर आणि बगळ्यांच्या आवाजाने गुंजणारी, ही रम्य नदी, सौमित्रा, ऋषींच्या समूहांनी वावरलेली." "चंदनाच्या वृक्षांची रांग, जणू व्यवस्थित मांडलेली, आणि शिखरे एकत्र उगवली आहेत, जणू मनाने उगवली." "अहाहा! किती रम्य हे स्थळ आहे, शत्रूंचा नाश करणारा! निश्चितच, सौमित्रा, आपण येथे आनंदाने राहू." "येथून फार दूर नाही किश्किंधाचा अद्भुत वन; सुग्रीवाची रम्य नगरी लवकरच तुझी होईल, राजकुमार." "पत्नी रुमाला पुन्हा मिळवून, मित्रांनी वेढलेला, राज्य मिळवून, वानरांचा प्रमुख सुग्रीव निश्चितच मोठ्या भाग्याने आनंदी आहे." अशी रामाने लक्ष्मणाशी बोलून, दोघेही त्या पर्वतात, अनेक गुहा आणि जलस्रोतांनी भरलेल्या रम्य स्थळी, निवास करू लागले.